flipperke

Dinsdag 1 oktober 2013

Eerst een ligplaats gezocht op het Veerse Meer , waar ik de tijd had om
alles na te zien en in orde te maken en wat te roderen op het Veerse Meer .
Want het gedacht was het naar huis te varen dan kon ik er rustig aan
werken en toen kwam de dag dat wij vertrokken naar huis , maar dat verliep
niet allemaal van een leien dakje .
We gingen langs Wemeldinge en Hansweert buiten en langs de Westerschelde
naar Antwerpen , maar de tij viel wat tegen en het was al donker als
we daar toe kwamen en dan gingen de poppen aan het dansen .
Geen navigatie verlichting , geen ankerlicht , de motor liep warm ...
dus maar de haven van Dredging binnen gevaren , wat niet was toegelaten
... dirrekt
kreeg ik al bewaking aan boord , maar na wat onderhandelen kon ik daar
overnachten .... de helft van de nacht in de machinekamer doorgebracht .
De politieboot was ook komen overnachten maar die vroegen niets , 's
morgens gingen ze mee uit de haven en volgden mij tot hangaar 1 en zonder
verdere problemen zijn wij Wintam binnen gevaren en verder het zeekanaal
op naar Brussel , het was nog vroeg en zijn we doorgevaren over het
kanaal Brussel - Charleroi tot in Lot .
Mijn echtgenote die had er meteen haar goesting van , maar met veel
overredingskracht hebben wij het toch nog een tijdje vol gehouden tot we
andere
tekortkomingen ontdekten .
De afstand werd ook een probleem , iedere vrijdagavond op rijden om de
zaterdag wat op het Veerse Meer rond te toeren en de zondag namiddag
terug ,
eigenlijk onzinnig , maar dat komt men pas te weten door ondervinding en
over de winter ellende zullen we maar niet praten .
Zo kwam aan dit hoofdstuk ook weer een einde en met wat geluk heb ik hem
daar ter plaatse verkocht .
Nu ging het leven weer zijn normale gang ... werken , eten , slapen ,
wat rond toeren en dat was het dan .
Na een tijdje werd dat wat teveel , ik had een zeer druk werk en te
weinig ontspanning , dus het verlangen naar het water stak weer de kop
op , dus op zoek
naar wat anders en op een dag zag ik in een watersportblad : te koop een
fries schutje omgebouwd tot motorboot , dus een sjalkje van ongeveer 15
meter
lang , een bedford 4 cyl.
Het lag ergens bij Rdam in de buurt .
Dus maar even gaan bezichtigen en keuren ... maar niet goed genoeg , wat
natuurlijk later zal blijken .
De motor had een lek aan de olie dichting achteraan , ik had een
specialist meegenomen en die vondt die lek niet erg ( had hij niet
moeten zeggen in het
bijzijn van de verkoper ) , maar het was gebeurt , nog wat gepingeld en
de koop werd afgesloten .
De woonst was komfortabel , wel wat aan verbetering toe , maar dat was
latere zorg .

Geschreven door bandietje1974 om 00:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Woensdag 15 mei 2013

Na niet lang genoeg en goed te hebben rondgekeken kocht ik een
tweedehands motorkruisertje van 10 meter in Friesland gebouwd .
Voorzien van een motor : perkins 4 cyl. maar dit bleek al gauw mijn
eerste miskleun te zijn .
Ik was in de waan dat er enkel eerlijke mensen waren , maar ook dat was
mijn missing , het bootje lag in een jachthaven in Wolpartsdijk op
het Veerse Meer en bij de eerste gelegenheid zouden wij naar Veere varen
maar halverwege viel de motor stil en was niet meer te starten.
Bij het openen van het luik zag ik wat er haperde , water in de olie ,
het schuim kwam uit het kleppendeksel .
Een voorbij varend motorjacht opgeroepen en die was bereid mij op
sleeptouw te nemen terug naar de haven , maar dat liep niet van een
leien dakje .
Het helpende motorjacht was tweemotorig en die zette er alles op ... (
dus volle gas ) , maar de Angele : zo noemde mijn bootje was erg
scherp en dat scheerde geweldig , met veel schrik zijn we toch in de
haven belandt en wat nu ?
Bij de pakken blijven zitten dat hielp niet dus mijn overall aan en
uitbreken , mee nemen naar huis ... dat was mijn eerste ondervinding met
de pleziervaart .
Eenmaal thuis kon ik bij een bevriend garagehouder het nodige
gereedschap gebruiken en mocht ik zelf mijn motor reviseren en ook van zijn
deskundige hulp genieten , een week verlof genomen en de werken konden
beginnen ... bij het demonteren kwam ook de reden van de panne
tevoorschijn , ze hadden de carter gebruikt als oliekoeler door er een
vaste bodem in te lassen van erg dun materiaal en daar zat een klein gaatje
in en dat was de boosdoener .
Dus ik heb de motor een ganse revisie gegeven en het volgende weekend
stond hij terug in de boot .
Ik had natuurlijk een hoop bewonderaars en die waren verbaasd dat hij
nog dirrekt startte ook , dus dat was weer opgelost en weer een
ondervinding rijker .

