Berichten van 1 januari 2008 tot 31 december 2008

Ik had een redelijk goede nacht, maar om zes uur was ik toch weeral paraat,

Ik liep eerst even tot bij mijn maatje om te zien hoe ver hij al staat.

Die was ook al ingepakt en bijna vertrekkensklaar,

we besloten om in het park te ontbijten en vertrokken rond 7 u met al onze bazaar.

In de Albergue was er geen ruimte genoeg om fatsoenlijk te kunnen eten,

en met dat getetter van al die Spanjaarden, ik moet er niet van weten.

We vertrokken voor een zware en lange etappe van 32 kilometer,

via de Acebo-pas zouden we in Galicië aankomen op een hoogte van 1040 meter.

Onze weg voor vandaag gaat weer niet over rozen,

ze hebben er weer serieuze smalle paadjes en veldwegen uitgekozen.

We passeren het dorpje Ceveixeiro, een paar huizen en een kerk, maar het is niet te geloven,

er is hier wel een winkel en twee bars, dat gaat ons petje te boven.

We zetten onze weg verder en komen aan het mooie kapelletje van San Lazaro aan.

Hier zou vroeger een leprozenhospitaal hebben gestaan.

We vervolgen onze weg via een steile veldweg ,die leidt ons door een dennenbos, we hadden wind op kop,

dat viel niet mee, want we moesten ook nogal stevig bergop.

Wat later komen we op de Alto de Acebo aan en het is hier flink aan het waaien,

boven op de top zien we ook een paar windmolens staan, die zullen hier wel  goed draaien!!!

Boven op de berg bevindt zich ook de provinciegrens van Galicië en Asturias,

Ik had nooit gedacht dat het verschil van de ene provincie met de andere zo enorm groot was.

Vanaf nu tonen de stralen van de "concha" of Sint Jacobsschelp ons de juiste staprichting aan,

en voordien moesten we steeds op het middelpunt van de samenkomende stralen afgaan.

Via veldwegeltjes en graspaden links en rechts, komen we in Fonsagrada aan.

Hier hebben we maar ineens onze voedselvoorraad weer opgedaan.

De plaatsnaam Fonsagrada betekent eigenlijk "gewijde bron",

en is er gekomen door de overlevering van Sint Jacob, die door ziekte niet meer verder kon.

Hij werd er door een arme weduwe medisch verzorgd,

en als dank heeft Sint Jacob voor haar en haar kinderen voor drank en eten gezorgd.

Hij zorgde ervoor dat er melk in plaats van water kwam uit de bron,

zodat ieder van haar kinderen goed opgroeien kon.

We zetten onze tocht weer verder en komen rond twee uur in Padron aan,

we konden direct in de Albergue binnen gaan.

Het was lang geleden dat we zo een mooi verzorgde kamers hebben gehad,

we gingen vlug onder de douche en hingen onze natte was te drogen boven het bad.

Daarna begon ik in mijn dagboek te schrijven en heb ik nog eens naar de Swa gebeld,want het was vandaag onze clubwandeling in Gerhagen en op de achtergrond hoorde ik andere clubleden roepen: Dag Ludoke, doe het nog goed!!!!

als je dat hoort moet je wel eens even slikken, want dat werkt op je gemoed.

Als je weet dat er zoveel mensen je steunen en achter je staan,

dan weet je zeker dat je ,alleen voor hen al, tot het einde door zal gaan.

Ik heb ook nog met mijn zoon getelefoneerd,

want die was aan zijn wijsheidstanden geopereerd.

Dat was blijkbaar ook allemaal goed verlopen,

en blijft hij van al te veel pijn gespaard, laat het ons hopen.

Om half acht was het weer tijd voor ons dagelijks diner,

spagetti met tomatensaus en zalm, echt waar, ik lach er niet mee.

Ik heb het opgegeten en er maar weer het beste van gemaakt,

maar een smoske van de club zou me veel beter hebben gesmaakt!!

Na de afwas trok ik naar mijn kamer,

en niet veel later kreeg ik daar een klop van de hamer.

Ik besloot om maar vlug onder zeil te gaan,

maar het duurde nog even voor ik sliep, want er kwamen nog een paar luidruchtige pelgrims aan.

Hello, good morning, how are you?

Ik heb lekker geslapen en voel me super goe!!!

Ik had het gevoel of er vandaag niks mislopen kon.

En als kers op de taart scheen vanmorgen ook weer de zon.

Rond half 8 vertrokken we met frisse moed,

onze eerste serieuze kuitenbijter tegemoet.

We stegen met veel gepuf en gezucht,

van 890 m naar 1020 m hoogte, we voelden het aan onze adem en de lucht.

Eenmaal boven op de top, moesten we natuurlijk ook weer terug naar beneden.

We daalden af langs smalle paadjes en moesten goed oppassen dat we niet uitgleden.

We daalden tot een hoogte van 280 m en kwamen bij de stuwdam van Grandas de Salime aan,

deze houdt de stroom Mavia in haar loop even tegen, maar daarmee is ook het dorpje Salime onder de waterspiegel gegaan.

Het dorpje Salime, met haar kerk en brug en pelgrimshospitaal,

en ook het veerbootje tussen de drie resterende huizen van Salime en Grandas,verdwenen helemaal.

We moesten dus verder tot in Grandas de Salime en kwamen daar rond de middag aan.

Daar profiteerden we van en hebben dus eerst onze inkopen gedaan.

Daarna zijn we naar de Albergue gegaan,

en hebben na het douchen ,na drie dagen van mist, onmiddellijk onze vuile was gedaan.

Onze lunch namen we in het park op een bankje in de zon,

en ik bedacht ineens dat onze was hier in het zonnetje veel beter drogen kon.

Ik ging terug naar de Albergue om de natte was te gaan halen,

en ondertussen spande Guy de wasdraad op in het park tussen twee palen.

Wat een geluk dat ik op dat idee was gekomen,

ik hing zelfs mijn schoenen omhoog in de zon om van de nattigheid te kunnen bekomen.

Ondertussen hebben we ook het Volkskunde-museum bezocht, een echte aanrader,

de oude ambachten werden er getoond in een levensecht kader.

Het museum vertelt het eeuwenoude verhaal,

hoe de mensen uit de streek daar leefden en werkten allemaal.

Mijn dag was vandaag wel echt geslaagd,

een interessant museum bezocht en door natte was werd ik ook niet meer geplaagd.

Ondertussen had de tijd ook niet stilgestaan,

en was het tijd om aan het koken te gaan.

Wat staat er vandaag op het menu?

Wedden dat het weer spagetti is, ik garandeer het U!!!

Ja hoor, onze Guy had weer spagetti met zalm klaar gemaakt,

maar het heeft me toch gesmaakt.

Rond 21u30 kruipen we in ons bed,

hopelijk kunnen we slapen, want die Spanjaarden hier hebben nogal redelijk veel pret.

Een uurtje meer slapen doet je lichaam goed, neem het van me aan,

ik had dan ook weinig problemen om op te staan.

Iets na 7 u zijn we vertrokken en voor de derde dag op rij,

was er mist, en deze keer zeer dikke mist, van de partij.

Je kon maximum 50 m zien, zeker niet meer.

We trokken weer onze poncho aan, want de mist viel te hard op ons neer.

We riskeerden het niet om nu langs kleine paadjes te gaan,

dus hielden we het vandaag bij de gewone baan.

Ik vond het heel spijtig van die dikke mist,

want nu heb ik heel wat mooie foto's gemist.

Maar ja, niets aan te doen, aan de grillen van de natuur kan je niet ontkomen,

en ik troost mij met de gedachte dat ik toch al vele mooie foto' s heb genomen.

Na een uur of twee van gestatig klimmen komen we op de top van Puerto de Palo aan,

en waren Guy en ik heel blij op het hoogste punt van 1146 m te staan.

Hier hielden we even rust en hebben een kleinigheid gegeten,

want zo dadelijk moesten we langs de bergflank ook weer terug naar beneden.

We liepen  langs prikkeldraad en moesten twee ijzeren poorten door,

daarna ging het door een vlakte van varens  en meer dan één zandspoor.

Uiteindelijk kwamen we uit in een mooi bos,

en lieten de hemelsluizen ook nog een paar regenbuien op ons los.

Na het bos ging het landschap over in lieflijk landbouwland met berken en glooiende weiden,

je staat er niet bij stil hoe dikwijls de natuur je hart kan verblijden.

Een beetje later komen we in  Berducero aan,

en hebben daar ook maar meteen onze inkopen gedaan.

Het was een klein café met een winkeltje eraan,

we hebben er ook nog iets gedronken en ik ben er op mijn gemakske eens goed naar het toilet gegaan!!!

We zetten onze tocht daarna verder langs een steile kiezelbaan,

en langs een afdalende asfaltbaan ,komen we aan de Albergue aan.

Ditmaal hadden we meer geluk, de sleutel zat gewoon op de deur,

wij waren als eerste daar, joepie, we waren al de anderen veur!!!

we trokken vlug onze natte kleren en schoenen uit,

en profiteerden van een lekkere warme douche, want binnen een uur is die luxe zeker uit!!!

En ja hoor, mijn gedachten waren nog niet koud,

of daar kwamen de andere pelgrims met hun rugzakken aangesjouwd.

Ondertussen was het bijna 1 uur geworden en onze maagjes knorden weer,

na de lunch legden we ons even op onze bedden neer,

ik hoorde niet veel meer van wat Guy nog allemaal zei,

als een blok viel ik in slaap, en voor ik het wist waren er een paar uur voorbij.

Awel, die siësta heeft me deugd gedaan,

ik voel me net of ik kan de hele wereld weer aan.

Ik vulde na het souper nog al mijn achterstallige verslagen aan,

en ook vandaag zijn we al om 21.00 u naar bed gegaan.

Ik heb goed geslapen en was om 6 u paraat,

ik pakte mijn rugzak in en ging eens kijken naar mijne maat.

Ook hij was bijna zo goed als klaar,

en vermits er hier geen keuken was, vertrokken we maar.

We namen onderweg wel ons ontbijt,

maar dat is toch niet alles, zeker niet als ge aan het klimmen zijt.

Je moet heel goed zien waar je stapt,

en heel goed oppassen dat je niet naast je broodje hapt.

Het weer was ons ook vandaag niet zo goed gezind,

het was koud en de mist viel op ons neer, gelukkig was er weinig wind.

We deden maar vlug onze regenjas aan,

want met natte kleren is het niet aangenaam om te gaan.

We waren op 650 m hoogte vertrokken,

en vandaag zou dat tot 840 m worden gerokken.

Dus, je kon al denken hoe onze tocht zou zijn,

via kronkelende wegen en paadjes ,steeds in stijgende lijn.

Nadat we op het hoogste punt voor vandaag waren gekomen,

ging het eventjes in dalende lijn, zodat we weer wat op adem konden komen.

We dalen tot op een hoogte van 770 meter,

het is zeer zwaar, we zijn blij met elke gestapte kilometer.

Na een tocht door graspaden en veldwegen, komen we nog eens in een stadje aan,

en hebben er uit voorzorg maar onze inkopen gedaan.

We wisten niet of er in Penaseita wel winkels zouden zijn,

en weer een dag op water en brood, dat idee vonden we niet zo fijn.

De sleutel van de Albergue moesten we halen in een bar, wat waren we verheugd,

we dronken er een grote lekkere cola, mensenlief, dat deed deugd!!!

We hebben ook hier in de bar onze stempels gekregen,

en voor we gingen dineren heb ik eerst nog wat in mijn dagboek geschreven.

Na het eten hadden Guy en ik in niet veel meer zin,

dus kropen we er vandaag  nog maar eens lekker vroeg in.

Om 6 u hoorde ik de kerktoren slagen,het was weer tijd om op te staan,

en na het ontbijt zijn we onmiddellijk verder gegaan.

Het regende niet maar het was fris en er hing een dichte mist,

ik heb maar vlug een truitje uit mijn rugzak gegrist.

We lopen de stadspoort uit en komen op de Calle de Ondinas terecht,

we volgen stroomopwaarts de rivier, en we voelen het goed, hier is het klimwerk weer echt.

Het gaat verder in stijgende lijn en we komen op het oeroude Camino de Santiago-pad.

Ik wist niet dat die voor ons zoveel haarspeldbochten in petto had.

We kwamen na veel puffen en hijgen aan op de top van het hoogplateau,

we zaten op 660 m hoogte, en we kregen het niet cadeau!!!

Vanaf hier werden de paden en baantjes terug wat vlakker,

wat een geluk, want al dat klimmen, dat voel je in de knoken hoor makker!!!

Via een mooie dreef komen we Tineo binnen en we houden halt aan de Nieuwe muur,

van hieruit heb je een prachtig zicht over de heuvels van Asturias, maar we zien niet veel, het weer is te mistig en te guur.

We gaan dan maar vlug verder naar Bar-Hotel Don Migual om de sleutel van de Albergue te halen,

er is plaats voor 24 man, maar weer geen keuken, daarvan ga je echt wel balen!!!

Na het douchen hangen we onze bezwete kleren gewoon in de frisse lucht,

we riskeren het niet van ze te wassen, maar dan zijn ze toch een beetje verlucht.

Ondertussen was het middag geworden,

en we voelden dat onze magen knorden.

We moesten het doen met de overschot van deze morgen,

want pas om 16.00 u konden we voor vers eten zorgen.

Ik ben dan maar weer aan mijn dagelijkse verslagen beginnen te schrijven,

want het was toch weer om binnen te blijven.

Kort na de vieren, hebben we eerst onze inkopen gedaan,

het zal weer brood zijn vanavond, maar ja, voor ne keer zal dat wel gaan.

Ondertussen is er wat meer volk in de Albergue aangekomen,

we zijn met 16, hopelijk houden ze mij niet uit mijn dromen.

Ik had een bijzonder goede nacht,

het was bijna 7 u eer ik wakker werd, dat had ik niet gedacht.

Na het ontbijt zijn we direct vertrokken,

want we hadden het deze morgen in ons bed wat te lang gerokken.

Onze camino begon waar we gisteren waren gestopt, ik kon mijn ogen niet geloven,

het eerste wat we moesten doen was een steile beklimming naar boven!!!

Amaaaai, en dat voor het begin van de dag,

ik was weeral blij toen ik het topje van de berg zag.

Vandaar ging onze weg afwisselend door veld en wei en asfalt, omhoog en omlaag,

kronkelend naar links en dan weer rechts, ik had precies een stuk in mijn kraag.

Het laatste stuk van ons parcours liep door het bos naar boven,

en rond 12u30 kwamen we in Salas aan, het was haast niet te geloven.

We gingen dadelijk naar onze Albergue op zoek,

en om zeker niet verloren te lopen, vroegen we de weg nog eens aan een heertje op de hoek.

Die mijnheer is voor alle zekerheid tot aan de Albergue met ons meegegaan,

wij natuurlijk heel content, want zo zou er niet veel mis kunnen gaan.

Na de inschrijving zijn we direct naar de slaapzaal gegaan,

we fristen ons wat op en trokken droge kleren aan.

We gingen eerst naar het warenhuis om inkopen te doen,

want we hadden natuurlijk  weer eten van doen.

Na de lunch hielden we platte rust,

want van al die kilometers raak je op den duur toch uitgeblust.