Geschreven door bandietje1974 om 00:00 Reageer op dit bericht

Dinsdag 14 mei 2013

Ik had een appartement gevonden in een prachtig domein in een residentieele wijk in Montignie - le - Tilleul , wat 8km buiten de stad was gelegen . Alvorens te verhuizen heb ik eerst het appartement bemeubeld en in orde gebracht , dan de verhuis en dat verliep vlot met de medewerking van een vriend die over een vrachtwagen kon beschikken . Ook hier ben dan 20 jaar gebleven , ik had dan ook mijn wagen al overgebracht , wat zeker nodig was voor mijn werk en na een tijd hebben we dan ook gans de streek gaan verkennen , het was een prachtige tijd ... maar gedachten gingen nog altijd naar het water . Dus na de streek zowat te hebben uitgekamt ging ik op zoek naar een bootje .

Geschreven door bandietje1974 om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 14 mei 2013

Zo gaan we nog ver door tot in 1964 , dan begon het werk in de binnenvaart wat te slabakken en de prijzen van de schepen zakte ook weg , juist op dat moment werdt mij een plaats aangeboden als scheepsbevrachter en bureelhoofd . Het was wel in Wallonie ( Charleroi ) , ik ben me gaan aanbieden bij die firma en de directeur was een oud bekende , dat was wel onverwachts . Maar het heeft nog maanden geduurd voor ik werd aangenomen , want er waren meerdere kandidaten , maar ik had wellicht het voordeel dat ik meertalig was en dan na maanden van telefoneren was het zover .
Ik was ondertussen maar wat in den omtrek blijven varen , dat was niet mijn ding dus het was hoogtijd dat het voormekaar was , heb het schip in liggen of varen gelegd zonder te weten hoelang ik zou liggen ,want ik moest 3 maanden stage doen . Ik had al een eentuee koper voor de Sherpa , ik ging dus iedere dag met de trein van Antwerpen naar Charleroi , gelukkig heeft het niet lang geduurd want na 2 weken was het al goed en was ik aangenomen , dat viel dus best mee . Daar ben ik zowat 20 jaar gebleven ( wat een prestatie ) ... ik moest dan eerst achter een woonst gaan zoeken , een collega bevrachter bood mij aan mij te voeren en zo heeft het niet lang geduurd of ik had gevonden wat ik zocht , maar nu moest ook het schip nog van de hand , gelukkig verliep dat ook vlot !
Mijn werk bestond erin dat ik de tussenpersoon was tussen verladers ( fabrieken ) en de vervoerders , iedere dag was het schippersbeurs om 11 u dus rond 10 u was ik al present in de kroeg naast de beurs .
Daar kon ik al eventuele klanten vinden en dan om 11u naar de beurs dat was weer een nieuwe ervaring .
Ik stond nu aan de andere kant van de balie , in het begin was het even wennen vele schippers kenden mij , maar wisten noch niet wat ik daar kwam doen maar dat duurde niet lang of iedereen wist het en na enige tijd was ik goed ingeburgerd en op een dag wachtte me een verrassing ik zag mijn eerste liefje op de beurs . Ze was ondertussen natuurlijk ook getrouwt , we zijn samen wat gaan drinken en hebben wat bijgepraat ,zo ziet u maar dat de wereld klein is maar hij draaidt wel steeds door .
Het liep niet steeds over rozen , er waren moeilijke momenten en soms was ik nog zeer laat op de
baan zoekende achter mogelijke klanten want ik moest de vraag van de verlader volgen en dat was
steeds niet evident .
Maar naargelang de tijd vorderde ging het steeds beter dan kreeg ik meer vaste klanten .

Geschreven door bandietje1974 om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 12 mei 2013

Op 31dec. 1959 liggen wij klaar om te starten , geladen voor een kort binnenlands reisje als proef .
Maar we vieren eerst nog nieuwjaar in Antwerpen . De sherpa is een motorspits van 38 bij 5 meter en wordt voorgestuwd door een kromhout semi diesel twee cylinder motor van 80/98 PK bij 400/500 TM en weegt 7 ton .
Salonschroef voor stuurhut , wat niet altijd praktisch was bij het laden van granen en lichte goederen , maar we moeten nog ondervinden . Nu gaan we op 1 januari 1960 van start met bestemming Hasselt en alles verloopt naar wens , zo volgen er dan nog enkele binnenlandse reizen ... maar het is wel lastig telkens open en dicht leggen op een paar dagen , dus we zullen maar overschakelen naar langere trajecten .
De volgende gaan we richting Frankrijk oa. Parijs en omliggende , tot Basel toe . Dat was prettiger varen , het schip bleef ook langer proper . Het zou me te ver voeren om al deze reizen te beschrijven , het is mooi , rustig en je ziet weer een ander deel van de wereld .
Met tussenpozen is het wel zwaar werk , het onderhoud van het schip en in die tijd was iedere schipper nog fier op zijn schip , het moest blinken !!! Ook de machinekamer moest kraaknet zijn en de woonst natuurlijk ook ...bij het laden van diverse goederen moesten ook de ruimen telkens worden schoon gemaakt en dat ging allemaal met de glimach .

om 19:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 10 april 2013

Maar toch bleef het water aantrekken want als ik
vrij was ging ik steevast telkens naar de beurs tot op een dag mijn lot

werd bezegeld door de ontmoeting met een bekende
makelaar in schepen , die mij een spitsmotor te koop aanbood en na
lang aarzelen liet ik mij verleiden het schip eens
te gaan bekijken . Vrijblijvend natuurlijk , maar van het één kwam het
ander
en de koop werd afgesloten .
Gelukkig kon ik stoppen op m'n werk zonder opzeg ,
de baas begreep mijn arangement volledig .
Dus werd ik eigenaar van motorschip SHERPA
.