We hebben allebei een ferme dut gedaan,

en daarna zijn we nog even het stadje ingegaan.

Ik passeerde ook nog even langs de zeer mooie kerk,

Ik heb maar vlug een rozenkrans gebeden, en aan de Heer bijstand gevraagd voor mijn nog te presteren werk.

Terug in de Albergue heb ik nog eens met moeder Maria gebeld,

ze was blij me te horen en heeft me heuglijk nieuws over Daisy verteld.

Dat telefoontje heeft me weer goed gedaan,

ze zei: het is nu al zo lang goed gegaan, jij komt zeker in Santiago aan.

Ondertussen  had onze Guy zijn dagelijkse spagettischotel ook weer klaar,

ik kan bijna geen spagetti meer zien, echt waar.

Maar ik ben al blij dat hij eten heeft gemaakt,

en ik doe maar of het me goed smaakt.

Na het eten werd het buiten plots erg donker, het zonnetje verdween,

en vijf minuten later kregen we een ferm onweer over ons heen.

Hopelijk is het gebliksem en gedonder weer snel voorbij,

en is de zon morgen weer van de partij.

Want anders zullen de paden snel veranderen in een vettige brij,

en wordt het stappen nog een veel moeilijker karwei.

Ik kruip vandaag maar vroeg onder de  wol,

zo geraakt mijn energievaatje misschien terug vol.

Zoals ik had verwacht,

was het een redelijk slapeloze nacht.

Om half zeven waren we al klaar om weer op stap te gaan.

In de Albergue was geen plaats om te ontbijten, dus hebben we het maar buiten op een bank gedaan.

Daarna trokken we met goede moed weer verder op pad,

benieuwd wat de camino voor ons vandaag in petto had.

In het begin vielen de baantjes nog redelijk mee,

maar na een tijdje ging het weer goed steil omhoog en natuurlijk ook terug steil naar benee.

Het was erg zwaar, maar ik was al heel tevreden,

dat ik nog niet naar beneden was gegleden.

We zetten onze weg verder langs paden van gras en grint,

nu eens links, dan weer rechts, je mag heel blij zijn als je je weg hier direct vindt.

Na een paar uren van klimmen en dalen,

doet het deugd dat we in de Albergue een lekkere frisse cola kunnen gaan halen.

Nadat we een beetje waren bekomen,

hebben we een lekkere douche genomen,

we hebben onze was gedaan,

en trokken propere kleren aan.

Toen we terug kwamen van eten te kopen,

kwam er een vreemde dame naar ons toegelopen.

Het bleek een Hollandse Pelgrim te zijn.

Haar naam was Julia, we konden nog eens Nederlands praten, dat zou gezellig zijn.

We dronken samen een kopje thee met een koekje erbij,

en voor we het wisten was er meer dan een uur voorbij.

Guy begon het eten te prepareren,

en terwijl ik zat te schrijven, zag ik nog 5 Spanjaarden en een Fransman arriveren.

Het was pas half 8 eer we aan tafel konden gaan,

het was weeral spagetti, maar ik had grote honger en het stond me wel aan.

Na het eten was ik echt heel moe,

ik wilde zo vlug mogelijk naar mijn bedje toe.

Ik heb inderdaad heel goed geslapen,ik voelde me goed uitgerust,

hopelijk is de tocht vandaag niet zo zwaar en zijn we weer niet totaal uitgeblust.

We vertrokken rond 7 u langs licht golvende asfaltbaan,

en deden veel verschillende kleine gehuchtjes aan.

Daarna kwamen we op wat drukkere wegen

en we zagen al wat meer bevolkte steden.

We passeren langs een mooie middeleeuwse brug,

we houden onze pic-nic hier op een bank, even uitblazen, goed voor mijn benen en mijn rug.

We hebben nog 5 km tot Oviedo te gaan,

en iets na twee uur komen we op onze bestemming aan.

We arriveerden dus redelijk vroeg aan de Albergue, maar daar kregen we weer een klop van de hamer,

we mochten pas om 19.00 uur op onze kamer.

Dus gingen we maar naar het park en hebben daar wat op een bank gezeten,

ik ging ook nog naar de mooie kathedraal en heb er tot de Heer gebeden.

Ik vroeg Hem of Hij goed over mij en mijn geliefden zou waken,

en dat ik mijn zware tocht  tot aan het einde zou kunnen meemaken.

Dat moment van bezinning heeft me deugd gedaan,

ik voelde me weer goed en kon er weer tegenaan.

Om 19.00 uur waren we als de kippen erbij

Guy en ik stonden voor de inschrijving op de eerste rij.

We hadden gehoord dat er nog een groep van 12 Italianen zouden arriveren,

dat wordt waarschijnlijk  weer een nachtje van draaien en keren.

We liepen vlug naar de slaapzaal om de beste bedden uit te kiezen,

en daarna was het de hoogste tijd om nog eens iets achter onze tanden te spiezen.

Een keuken was er in deze Albergue echter niet,

gelukkig dat onze overschot van brood ons nog wat soelaas biedt.

Rond 22.00 u hebben we ons in onze bedden geïnstalleerd,

maar de Italianen waren nog steeds niet gearriveerd.

Om 6 u liet mijn wekkertje zich weeral horen,

en een beetje later was ik alweer gewassen en geschoren.

Het ontbijt was vandaag niet al te vet,

een stukje taai stokbrood dat nog over was, maar ik heb het toch maar opgefret.

Want zonder eten op de baan,

dat kan uw lichaam geen uren aan.

Kort na 7 u vetrokken we voor de etappe van vandaag.

We passeerden langs een warme bakker en hoorden het knorren van onze maag.

Aan die lekkere geuren konden we niet weerstaan,

en als leeuwen vielen we onze goei grote koeken met chocolade aan.

Daar kikkert een mens wel degelijk van op,

mijn lichaam voelde zich content na deze koekenstop.

Een beetje later kwamen we aan de paal met schelp van Gyon aan,

en hier zou onze verdere weg en die van Cedric en Eluska scheiden gaan.

Zij zouden langs Gyon verder naar Santiago gaan,

en wij kozen voor de Camino primitivo-baan.

We namen afscheid en beloofden aan elkaar,

we zien mekaar nog weder in Santiago, reken maar!!!

Onze weg zette zich weer verder langs smalle paadjes, doornen en netels,

ik zal blij zijn als we straks kunnen neerploffen in een paar zachte zetels!!!

De kilometers beginnen stilaan door te wegen,

en na elke beklimming zijn we aan wat rust toe, want we kunnen ons bijna niet meer verder bewegen.

Moe maar tevreden kwamen we in La Vega de Sariego aan,

en dan kwamen we ook nog voor een gesloten deur van de Albergue te staan.

Volgens de barman moest er al wel degelijk iemand aanwezig zijn,

maar het duurde nog een hele tijd voor we iemand zagen en dat vonden we echt niet fijn.

We waren compleet uitgeteld en zeer moe,

en we moesten ook nog naar de winkel toe.

We namen een frisse douche en gingen daarna op voedseljacht,

het werd een stoofpotje in de oven, met lekkere kruiden op smaak gebracht.

Het smaakte me weer supergoed,

hopelijk ga ik nu ook nog een zalige nacht tegemoet.

Om 6u zeg ik goede morgen aan iedereen,

en na het ontbijt zijn we om 7 u weeral op de been.

Vol goede moed vangen we onze camino weer aan,

en hopen dat het vandaag heel wat beter zal gaan.

In het begin valt het nog goed mee,

we lopen via een parallelweg langs het strand en hebben mooi zicht op zee.

Maar langzaam maar zeker komen de graspaadjes en de veldwegeltjes er weer aan,

en af en toe begint het ook weer stevig in stijgende lijn te gaan.

Het knaagt serieus  aan mijn knoken, mijn ganse lijf doet zeer,

Ik moet dringend even rusten, ik kan bijna niet meer.

We zetten onze camino verder en moeten over een piepklein bruggetje passeren,

het graspad verandert in een kiezelweg,pijnlijk aan de voeten om te marcheren.

We moeten nog een paar keer een baantje naar links en dan naar rechts inslaan,

maar we komen heelhuids in Sebrayo aan.

In huis nr. 7 moeten we de sleutel van de Albergue gaan vragen,

een vriendelijke mevrouw loopt met ons mee en vraagt of  het meevalt om elke dag die zware rugzak te dragen.

Wij zeggen natuurlijk: oh, dat valt best wel mee,maar ze moest eens weten,

hoe dikwijls wij die zware rugzak al hebben verweten!!!

Moe maar tevreden dat we onze tocht voor vandaag weer hebben volbracht,

kruipen we onder de douche en daarna worden we aan tafel verwacht.

Na het souper nam ik nog even mijn pen en dagboek ter hand,

want ik had al weer een paar dagen achterstand.

Rond 21 u zag ik alle lettertjes bijna dubbel staan,

de hoogste tijd dus om naar mijn bed te gaan.

De nacht verliep inderdaad niet zo goed,

maar we vertrekken rond 7 u toch weer met goede moed.

We vertrekken langs een weg van asfalt

en die leidt ons tot aan het Colorio strand.

Aan het einde van het strand moeten we langs trapjes terug naar boven,

en komen we weer terug op de gewone baan, maar niet voor lang, je mag me geloven.

De asfaltbaan wordt vervangen door veldwegeltjes en kiezelpaden,

we trekken door weiden en moeten zelfs door netels en struiken van bramen.

We moeten met een stok ons een weg door het struikgewas banen,

dit moet niet te lang meer duren, want ik voel ze weer komen, mijn tranen.

We passeren nog door een bos en wat stekelige struiken, maar dan is de ellende bijna voorbij,

ik zeg, bijna, want we moeten nog over de draad kruipen van een wei.

We zijn opgelucht want er is terug goede baan in zicht,

en we kunnen weeral fier zijn op onszelf, want we zijn voor die smerige struiken niet gezwicht.

Na 250 m van klimmen en dalen komen we weer aan op het strand,

oh mens, wat doet dat goed zo met je blote voeten door het mulle zand.

Maar de pret bleef natuurlijk weer niet duren,

een beetje verder kregen we nog maar eens varens en doornen te verduren.

Onze stok kwam er ook weer aan te pas,

maar we hoopten dat het voor vandaag de laatste keer was.

En ik denk dat Onze Lieve Heer mij heeft gehoord,

het is of hij mijn gebeden heeft verhoord.

Een beetje verder kwamen  we weer terecht op goed begaanbare baan,

en zo is het ook de rest van de tocht gegaan.

Na de buitenwijken van Ribadesella begint de asfaltbaan wel te stijgen,

eerst geleidelijk, maar dan gaat het steil omhoog tot in San Pedro, we moeten er van hijgen!!

Boven in San Pedro moeten we nog een keer links richting San Estaban,

en een beetje later komen we aan de Albergue aan, mensenlief, ik zweet er van!!!

Na het inschrijven nam ik direct een frisse douche en na het souper ben ik onmiddellijk naar mijn kamer gegaan,

ik kan mijn nachtrust goed gebruiken, en wie weet wat er ons morgen zal te wachten staan.

Om 6 u ben ik opgestaan,

ik voelde me goed, ik kon er weer tegenaan.

We vertrokken over de brug van de Rio Tina Mayor,ik wist niet dat deze brug zo speciaal was,

maar ze vormde blijkbaar de grens tussen Cantabria en Asturias.

De eerste kennismaking met Asturias was een steil en grassig kiezelpad,

en dat was nog maar het begin van de tocht die ik voor me had.

Via paden en slingerende wegeltjes van dolomiet en zand,

komen we  gelukkig in Bualno aan op het charmante strand,.

Nu zal het stappen wel aangenamer zijn,

want we volgen een hele tijd de kustlijn.

Af en toe houden we een paar minuten rust,

om even terug op adem te komen en te genieten van de mooie kust.

We trekken verder langs de GR-E- 9 route, steil omhoog en weer terug naar benee,

zelfs een eucalyptusbos pakken we op de route mee.

Daarna wordt de weg weer terug wat beter,

we krijgen zelfs een mooie asfaltbaan voor onze laatste kilometer.

We komen in LLanes op de Toeristische dienst aan,

en vragen of ze voor ons naar een slaapplaats op zoek kunnen gaan.

Maar we hebben weeral maar eens pech,

in Llanes zijn alle slaapplaatsen al weg.

De enige mogelijkheid is nog bij mensen privé,

maar dat kost teveel, en de rest van de bende gaat niet mee in zee.

Dus, we moeten naar een camping  3 km verder, in Poo,

en daar krijgen we onze slaapplaats ook niet cadeau.

Voor 5 euro kunnen we hier overnachten, onze Guy content,

natuurlijk, want hij slaapt lekker in zijn tent.

Maar wij, waar moeten wij naar toe?

Ik zie hier niet te veel kottekes staan, of zie ik nimmer goe?

We gaan met zijn drieên de camping eens rond,

en we zijn heel blij dat er opeens iemand van ons een washok vond.

We hebben ons dan maar tussen de wasmachines geïnstalleerd,

Hopelijk gaat er hier vannacht niet te veel verkeerd.

Vol goede moed begon ik met het opblazen van mijn matras,

maar een beetje later begonnen de mensen van de camping in het lokaal ernaast aan hun afwas.

Daar hadden we bij het zoeken van een gepast lokaal helemaal niet bij stilgestaan,

en dus moesten we zonder pardon het rammelen van de potten en pannen doorstaan.

Dit wordt beslist weer een korte nacht,

en dan liggen we ook nog eens niet al te zacht.

Ik genoot weer van een zalige nacht,

de hele nacht doorgeslapen, dat had ik niet verwacht.

Op ne wip en ne flik waren we gepakt en gezakt,

en na het ontbijt hebben we vol goede moed onze rugzak weer op onze rug gepakt.

Vandaag vertrokken we met mistig weer,

maar dat duurde niet al te lang, want om 9 u scheen het zonnetje al aardig op ons bolletje neer.

Het was de ganse dag klimmen en dalen geblazen,hopelijk valt het een beetje mee,

maar ik heb te vroeg victorie gekraaid, want bij de laatste afdaling ging ik weer op mijn poepke naar benee!!!

We kwamen pas na twee uur in de namiddag in Unquera aan,

en zijn onmiddellijk op zoek naar een winkel gegaan.

Het was van 's morgens geleden,

dat er nog iets eetbaars door onze kelen was gegleden.

Na de inkopen zijn we direct naar de Albergue gegaan,

en we begonnen maar dadelijk aan het avondmaal.

Het was hoge tijd dat we iets konden eten,

want we wilden onze grote honger en onze zware tocht zo vlug mogelijk vergeten.

Het douchen en de vuile was moesten maar even wachten,

we hadden eerst wat voedsel nodig om het leed te verzachten.

Maar ook na de maaltijd voelde ik me al niet veel beter,

Ik was moe en helemaal uitgeteld, mijn lichaam herbeleefde precies elke gedane kilometer.

Ik zag het even niet meer zitten en heb naar Diana gebeld,

haar te horen deed me o zo goed, de tranen kwamen zo maar opgeweld.

Ik had ook nog een berichtje van de Fons gekregen,

dus besloot ik om ook met hem nog even een telefoontje te plegen.

Hij hoorde dat ik het moeilijk had,

maar zette mij weer terug op het goede pad.

Hij zei me dat ik vanaf nu elke dag aftellen moet,

we zitten al over de 2000 km, dus het komt echt wel goed.