om 20:18 Reageer op dit bericht

Dinsdag 9 april 2013

Maar niet getreurd , reeds enkele dagen later kreeg ik een aanbieding
als directie chauffeur maar daar moest ik eerst een schriftelijk en
mondeling examen voor afleggen en dat vond plaats bij Esso Belgium en
daar waren kandidaten genoeg kon ik vaststellen .
Maar proberen dat mag altijd he ... dus laat ons maar eens meedoen , je
weet maar nooit en tot mijn grote verwondering kwam ik als
overwinnaar uit de strijd .
Ik kon me dus gaan aanbieden bij European Naval Store , dat was de
werkgever en ik kon dirrekt aan de slag .
Mijn werk gereedschap was een Lancia Aurelia , een knappe wagen en
de baas was een minzaam man , mijn werk bestond erin de
baas te vervoeren en gewoonlijk reed er een secretaresse mee , dewelke
notities nam en later werd opgepikt door een andere wagen
welke ons volgde en die haar terug naar het bureel bracht .
Dus tijdens het rijden en schakelen mocht men geen schokjes voelen , dus
dat was weer even wennen en zoeken , dat met een onbekende
wagen , maar dat had ik rap onder de knie hoor !
Soms had ik de ganse dag niets te doen en kon ik over de wagen
beschikken , als het nodig was poetste ik de wagen op want die moest
piccobello zijn , maar als ik niets aan de hand had dan ging ik eens
kijken naar de schippersbeurs ... daar zag ik dan veel bekenden en er
werd me ook steeds werk aangeboden als schipper op één of ander schip ,
maar dat zag ik zo dirrect niet zitten .

Geschreven door bandietje1974 om 00:00 Reageer op dit bericht

Maandag 8 april 2013

En op een dag zag ik een aankondiging staan in de krant van een meubelzaak , die vroegen een chauffeur en ik dacht laat ons maar eens gaan zien en ja ik mocht zo beginnen .
De wagen was een oude legertruck en rechts sturend dus dat was weer even wennen , maar alles wordt ge gewoon . Veel had ik niet te doen dus zat meestal in de schrijnwerkerij , want alles werd daar zelf gemaakt tot de boenwas toe , de meubelmakers waren allemaal oud gedienden , 30 jaar en langer in de zaak werkzaam dus daar was wel wat op te steken en dat zou me later weer van pas komen . Als de baas met verlof ging dan moesten wij daar blijven slapen voor op de zaak te passen en moest ik de schrijnwerkerij opkuisen en dat was een ganse karwij en stof genoeg , dat zat me niet zo lekker dus na een vijftal maanden hield ik het voor bekeken maar ik was wel een ervaring rijker .

Geschreven door bandietje1974 om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 28 maart 2013

De dagen , weken , maanden volgen elkaar op met
bezoeken afleggen en bezoek ontvangen , het is een prettige tijd, we worden eens
niet
opgejaagd en krijgen geen bevelen ... zalig is dat
.
Maar we moeten stilaan aan de toekomst gaan denken
, ik heb wel steeds contact gehouden met de binnenvaartsector en ja er komt wind
in de zeilen ,
want op een dag wordt mij een plaats aangeboden op
een motortanker , dat is nu niet dirrekt wat ik zocht maar goed van het
één komt het ander en ik
ga dan ook maar in zee , we zien wel wat het wordt
.
Dus schepen we in op de motortanker " Simoun " , de
lading bestaat uit stookolie , die komt er warm in en moet voor te kunnen lossen
weer worden
opgewarmd , het schip is daarvoor uitgerust en de
stoom krijgen we op de losplaats en dat vraagt wel de ganse nacht om s' morgens
te kunnen pompen .
Dat doen we zelf en ook dat is weer een nieuwe ervaring en
dat verloopt ook vlot .
De bestemming is bijna altijd Walonie oa. de
fabrieken Solvay , het schip behoort toe aan een rederij uit Gent , over de
bazen geen klagen en de
schepen waren in beheer bij een Antwerpse rederij
die voor het vervoer zorgde , dat verliep allemaal vlot maar er was één nadeel
aan de tankvaart, de motor
kreeg nooit de tijd om af te koelen dus draaide dag
en nacht en dat begon op den duur tegen te steken in zo een mate dat ik het na
drie jaar voor bekeken hield .
Ik ben afgemonstert en ben dan aan de rand van
Antwerpen gaan wonen om wat op adem te komen en de kat uit de boom te kijken ,
ik moest alles eens op een
rijtje zetten , de scheepvaart hield ik voor den
ogenblik voor bekeken , te druk ... zeker de tankvaart , maar goed we zien wel
wat het wordt .