Ik voelde mij na zijn gesprek heel wat beter in mijn vel,

en dacht bij mezelf, maar natuurlijk, ik overleef dit wel!!

Als klap op de vuurpijl kwam er een beetje later ook nog een telefoontje van de Swa aan,

en ook met hem heb ik ne ferme babbel gedaan.

Ik vroeg of hij aan iedereen de groeten wilde doen,

en voor al die wilden een hele dikke zoen.

Rond tien uur kroop ik met een goed gevoel in mijn bed,

ik had alle slechte gevoelens terug opzij gezet.

Het slapen is inderdaad heel wat beter gegaan,

en dus was het ook geen probleem om om 6 u weer op te staan.

Na het ontbijt gingen we rond een uur of zeven terug op pad,

benieuwd wat de dag van vandaag weer voor ons in  petto had.

We vertrokken langs het voetpad van de gewone baan,

daar gaf men de weg met tegels met  gele pijlen en schelpen aan.

We passeerden de grote Solvay-fabriek en daarna ging het weer over asfaltbaan,

Na enkele kilometers kwamen we in het stadje Santillana del Mar aan.

Van deze stad wordt wel eens beweerd:

het is de stad van de drie leugens, want haar naam is helemaal verkeerd:

Santi is heilig, illana is vlak en del Mar is aan zee,

en het is geen een van de drie, zeker weten, oh nee!!!

We rustten hier even uit om een beetje te bekomen,

voor we de rest van de etappe ondernomen.

Want het vlakke pad was hier weer even gedaan,

de kiezelpaadjes en veldwegeltjes omhoog en omlaag kwamen er weer aan.

Ondertussen was ook de honger beginnen knagen,

en Guy en Eluska gingen een winkel binnen om naar brood te vragen.

Maar al het brood was op,

voor een bakker te vinden moesten ze nog een eindje verderop.

Zo gezegd, zo gedaan,

en wat later kwamen ze daar met drie stokbroden aan.

Aan het washuisje in Cobreces hebben we onze pic-nic gehouden,

Ge kunt niet geloven hoe ze het toch allemaal bouwden!!!

Na de lunch moesten we langs een steil en gevaarlijk kiezelpad naar beneden gaan,

het was weer oppassen geblazen, maar ik kon het aan.

Daarna hadden we weer gladde asfalt met mooi zicht op zee,

dat viel weeral reuze mee.

Maar mooie sprookjes blijven niet lang duren,

een beetje later kregen we weer een ferme beklimming te verduren.

Via een veldweg kwamen we op het strand van Comillas aan,

we moesten nog één keer omhoog en dan kwamen we aan onze Albergue "La Pena" aangegaan.

We waren blij dat we op bestemming waren, want we voelden ons echt moe,

we klopten aan de Albergue aan, maar het deurtje bleef toe.

Hij zou pas om 17.00 uur weer open gaan,

dat zagen we echt niet meer zitten, en klopten aan het volgende deurtje maar eens aan.

Dit keer hadden we meer geluk, er werd opengedaan en ze hebben voor ons een efforke gedaan.

Veel geslapen heb ik niet, en het klaarmaken verliep ook al niet zo fijn,

we waren met veel te veel pelgrims, en iedereen wilde zo vlug mogelijk vertrekkensklaar zijn.

Kort na half zeven waren we al op pad,

op weg naar de volgende stad.

Ook vandaag ging onze route langs de grote baan,

gelukkig was het maar een korte etappe en kwamen we al rond de middag in Miengo-Polanco aan.

Deze keer zag de Albergue er wel wat beter uit,

er was zelfs een bar en er stond ook "ristorante" op de ruit.

Dat zagen Guy en ik wel zitten,

we bekeken het menu, en jaja, ze hadden hier zelfs fritten!!!

Friet met bufsteak, onze keuze was snel gemaakt,

en zijt er maar zeker van dat dat smaakt!!!

Vol ongeduld zaten we te wachten tot ze met onze schotels kwamen aangedragen,

we schrokken ons nen bult toen we zagen dat op ons bord welgeteld 21 fritjes lagen!!!

Echt waar, we hebben ze geteld,

en dus hebben we maar direct fritjes bijbesteld.

We kregen nog een bordje met 10 fritjes erop,

daarmee moesten we het doen, want alle friet was op.

Maar we hebben het aan ons hart niet laten komen,

we hebben achteraf maar een flinke portie dessert genomen.

Na het eten zijn we in de bar  van de Albergue de sleutel gaan halen,

en eenmaal geinstalleerd begon ik maar direkt aan mijn dagelijkse verhalen.

Het was er al een paar dagen niet meer van gekomen,

dus heb ik er vandaag echt mijn tijd voor genomen.

Na een uurtje of twee was ik weer helemaal bijgeschreven,

en daarna heb ik mijn zere benen en knieën nog eens goed met zalf ingewreven.

Hopelijk is er vannacht wat minder hitte en kabaal om ons heen,

maar het valt af te wachten, want ik zie, we zijn hier ook weer niet alleen.

Om 6 u loopt mijn wekkertje weeral af, ach,ach,ach,

komaan Ludo, er uit, want het wordt een zware dag.

Om 7 u trokken we de deur van de Albergue achter ons toe,

we vertrokken vol goede moed, het zonnetje scheen ook al goe!!!

Dit gaat zeker en vast een zweetdag worden,daar kun je van op aan,

want we moeten heel wat kilometers langs zwarte asfaltbanen gaan.

Tegen de middag hielden we aan een boerderij een broodnodige stop,

want met die hitte was onze voorraad water reeds op.

We kregen daar lekker fris water aangeboden,

we voelden het tot in onze tenen lopen.

Daarna konden we er weer even tegenaan,

om in Somo op zoek naar de overzetboot  te gaan.

Iets over half vier kwamen we aan de inschepingskade aan,

maar voor onze neus zagen we ons bootje gaan.

Na een half uur zou de boot zijn weergekeerd,

dus hebben we ondertussen van een goeie cola geprofiteerd.

Om vier uur konden we voor 2 euro met de overzetboot mee,

Het zicht op Santander viel reuze mee!!

Na een beetje zoeken kwamen we in de Albergue aan,

na het inschrijven wilden we zo snel mogelijk naar onze kamers gaan.

Maar wat vonden we daar?

Negen dubbele bedden naast mekaar!!!!

We zaten hier net als haringen in een ton,

geen mens die hier zijn rugzak ergens zetten kon!!!

Van slapen zal er niet veel in huis komen, zeker weten!!

het is hier net een sauna, van het minste begin je te zweten.

We gingen ons maar vlug opfrissen en trokken daarna het stadje in,

we gingen boodschappen doen en kochten kabeljauwfilets, hm, dat was wel naar mijn zin.

Na het eten wilden we nog even naar de kathedraal, maar we hadden pech.

Er was een speciale dienst aan de gang en ze stuurden ons weer weg.

Rond 21.00 u zou de deur weer open gaan,

maar toen we daar terug aankwamen werd de deur een tweede keer juist voor onze neus dicht gedaan.

We besloten dan maar terug naar de Albergue te gaan,

en het gevecht met de sauna aan te gaan.

Wat een pelgrim toch lijden kan, wat een hitte was dat,

dit hadden we nog niet meegemaakt, en dat in zo een grote stad!!

We genoten weer van een zalige nacht,

en om 7 u stonden we weeral met onze rugzak op wacht.

Vandaag ging het weer van het ene stenige pad naar het andere,

ik hoop dat dat gauw zal veranderen,

want met die kiezelbaantjes daar heb ik het niet zo mee,

ik loop veel liever langs het strand en langs de zee.