Geschreven door bandietje1974 om 17:29 Reageer op dit bericht

Donderdag 28 maart 2013

Mijn tijd op de Simoun ( motortanker )
.

om 17:21 Reageer op dit bericht

Vrijdag 22 maart 2013

Maar we moeten optimistisch zijn , deze keer verliep alles vlot zonder
problemen en hier laat mijn lange termijngeheugen mij in de steek ...
hoelang ik hier op dit mooie maar grillige riviertje heb doorgebracht
dat kan ik bij benadering niet zeggen .
Ik had wel een logboek maar met het vele verhuizen is er veel verloren
gegaan , ook foto's ... maar goed ondertussen staat de tijd niet stil en
komt het einde van onze term in zicht en voor het gemakkelijk te maken
gaat mijn laatste reis rechtstreeks van Kikwit naar Kinshasa .
Ook dat verloopt naar wens en zo zijn we weer waar we begonnen zijn en
hier eindigt dan het hoofdstuk Congo .
In 1953 zijn we met het vliegtuig naar hier gekomen en we zullen met de
boot terug gaan ( 1956 ) , ik had gekozen voor een mixcargo , deze
nemen maar een beperkt aantal passagiers mee , dat is gezelliger .
Wij vertrekken vanuit Matadi met de MAR DEL PLATA en met een tussenstop
in Tenerife arriveren we uiteindelijk in Antwerpen waar men ons
staat op te wachten .
De reis over zee was ook tamelijk goed verlopen , soms wat ruw maar dat
hoort erbij ...
Het is ook weer een geweldige ervaring zo een zeereis en alles bij
mekaar was het allemaal heel leerzaam , ik ben er blij geweest te zijn
en gezond
te zijn terug gekomen !
Nu hebben we nog lang betaald verlof tegoed , wij zullen trachten er het
beste van te maken voor we verder zien ... eerst voor woonst gezorgd en
een wagen aangeschaft , want we zullen wel wat bezoekjes moeten afleggen
en dan rustig van het leven genieten , wachtend op wat komen zal .

Geschreven door bandietje1974 om 00:00 Reageer op dit bericht

Zaterdag 16 maart 2013

Maar laat ons de dingen niet vooruit lopen en eerst
zien hoe we in Kikwit geraken .
Ongeveer halfweg het trajekt leggen we aan en maken
we kennis met een daar wonende koloniaal , een koppel uit Kortrijk
,
ze hebben daar een bedrijf en het zijn zeer
vriendelijke mensen , we worden al uitgenodigd om de avond bij hun door te
brengen .
Het was zeer gezellig en we zullen dat verder ook
in de toekomst doen , 's morgens gaan we verder na te zijn uitgewuifd door onze

nieuwe kennissen en zo gaat het verder , de andere
posten zijn meestal Portugezen .
Zo komen wij op bestemming zonder hinder en
zo volgt de ene reis de andere op tot het einde van mijn term .
Op één van de afvaarten moeten wij een afgedankte
stoomketel opladen , deze lag een eind land inwaarts en die moesten wij eerst

tot aan het water zien te krijgen en dan op de
barge laden .
Dat was niet vanzelfsprekend want alles moest
uitterhand gebeuren en met de middelen die we hadden , maar uiteindelijk is het
toch
gelukt en in de afvaart hadden we een paar
hinderlijke passen , dan ging de sleep voor anker en moest er met de boot
achterwaarts
afdrijvend gepeilt worden voor de doorgang te
vinden en op de kaart te zetten met een paar aanknopingspunten aan de wal en dan
de
sleep weer oppikken en het er dan maar op wagen ,
wat niet altijd lukte .

om 10:15 Reageer op dit bericht

Maandag 11 maart 2013

Op het laatste moment kreeg ik nog bericht dat ik
de gehospitaliseerde kapitein moest meenemen naar Banningville en dan maar
vertrekken met drie barges
op sleeptouw , dit werd dan mijn eerste reis als
gezagvoerder , dus eindelijk kapitein !
Nog even overleggen met de kapitein van de
passagierboot en dan kopvoor naar beneden , alles verliep tot hier naar wens tot
om een uur of tien mijn
passagier wakker werd en even kwam zien waar we al
waren , de man keek achterop en verschoot dat al de kajuiten van de sleep
nog intakt waren en ik
heb de telegraaf niet éénmaal gehoord zei hij
.
Ik zei " waarom moesten die eraf misschien " ? Ik
snapte wel waarom want de rivier was erg bochtig en met momenten vaarden
wij gewoon onder een dak
van bomen . Maar goed verder geen komentaar en de
reis verliep verder vlot en we kwamen heelhuids in Banningville na onderweg wat
te hebben gelost en
geladen , dit alles gebeurde uit ter hand en bij
aankomst stond mijn echtgenote en dochter mij al op te wachten want ik was al
enkele dagen onderweg en dan
kon er worden ingescheept na eerst nog wat
opgeruimd te hebben .
De boot was voorzien van een teak dek , dat werd
iedere dag gebriekt ( schuren met puimsteen ) en dat was nodig want we liepen
altijd blootvoets aan dek ,
de bemanning was daar niet zo gelukkig mee , maar
ik had een goede ploeg ... het wonderbare was dat ze me allemaal kenden want
mijn reputatie was me
voor gegaan , hoe ? Zeker met de tamtam
.
Na enkele dagen waren we goed gesetteld en
vertrokken wij voor de eerste opvarende reis met drie barges geladen op
waterstand want de rivier is erg
wispelturig wat de waterstand betreft en ook de
zandbanken verplaatsten zich geregeld in die mate waar je opvarend vaart is in
de afvaart niet meer geldig .
Maar goed dat is voor later laat ons eerst maar
eens naar boven kruipen , want dat is het " erg langzaam " en onderweg wordt er
weer gelost en geladen en
iedere avond werd de boot vol gestouwd met hout
voor de ketels , de reis neemt dan ook verschillende dagen in beslag en je bent
helemaal op uzelf aangewezen ,
verantwoordelijk voor de lading en het stouwen
ervan op de verschillende stopplaatsen . Ook het uitbetalen van de lonen van de
bemanning en zelfs
dokter spelen hoorde erbij
.

om 15:09 Reageer op dit bericht

Donderdag 7 maart 2013

Zo ging het dan weer een ganse tijd verder , er was onder de nieuwe kapitein een goede verstandshouding , soms kwam het voor dat we met verschillende boten in één post lagen , dan werd er een avondje gebuurd met de nodige drank en versnaperingen , dat was wel gezellig . Soms tot in de vroege uurtjes ( zodat we s'morgens te laat vertrokken en schreven we in het logboek als reden dat het wel eens mistig kon zijn ;-) ... ) .
Zo ging de tijd weer voorbij tot op een dag bij aankomst in Kinshasa , ik orders kreeg over te stappen op een passagierboot naar Banningville , een post op de Kwilu , daar werd mij een gastenverblijf toegewezen met alles er op en er aan tot een boy toe die voor ons moest zorgen en waken . s' Morgens na de eerste nacht kwam er een planton me zeggen dat ik een valies moest klaarmaken want ik zou worden opgehaald door een chauffeur dewelke mij naar Kikwit zou brengen dwars door de brousse , we hebben er de ganse dag over gedaan en wat een dag !!! Toen we in Kikwit aankwamen was ik geradbraakt ... ( door de slechte staat van de wegen in de brousse ) . De order was een sleepboot en drie barges op te halen , daar de kapitein gehopitaliseerd was , de Kwilu rivier was misschien wel een mooie rivier maar voor mij totaal onbekend . Hopelijk had de kapitein zijn navigatiekaart goed bijgewerkt gehouden ... wat later bleek dat niet het geval te zijn . Maar eerst maar naar de betreffende boot gaan kijken en dat was een ramp , daar was niet in te wonen , er lag van alle rommel tot dierenkoppen toe , " die man was denkelijk een jager " en de stank was niet te harden ! Dan maar even de chef de secteur opgezocht , na dat deze de boot had gezien kon ik overnachten op een passagierboot dewelke in de haven lag , want de boot zou eerst worden opgekuist en ontsmet worden alvorens ik kon vertrekken. Ik maakte kennis met de kapitein van de passagierboot en dat kwam mij goed uit , de man had al wat ervaring op de Kwilu en die kon mij al een beetje wegwijs maken , want de Kwilu bleek een zeer grillig riviertje te zijn en dat bleek later ook het geval te zijn . Na de schoonmaak van de boot zou ik dan kunnen vertrekken , maar de kajuit was ontsmet met creoline en daar was niet in te overnachten ... Maar laat ons eerst kennismaken met de boot , deze was een kleiner type wel ook op stoom en twee onafhankelijke raders , wat wel veel beter manouvreeraar was . Ik had het geluk een goede stuurman te hebben die de rivier en de posten waar we moesten bevoorraden , laden en lossen goed kende . In de afvaart was het meestal goederen van kolonisten meenemen en naar de benedenloop brengen .

om 09:55 Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 maart 2013

Niet wetende hoelang de wal dienst zou duren had ik
mij een tweedehands wagen aangeschaft om de omgeving van Leopoldstad
nu
Kinshasa te verkennen , wat later ook weer een
missing zou blijken maar ondertussen hebben we d'r toch van genoten
.
Hoelang dit heeft geduurt dat kan ik bij benadering
niet vertellen want ik had er nooit een dagboek op nagehouden , dus alles wat ik