Maar voor we aan de kustlijn waren, moesten we eerst nog langs ravijnen en kloven,

we passeerden door velden en weiden, we klauterden door afgesloten poorten, mensenlief, niet te geloven!!

Rond de middag kwamen we in Laredo aan,

en zijn onmiddellijk naar een bakker op zoek gegaan.

We namen lekker vers brood en wat fris drinken mee,

en hielden een uurtje rust om te eten en te genieten van het strand en de zee.

Nog 3 km hadden we tot Colindres te gaan,

en aan voorbijgangers vroegen we of ze onze Albergue wisten staan.

We moesten op het politiebureau de sleutel gaan halen,

daar kregen we ook onze stempel en moesten we 5 euro overnachtingskosten betalen.

Een beetje later zijn we in de Albergue aangekomen,

en konden we onder een lekkere douche van onze zoveelste etappe bekomen.

Ik trok frisse kleren aan,

en ook nog maar vlug de vuile was gedaan.

Vandaag was ons menu niet zo uitgebreid,

het was weer macaroni in tomatensaus, ik had wel een beetje spijt,

maar ja, het kan niet alle dagen  een feestmaal zijn,

af en toe moet er een beetje water bij de wijn.

Vandaag kruipen we vroeg onder de wol,

want onze agenda voor morgen staat overvol.

Vannacht heb ik eindelijk nog eens een zalige nacht gehad,

dat kwam zeker omdat ik nog heel wat slaap in te halen had.

Na het ontbijt gingen we weer op stap,

en onze weg ging over een mooi fiets-en wandelpad.

Daarna ging het weer verder langs de zee,

die gaf ons af en toe een koele bries, zo stappen valt reuze mee.

We nemen een half uurtje rust  en zetten daarna onze tocht weer verder langs de duinen en een stukje strand,

en via een klim van 120 trappen laten we Baskenland achter ons en zijn we in Cantabria aanbeland.

Hier gaat het een heel stuk over de gewone baan,

maar we moeten wel door een paar haarspeldbochten gaan.

Ook het klimmen en het dalen is hier nog niet gedaan,

we komen maar juist op tijd aan het bureau van Toerisme aan.

Vanaf 15.00 u is de sporthal van Castro Urdiales open,

dus hebben we nog even tijd om een cafeetje binnen te lopen.

Castro Urdiales is een prachtige vissersstad met de schitterende Santa Maria Kerk,

je kijkt je ogen uit, zowel naar het binnen- als het buitenwerk.

Ondertussen hebben Guy en ik er twee maatjes bij,

een Duitser,Cedric, en sinds vandaag is ook Eluska, een jonge Baskische dame van de partij.

Met ons vieren kregen we in de sporthal één lokaal,

hier was ruimte genoeg voor ons allemaal .

Na het douchen trokken we de stad in op zoek naar een avondmaal,

ik vroeg me af wat het zou worden dit maal.

Eluska stelde voor om Spaans te eten,

maar we hebben Turkse mix en lekkere frietjes gegeten.

Dit alles overgoten met een lekker glaasje wijn,

meer hoefde dat voor mij niet te zijn.

We voelden ons allemaal goed voldaan,

en besloten om tien uur maar onder zeil te gaan.

Zoals ik het verwachtte is het ook geschied,

veel geslapen heb ik niet.

Bovendien hadden ze ook nog eens de airco afgezet,

en een beetje verder lag er een snurkende fransman op zijn bed.

Ik kon er niet meer tegen en ben maar opgestaan,

en na het ontbijt zijn we weer terug op pad gegaan.

Voor het eerst sinds lange tijd vertrokken we met regen,

langs de ene kant goed, langs de andere kant viel het wel tegen.

Het bemoeilijkte het klimmen en het dalen,

maar we zullen het wel halen.

We trokken verder langs de promenade van de rivier Rio de Bilbao,

we zagen een prachtige voetgangersbrug en een kunstwerk van een grote spin, die moet zeker op de foto.

We liepen verder langs de rivier, maar opeens zaten we strop,

we vroegen de weg aan een passant en we moesten links bergop.

Het laatste stuk naar Portugalete ging over de grote baan,

en een lieve dame wees ons de Albergue aan.

We kregen onze stempels en we checkten in,

we verfristen ons en trokken naar de stad op zoek naar eten, maar het was tegen onze zin:

we vonden nergens een winkel of magazijn,

die voor 17u30 zou open zijn.

Met hangende pootjes keerden we naar de Albergue terug,

en in afwachting van het opengaan der winkels, legden we ons even op onze rug.

We hebben vandaag lekkere macaroni klaargemaakt,

en ook al kwam het gewoon uit de microgolf, het heeft ons zeer goed gesmaakt.

Na de afwas en het invullen van mijn dagboek, kwam er een olifant met een hele lange snuit,

en is het verhaaltje voor vandaag  echt uit!!!

Vandaag vertrokken we om 6u40 uit het klooster,zonder ontbijt,

Guy dacht dat hij nog brood bij zich had,maar toen hij zag dat dat niet zo was, verdween van zijn gezicht elk spoortje van vriendelijkheid.

In plaats van een lekkere boterham, hebben we al direkt een stevige klim voorgeschoteld gekregen.

Daarna ging het natuurlijk weer steil bergaf langs stenige paadjes en kronkelende wegen.

Zo zette onze tocht zich verder, op en neer,

de ene keer al wat steiler dan de andere keer.

Toen we na 17 km stappen eindelijk in het stadje Gernika  arriveerden,

werd het hoog tijd dat we een bakker vonden, want we voelden dat onze magen zich keerden.

We bleven deze keer van veel zoekwerk gespaard,

want in de stad was er juist markt en daar hebben we snel wat voedsel bij elkaar vergaard.

We kozen een beetje verder een rustig bankje uit,

en bijna uitgehongerd overvielen we onze pas gekochte buit.

Na het eten hadden we het even moeilijk om weer op de camino te geraken,

maar uiteindelijk is het ons toch gelukt, zonder al te veel omweg te moeten maken.

Er stonden ons nog meer dan 20 zware en warme kilometers te wachten,

en de wegeltjes die we voor ons zagen zouden dat leed zeker niet verzachten.

Al dat klimmen en die gevaarlijke afdalingen langs stenige wegen,

ik heb er echt schrik van gekregen.

Ik was zeer tevreden toen we op onze bestemming waren,

want ik wilde zo snel mogelijk mijn voeten controleren op eventuele blaren.

We keken wel even op toen we bemerkten dat onze slaapplaats voor vandaag een container was,

Maar toen de hospita zei dat er airco was, voelden we ons beiden in ons sas.

Je kunt niet geloven hoe een deugd die frisheid deed,

na een zware dag van stappen en uw lichaam helemaal bezweet.

We kropen vlug onder de douche en trokken frisse kleren aan,

ik deed de was en Guy is naar de winkel gegaan.

Na het eten werd ik nog eens door Jeanneke gebeld,

en daarna heb ik weer een verhaal aan mijn dagboek verteld.

Rond 21u30 wilde ik gaan slapen en ik dacht, hopelijk loopt het hier niet uit de hand,

want even er voren waren er een paar Spanjaarden en Hollanders met veeeel blikjes bier aanbeland!!!!!

Vandaag ben ik om 6 u opgestaan en ik begon alvast mijn rugzak te pakken,

ik zag gisteren dat er in de Alberge geen plaats was om te ontbijten, dus wilde ik al naar buiten afzakken.

Ik nam mijn ontbijt buiten op een bank,

en daarna waren we weeral klaar voor onze eerste bergflank.

Vandaag zal het klimmen, klimmen en nog eens klimmen zijn,

In het dorp Xemein zagen we naast de kerk een paar schragen en stoelen staan,

dat vonden we wel fijn,

zo konden we onze benen en voeten even laten bekomen,

en dus hebben we daar onze lunch pauze dan ook genomen.