neer pen komt uit het lange termijn geheugen van
een 90 jarige

en daarom houd ik het ook zo beknopt mogelijk en dan om van
het
ene karwijtje naar het andere te zijn verhuisd kwam
de tijding dat ik kon gaan varen , wat je niet echt varen kunt noemen
...
Want mijn eerste vergunning gaf mij het recht om
als kapitein te varen op een schip niet voorzien van mechansche stuwkracht ,
een
sleepschip dus en aan iedere sleep hing de blanke
kapitein als eerste aan de sleper om de rest van de sleep " en dat waren dan nog
verschillende
schepen ( barges ) " in goede banen te leiden en
het eerste trajekt was over de Congostroom van Leopoldville ( nu Kinshasa ) naar
Port- Franqui .
De Congostroom ( zaire ) is een mooie rivier , 4373
km lang en 3000 km bevaarbaar , maar niet over de ganse breedte bevaarbaar ,
daarom is ze
ook voorzien van betonning .
Spijtig genoeg was de rivier bezaaid met water
hyacinten en aangezien er ook s' nachts werd gevaren was het soms erg moeilijk
om de ton tussen
de bloemen te lokaliseren op de radar
.
In de opvaart werd in Kwamouth , waar de kasai
rivier in de zaire stroomde , voor anker gegaan om te ontgroenen om de kasai
rivier niet te
besmetten met de hyacinten , de sleper was een
radarboot met twee raders achterop en aangedreven op stoom door hout gestookte
ketels ,
daarom moest iedere dag een post worden aangedaan
om de hout voorraad aan te vullen .
Daardoor duurde de reis ook enkele weken ,
afhankelijk van de waterstand maar dat was op het ogenblik mijn zorg nog niet ,
ik ben nu enkel
kapitein op de V1 , dat is een 80 meter lang schip
met 8 gesloten ruimen met gang tussenin , de bemanning bestond uit 1 stuurman ,
2 sondeurs ( dat
zijn handmatige diepte meters ) , 1 boy , 4
dekzwabbers ( matrozen ) en de woning was primitief , ramen enkel voorzien van
vliegengaas en luiken .
Gedurende de reis , zeker de eerste maal had m'n
ogen tekort , het was een hele nieuwe ervaring .
Spijtig hadden we in die
tijd nog geen digitale camera om al dat moois vast te leggen en zo gingen weer
verschillende maanden en reizen voorbij .
En wanneer ik op één van de reizen in kinshasa
toekwam wist de chef de beach mij te vertellen alsdat de man waar ik mijn wagen
had aan verkocht
was afgedankt en op het punt stond te vertrekken en
hij was op de vlieghaven bezig mijn wagen te verkopen dewelke ik hem op
afbetaling had verkocht
en nog niet was afbetaalt .
Ik heb dan de wagen van de chef geleend , ben naar
de vlieghaven gereden en kwam juist op tijd om te voorkomen dat mijn wagen werd
verkocht , dus die
missing was dan voorlopig weer opgelost
.
Dan kwam de tijd dat ik mijn brevet kreeg om met
schepen met mechanische voortstuwing te mogen varen .
Ik werd dan geplaatst
als tweede kapitein op een radarboot in 24u dienst met aflossing om de 4u en met
dezelfde vaarroute , de 1ste was een bekwaam en
ervaren man die er enkele dienstjaren had opzitten
, hier kon ik zeker nog wat van leren , want met een radarboot met niet
onafhankelijke raders varen en
manouvreren was niet zo simpel , daar was zeker wat
ervaring voor nodig en ook het varen met een sleep bestaande uit verschillende
barges achter en
naast elkaar was geen kinderspel en zeker niet bij
nacht .
Dan waren alle stuurmannen achterop verdwenen , dan
was het niet altijd simpel om ze binnen de tonnen te houden , maar goed we zijn
klaar met het
ontgroenen en gaan de rivier kasai opvaren (
1150 km ) , deze was grilliger dan de Congostroom .
Zowat in de helft van het traject is er een
versmalling genaamd " de swinburnpas " in de opvaart kan het soms nog met volle
sleep , hangt van de kapitein
van de sleper en het eerste schip in de sleep af ,
maar stroomafwaarts was het praktisch niet te doen ... de pas heeft een dwarse
stroming en dan moet de
sleep voor anker en wordt per schip of twee
doorgelegt .
Ik heb het wel eens meegemaakt met de ganse sleep ,
in overleg met de kapitein , maar het was niet simpel .
Na weer enkele reizen
moest ik weer overstappen op een andere boot , hetzelfde type , andere kapitein
... maar dat ging allemaal vlot .

om 13:39 Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 maart 2013

Alles verloopt verder naar wens zonder al teveel problemen en op een zonnige dag ergens in mei denk ik , lagen wij te wachten op vervoer in Antwerpen Loobroekdok , het was de laatste tijd niet erg rooskleurig in de binnenvaart zeker niet voor kleine schepen . We lagen daar bij vrienden en er werd wat gebuurd en er werd over het één en ander gepraat en die man vertelde mij dat hij een aanvraag had gedaan voor Belgisch Congo . Hij was al een tijdje bezig en hij trachtte mij te overhalen om mee te gaan en dus ook mij kandidaat te stellen en ik moest nu een brief schrijven en hij zou mee gaan om te zien of ik hem wel poste en dat gebeurde ook .
Maar ik had met hem een weddenschap aangegaan dat ik binnen de maand ofwat in Congo zou zijn . Een paar dagen na het posten van mijn brief werd ik in Brussel ontboden voor het afleggen van een examen en 23 juli zette ik mijn voeten op Congolese bodem , van mijn vriend nog geen spoor dus ik had mijn weddenschap gewonnen , maar ik zat wel met een schip dat moest verkocht worden en heb dan de volmacht gegeven aan mijn geldschieter om het te verkopen en gelukkig gebeurde dat de dag voor ik vertrok . We zouden dat wel regelen bij mijn terugkeer , dus na 3 jaar , dat was de duur van mijn kontrakt , mijn vriend arriveerde een paar maand later , maar in Congo moesten wij nog een examen afleggen ... ik had dat al achter de rug en mijn vriend werd gebuist en was zo terug in Belgie , mij achterlatend maar goed ... ik had er geen spijt van . Ik werd weer een ondervinding rijker , mijn vrouw en dochter waren mee dus everybody happy .
Het was lage waterstand op de Congostroom , dus moesten we even wachten om te gaan varen en ondertussen moest ik allerhande karwijtjes opknappen o.a. het laden en lossen van de schepen controleren en met de havenboot de schepen verleggen inden nodig . De havenboot dat was een geval appart ( de boot noemde Maluku ) , de boot was versiert met autobanden rondom en dat was wel nodig , de boot werd aangedreven door een dirrekt omkeerbare AWA motor , dus geen koppeling en de bediening gebeurde met een telegraaf , hiermede gaf men orders door naar de machine kamer die de machinist moest uitvoeren . Om een achteruit te bekomen wordt de motor dan eerst stil gezet , de nokenas gekeerd en de motor terug gestart , dat gebeurde met geperste lucht . Maar het gebeurde als men achteruit vroeg dat de machinist verscheen in de machinekamerkap , zijn armen in de lucht stak en zei geen lucht, dus geen achteruit en daarom dus die autobanden en dat was een belevenis op zich ... !! Wij hadden een woning toegewezen gekregen , niet de grote luxe maar comfortabel , dus we hadden het naar wens , wel met de onvermijdelijke hinder van allerhande ongedierte ... te veel om op te noemen en wat last van de hitte , maar ja dat hoorde erbij en maar afwachten wat verder zou komen .

om 09:54 Reageer op dit bericht

Donderdag 21 februari 2013

Maar al die tijd heb ik wel steeds voeling gehouden met de scheepvaart , dat is mijn geluk en het water lokt nog steeds . Op een dag kreeg ik een aanbod om voor mijn eigen te beginnen ( als zelfstandige dus ) , in de vorm van een motorscheepje van 150 ton , voorzien van een GM motor van 165 PK , wat aan de hoge kant is wat later zal blijken . Maar de prijs is aanlokkelijk en bij de eigenaar af te betalen , kleine nette woonst en we zijn daar dan maar mee gestart en dat heeft een hele tijd goed gelopen tot ik tot de vaststelling kwam dat de motor meer verbruikte alsdat ik kon verdienen . Dan heb ik mij tot de eigenaar gewend met de vraag of hij het goed vond dat ik een lichtere motor in het schip plaatste en hij zag geen bezwaar , hij zei dat het mijn schip was , dus doe maar ... Na wat rondkijken heb ik kontakt genomen met een werkhuis dewelke motoren in schepen plaatsten en we kwamen overeen voor een ruil , mijn motor tegen een vernieuwde lichtere motor + de nodige aanpassingen aan het schip op een tijd van 30 werkdagen . Ik had eens poolshoogte genomen bij een sleepboot dewelke daar in reparatie lag en die man beweerde dat alles naar wens verliep , wat later een fabeltje leek , want de 30 dagen werden 3 maanden , met de nodige ergernis . Ik zal er niet verder over uitwijden en uiteindelijk is het toch gelukt met veel zelf te doen en het werd tijd , want de kas geraakte leeg ... maar het ergste moest nog komen . Ik nam vervoer aan van graan met bestemming Herbiere op het centrumkanaal , na lossing ging ik mij melden bij de DRB ( dienst voor regeling der binnenvaart ) en groot was mijn verwondering als ik daar een aangetekend schrijven vond van de eigenaar dewelke mij in gebreken stelde , daar ik een minderwaardige motor in zijn schip had geplaats en onmiddelijk mijn schuld moest aflossen . Dat heeft mij geleerd dat alles op papier moet staan en ondertekend , want praten vult geen gaten ... maar om zomaar dirrekt het nodige kapitaal te vinden was niet vanzelf sprekend , maar uiteindelijk is het me dat toch gelukt ook met de nodige ergernis wat later zal blijken . Maar we doen verder , moeten niet bij de pakken blijven zitten en achter regen komt zonneschijn . We zijn begonnen in 1949 en zijn nu al een aantal jaren bezig , we zijn nu in 1953 .

om 22:18 Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 februari 2013

En dat gebeurde dan ook en na lossing kreeg ik orders om in Dombasie zout te laden voor Antwerpen en als we dan uiteindelijk in Antwerpen waren toegekomen stelden we vast dat we bijna 6 maanden verder waren , dus een reis van lange duur . Ik had daar geen last van , want zolang we in Frankrijk vertoefden kreeg ik een toeslag op mijn loon ... maar na 2 jaar lang reizen , Rhein en Frankrijk , sluis in sluis uit had ik er genoeg van en of het zo moest zijn ,dat weet ik niet maar ik kreeg een aanbieding om als gerant een privaatclub open te houden in Brussel , meer bepaalt in Schaarbeek . Een privaatclub van het MNB ( Mouvement national Belgé ) zijnde een club van de witte brigade, het verzet tijdens de bezetting , dat was ook weer een nieuwe ervaring maar we wagen het erop . Alles is nieuw ook de mensen waar ik mee in aanraking kom , de meeste hebben binding met het leger van lagere en hogere rang . De mentaliteit was zeer verschillend met de varenden en dat was de grootste hindernis , voor de rest viel het wel mee , maar ook hier geen geluk want na zoveel jaar werd de club opgedoekt en moest ik maar weer naar wat anders uitzien .