Daarna ging onze tocht weer verder in dalende lijn,

maar we moesten nog door een steile middeleeuwse met stenen geplaveide kruisweg, eer we aan het klooster van Cenarruza zouden zijn.

Bij de paters konden we slapen in een speciaal daarvoor voorzien gebouw,

We kregen onze stempels en een pater vertelde ons dat het eten om 21.00 u opgediend worden zou.

Na het eten moest ik dringend in mijn dagboek beginnen schrijven, ook al was ik zeer moe,

ik moest nog even doorbijten, want ik kwam er al twee dagen niet meer toe.

Maar wat wil je, het waren al een paar dagen zware etappes geweest,

dan is het wel aan te nemen dat je 's avonds niet meer zo helder bent van geest.

Om 7u30 stond er een lekker ontbijt voor ons klaar,

en daarna was het tijd om aan onze volgende tocht te beginnen, nietwaar!!

We vertrokken richting Deba, en  moesten 3 mooie vissersstadjes passeren,

maar, dat wilde zeggen: 3 keer klimmen en ook weer 3 keer dalen, we moesten ons dus weer ferm weren.

En ook al hadden we als we boven kwamen bijna geen adem meer,

de prachtige uitzichten  over de wijde zee, vertederden ons telkens weer.

Om 12u lasten we even een pic-nic pauze in,

en daarna begonnen we aan onze tocht naar beneden, wel een beetje met tegenzin.

We daalden langs steile graspaadjes naar omlaag en via trappen naar beneden liepen we het centrum van Deba binnen,

We gingen eerst op een terrasje een glaasje drinken, daar moesten we niet te lang over verzinnen.

Iets na vieren kwamen we in de Alberge aan,

en zijn eerst onder de frisse douche gaan staan.

Daarna gingen we de stad in op zoek naar wat eten en een flesje wijn,

want morgen zouden er op onze tocht geen winkels te vinden zijn.

Vanavond aten we Chinees en een lekker glaasje rosé,

en daarna gingen we nog even uitwaaien op een bankje aan de zee.

Het luisteren naar het ruisen van de golven gaf me een rustgevend gevoel,

hopelijk heb ik een goede nacht, zonder al te veel gewoel.

Vandaag heb ik een extra uurtje slaap genomen,

ik ben pas om 7 u uit mijn bed gekomen.

Ik voel het, dat heeft mijn lichaam goed gedaan,

Na het ontbijt ben ik weer fit genoeg om vol nieuwe moed verder te gaan.

Rond 7u45 vertrekken we uit de Alberge en volgen de gele pijlen op de grond,

De weg is redelijk vlak en we lopen een tijdje langs een bijna uitgedroogde rivier, dat lijkt me niet gezond.

Daarna is het met de platte weg gedaan,

Om Guadalupe te bereiken moeten we de hoogte in gaan.

De klim was echter wel de moeite waard,

het panoramazicht over Irun leek precies een postkaart.

We blijven klimmen tot in Pasaia Donibana, met een geweldig zicht op zee,

De herinnering aan deze prachtige zichten neem ik in mijn fototoestel voor altijd mee.

We gingen verder tot Pasaia San Pedro, de thuishaven van een kleine visserijvloot,

en daar werden we voor 50 eurocent overgezet met een kleine boot.

We trokken verder naar omhoog, met rechts van ons de zee,

rond de middag hielden we aan een bankje even halt,want we hadden onze pic-nic ook nog mee.

Na de lunch  moesten we weer terug het GR pad op,

van schrik sprongen de druppels zweet zomaar op mijn kop.

Want de voorbije dagen was het afdalen mij niet zo goed bevallen,

en het ging hier weer flink naar beneden, ik hoop dat ik deze keer niet te veel zal vallen.

Ik was zeer voorzichtig en kwam zonder brokken aan op de wandelpromenade van Saint Sébastian,

We liepen verder langs de prachtige stranden, wat had ik goesting om daar even te gaan liggen, man,man,man!!!

Maar dat goestingske ging niet door,

we hadden nog redelijk wat kilometers voor de boeg, dus , het stappen ging voor!!

Aan het einde van de stranden moesten we langs vele trappen terug naar boven,

en tot in Igeldo was het weer terug klimmen geblazen, ge kunt het niet geloven.

We waren blij dat we aan de camping waren, want onze voeten deden zeer,

maar kunt ge het al raden, jaja, plaats was er niet meer!!!

We moesten nog 9 km verder en pas om 18u30 kwamen we in Orio aan,

we waren dolgelukkig toen we onze Alberge zagen staan.

Alberge San Martin zag er mooi uit en dat beviel ons wel,

we waren goed terecht gekomen, het leek precies een hotel.

Er waren machines om onze vuile plunjes te wassen en te drogen,

en ook bij het souper werden we lekker verwend, dat is niet gelogen.

Rond 22u30 was het hoog tijd dat ik naar mijn bedje kon,

want het was weer een zware tocht geweest en we liepen al van vanmorgen in de zon.

Ondanks de zware etappe van gisteren heb ik vannacht zeer slecht geslapen,

ik kon met moeite mijn bed uit, en moest aldoor maar gapen.

Na het ontbijt verbeterde mijn toestand stilaan,

en maakten we ons klaar om richting Spanje te gaan.

We besloten om vandaag langs de gewone weg te gaan.

We liepen langs een golvende  asfaltweg door de bossen, en op korte tijd hadden we al 7 km gedaan.

Daarna moesten we gedurende 14 km langs de N121H,een zeer drukke baan,

de kamions zoefden ons voorbij en wij hadden maar een smal stukje weg om te gaan.

Op sommige momenten moesten we met gespreide benen over de goot gaan staan,

anders zouden  we door de zucht van die grote mastodonten zeker op onze smikkels gaan.

We zijn blij dat we heelhuids in Irun zijn aangekomen,

en ergens hebben we spijt dat we door het drukke verkeer geen foto's hebben genomen.

Wat is Irun een grote stad, we moesten nog 4 km verder gaan,

en na veel navraag kwamen we eindelijk aan de Alberge aan.

Deze ging pas om 16.00 uur open,

dus ging ik eerst maar wat te eten kopen.

Een beetje verder zagen we een parking met wat bankjes staan,

en hebben daar op ons gemakske een siesta gedaan.

Tegen vier uur trokken we terug naar de Alberge om ons in te schrijven,

daarna was het de hoogste tijd voor de verzorging van onze bezwete lijven.

We maakten ons klaar om nog even terug de stad in te lopen,

want ik moest voor mij een nieuwe handtas gaan kopen.

Na het avondeten begonnen mijn oogkleppen redelijk vlug te zakken,

ik  kroop vroeg onder de wol, ik voelde mijn lichaam verzwakken.

Ik had dringend behoefte aan wat extra uurtjes rust,

zoniet geraakte ik helemaal uitgeblust.

Om 6 u liet onze wekker weeral van zich horen,

maar ik liet mijn rust hierdoor niet verstoren.

We bleven nog lekker een kwartiertje van ons bed profiteren,

maar daarna moesten we echt wel uit de veren.

Iets na half acht meldde de eerste beklimming zich alweer aan,

en het was echt loodzwaar om daar tegen op te gaan.

Daarna moesten we natuurlijk terug naar beneden langs een stenig pad,

en pats, daar lag ik weer, met mijn rechterbeen onder mijn gat.

Mijn vrienden hielpen me weer terug op de been,

maar bij  het zien van die afdalingen over losse stenen, ging de bibber door mij heen.

Gelukkig hebben we tijdens deze zware tochten ook veel mooie foto's genomen,

zodat jullie thuis ook eens kunnen zien waar ik ben terecht gekomen.

In ferme Esteban hebben we pic-nic gehouden, stokbrood met paté.