om 11:07 Reageer op dit bericht

Zondag 17 februari 2013

Maar het schip was in erbarmelijke staat en zeker de woonst , dus het eerste werk was deze bewoonbaar te maken alvorens te verhuizen en hij moest ook nog uit het water , zo verliep er weer een hele tijd alvorens we het schip in bezit namen . Er waren meerdere schepen die onder het beheer van het sequester vaarden en die zorgden dan ook voor het vervoer , er was een walkapitein in dienst en die bezorgde ons orders . Als we aan de werf klaar waren dan moesten wij eerst nog naar Gent voor een motor revisie , dit gebeurde bij ABC werkhuizen , waar de motor was gebouwd . Als alles klaar was dan werden eerst een paar binnenlandse reizen gedaan als proef , dan begon het grote werk ... en dat was voor mij ook weer allemaal nieuw , de motor ... een tweetact diesel 2 cyl. 80PK werd met lonten en geperste lucht in bedrijf gebracht , dat alles was een koud kunstje . Dan kreeg ik orders om in Auvelais piriet ( kopererts ) te gaan laden voor Duisburg op de Rhein , dat was voor mij ook weer het grote onbekende en ik was ook nog niet in het bezit van de nodige papieren ( rheinpatent ) . Gelukkig werd er in die tijd nog niet zo nauw gekeken , maar de 80PK voor een spits geladen op 2,10 M diepgang dat was niet vanzelfsprekend . Gelukkig viel ik bij een buurman van dezelfde firma met een zwaardere motor en die nam mij mee op sleeptouw tot de bestemming , daar gingen natuurlijk wel een paar dagen overheen . De bestemmeling was de Kupferhutte , het lossen gebeurde met reusachtige grijpers die net in het schip pasten , na lossing lade ik op dezelfde plaats zinkoxide " hetwelke gloeiend heet in het schip kwam en zo erg dat er van tijd tot tijd moest geblust worden . Het blussen gebeurde met dezelfde grijpers , de lading was bestemd voor Balenwezel en dat heeft zich verscheidene malen herhaalt , ondertussen had ik wel in Antwerpen een examen gedaan voor het bekomen van een Rheinpatent en gekregen , dat was ook weer voor mekaar . De volgende verrassing was in Mol , zand laden met bestemming Basel ( Zwitserland ) , dit wel binnendoor Frankrijk , ook weer een grote onbekende , het was in de zomer va 1947 en snikheet ... tot overmaat van ramp was er een stremming op het kanaal en aan de voet ( tunnel ) van Foug kwamen wij vast te zitten en dat voor lange tijd . De vaart verderop was leeg gepompt en er viel lange tijd geen druppel water , hoelang we daar gelegen hebben weet ik bij benadering niet meer te vertellen . Ik ga hier niet over uitwijden wat we in die tussentijd allemaal hebben uitgespookt om de tijd te doden . Maar op een gegeven moment konden wij opschuiven tot in Nancy en daar zat het weer dicht , de bestemmeling : een glasfabriek wachtte ondertussen op zijn lading in die mate dat er werd besloten de lading over te laden op het spoor en het langs die weg ter bestemming te brengen .

om 17:38 Reageer op dit bericht

Zondag 17 februari 2013

Dat opende weer andere mogelijkheden waar ik gebruik van maakte , door mij in Brussel bij het arbeidsbureau aan te melden als chauffeur .
De man achter het loket bekeek mijn paspoort en zegde : meneer U bent verkeerd , het is hier voor chauffeurs . Ik zei : dat weet ik , maar daar kom ik ook voor ! Als het zo zit zei de man , ga dan maar zitten , wat wenst U : zwaar of licht , ik zei : geef mij maar zwaar en ik dacht bij mezelf , dat kan tegen een stootje en zo kwam ik in een depot van het Engelse leger terrecht in Machelen bij Vilvoorde . Als ik die mastodonten zag staan moest ik even slikken , maar we kregen ruimschoots de tijd om op adem te komen , want in het begin diende we enkel als bijrijder . Er werden in verschillende steden defecte vrachtwagens opgehaald en die werden gesleept ( met verschillende aan elkaar gekoppeld ) en we moesten dan in de gesleepte voertuigen gaan zitten om mee te sturen en te remmen waar het nodig was . We waren met vijf chauffeurs , vier beroeps en één leek ( ik natuurlijk ) , maar alles verliep vlot en na een bekwaamheidstest te hebben moeten ondergaan kwam dan het grote werk " de tanktransporters ", maar dat viel ook mee . Want we dienden in het begin enkel als begeleider , dus tijd genoeg om te zien hoe het in zijn werk ging . Deze Diamondherkules hadden 8 versnellingen verdeeld over 2 versnellingskasten . De tweede was voor het zware werk , we moesten in de Ardennen gestrande tanks gaan opladen en dat ging soms niet vanzelf , in smalle straten was het niet van de poes om er door te komen , maar ook dat hebben we overleefd . Na een tijd kwam ook hier weer een einde aan , daar ook deze depot werd verplaatst . Ondertussen zitten we al een eind in 1945 en het leven begint zich te normaliseren , zodat ik er stilaan begin aan te denken om terug mijn beroep als schipper op te zoeken en ook dat lukte . Na wat rond bellen had ik beet in de vorm van een motorscheepje van 150 ton , voorzien van een Industrie motor, het motorscheepje noemde " Sylvia " , weer een onbekende ... maar de kennismaking verliep vlot , alles was naar mijn zin behalve de baas ... Ik ga hier over uitwijden maar na een viertal maanden hield ik het voor bekeken en ging weer terug naar mijn schoonouders . Nu zullen we de kat uit de boom kijken en er tijd voor nemen , af en toe ging ik eens naar Antwerpen en liet mezelf eens zien op de schippersbeurs . We belanden in 1947 en tijdens één van die bezoeken werd mij een plaats aangeboden als schipper op een motorspits , genaamd " Paloma " van de dienst van het sequester . Dat zijn schepen die werden aangeslagen door het Duitse leger en nu terug onder Belgisch staatsbeheer komen , het schip lag in Boom bij de scheepswerf L . Dewinter , waar het was gebouwd .

om 16:04 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van flipperke