Daarna vlug weer verder,over een wat vlakkere baan, mijn twee maten waren precies een TGV.

Volgens mij haalden ze een tempo van 6 à 7 km per uur, dat was voor mij wat te vlug,

zeker hier in de bergen en met een zware zak op uwe rug!!!

Het afdalen ging weer terug wat trager maar de paadjes waren heel wat beter,

we hadden zelfs een stuk asfalt en zo haalden we veel vlugger een kilometer.

We rustten wat uit in een park,want we wilden graag in een koekje en een snoepje happen.

Lang mocht onze rust niet duren, want we hadden nog 4 u te stappen.

Gelukkig was het redelijk vlakke baan,

maar onze vrienden zetten hun TGV weer aan, en ik als een schoothondje er achteraan.

Na een tocht van meer dan een uur of tien,

konden we eindelijk de poort van de camping en de gite zien.

Frederik en ik namen een kamer, ik was content,

en onze Guy, die ging slapen in zijn  tent.

Na het douchen begonnen we onze maaltijd klaar te maken,

en we lieten het ons alweer lekker smaken.

Na de afwas keken we nog naar het voetbal op TV,

en pas na elf uur kropen we in onze bedstee.

Iets voor half zeven schiet ik wakker, ik hoorde niet eens mijn wekker!!

Ik spring mijn bed uit en denk: dekke toch, nu heb ik het aan mijn rekker!!!

Zo vlug ik kon maakte ik mij klaar om naar de camping te gaan,

hopelijk waren de kompanen ook al opgestaan.

Om 7u30 kon onze  2de GRdag beginnen,

en we hoopten dat we die wat makkelijker konden overwinnen.

We volgden Frederik en hielden zijn tempo aan,

maar bij Guy kriebelde het om wat sneller te gaan.

Je zag aan zijn gezicht, dit was niet naar zijn zin.

Maar toen hij zag hoe zwaar het weer werd, hield hij zich toch in.

Langzaam maar zeker ging het weer omhoog, colleke op, colleke af,

op tijd en stond even rusten, want we waren nogal snel bekaf.

Bij de beklimming naar Astaté zagen we tussen de bergen links van ons de zon,

en rechts van ons hing er een mist waar je niet doorheen kijken kon.

Dat zicht was adembenemend mooi,

we zagen zelfs een kadaver van een schaap, waarschijnlijk een achtergelaten prooi.

Na de pic-nic moesten we snel weer verder gaan,

want gisteren hadden we over 25 km meer dan 6 u gedaan.

Langs een pad van rotsen zetten we de lange afdaling aan,

maar in een mum van tijd ben ik zeker 3 keer tegen de grond gegaan.

Na die laatste valpartij is het lachen me wel even vergaan,

mijn linkerarm was erg geschaafd en Frederik moest me helpen om weer recht te staan.

We zetten onze weg voorzichtig verder,

Frederik effende de weg voor mij, hij was precies mijn herder.

Na een tocht van 8 uur kwamen we in Bidarry aan,

vandaag hebben we over bijna dezelfde afstand als gisteren nog twee uur meer gedaan!!!

Op Camping a la Ferme konden we voor 10 euro in een huisje de nacht doorbrengen,

en Frederik, de brave ziel, wou zich niet al te veel mengen,

toen Guy vroeg of hij met mij in de kamer kon,

hij was al tevreden met de zetel van het salon.

Terwijl ik mijn wonden ging verzorgen,

gingen de anderen de stad in om voor eten te zorgen.

We aten ravioli met een spiegelei,

en ik moet zeggen, het smaakte mij.

Na de afwas heb ik nog mijn dagboek aangevuld,

en nog even nagepraat over de voorbije dag, die was weeral goed gevuld.

Moe maar voldaan...  zijn we rond 21u45 allemaal naar bed gegaan.

Het was echt een zalige nacht,

maar om half 7 werd ik aan het ontbijt verwacht.

Het was lang geleden dat ik nog zo uitgebreid ontbeten had,

en voor ik het besefte was Guy al daar en moesten we weer op pad.

Ik kreeg van Huberta en Arno zelfs een lunchpakket en snoepjes mee voor onderweg,

deze refuge is een echte aanrader, geloof me maar als ik dat zeg!!

Bij het afscheid kreeg ik van haar nog een kaart met een gedicht,

en daarna trokken we de deur van l'Esprit du Chemin achter ons dicht.

We begonnen aan de eigenlijke Camino del Norte,daarvoor was ik gekomen.

Ik hoop dat ik hem kan uitlopen en blijft het niet een van mijn dromen.

Met goede moed begonnen we eraan,

maar na een paar kilometer begon het al mis te gaan.

In het dorpje Lasse, ongeveer 3 km  verder, zouden we de GR  op kunnen gaan,

maar we liepen verkeerd, en pas na 2 u stappen kwamen we in Lasse aan.

Dat begon al goed, en Guy was zich serieus op aan het winden,

omdat we de juiste weg maar niet konden vinden.

Uiteindelijk zagen we aan de kerk een klein paaltje staan,

dat toonde ons dat we langs daar de GR op moesten gaan.

Met een beetje retard is onze tocht door de Pyreneeën dan toch begonnen,

en hebben we met veel moeite die bergcollen overwonnen.

De Pyreneeën zaten helemaal in de mist,

en meer dan eens hebben we een wegwijzertje gemist.

We moesten langs steile smalle paadjes en bergruggen gaan,

en toen, op een gegeven moment is het helemaal verkeerd gegaan.

Op een gegeven moment zaten we op 1400 m hoogte en zagen door de mist enkel een antenne staan,

op goed geluk kozen we een weide met prikkeldraad uit om naar beneden te gaan.

Opeens kwamen we een fransman tegen, die wij al eens waren voorbijgegaan.

Hij sprak ons aan en zei dat we verkeerd zaten en terug naar boven moesten gaan.

 Guy wilde hier  in eerste instantie niet van weten,

maar een beetje later knaagde waarschijnlijk toch zijn geweten.

We trokken met veel moeite terug naar boven en kozen een nieuw paadje uit om te gaan,

maar we zijn zeker nog 3 keer langs die antenne gepasseerd eer dat we opeens een plaatje van GR10 zagen staan.

Uiteindelijk zijn we met de hulp van Frederik, de fransman, terug op weg geraakt,

Veel langer had het niet moeten duren of we hadden afgehaakt.

Dus voor wie de GR in de Pyreneeën ooit  wil doen, deze gouden raad:

zorg dat er iemand die de GR route daar kent, naast je staat!!!

We waren bekaf maar tevreden dat we boven waren,

maar we moesten nu ook  nog de gevaarlijke afdalingen zien te klaren.

We hielde even een rustpauze om wat te bekomen,

en hebben daarna een smal,vettig paadje naar beneden genomen.

Dat hadden we misschien beter niet gedaan,

want ik ben daar serieus op mijn rug gegaan.

Gelukkig zonder al te veel zeer,

na een paar minuutjes liep ik alweer.

We gingen op ons gemakske verder naar beneden ,

we moesten er voor zorgen dat we hier niet naar beneden gleden,

Eindelijk kwamen de eerste huizen in het dal in het zicht,

en bij de laatste afdaling liepen de tranen over mijn gezicht.

Ik had nooit gedacht dat we er zouden geraken en als een kind begon ik te janken,

dit hadden we echt wel aan Frederik te danken!!!

In het dorp hebben we direct op een terras een goeie grote cola gedronken,

en samen op de goede afloop van deze zware tocht geklonken.

Daarna wilde Frederik naar de camping gaan waar hij zou overnachten,

wij gingen met hem mee om het leed wat te verzachten.

Hij had beloofd om de volgende drie dagen onze gids te zijn,

dat vonden wij natuurlijk super fijn!!!

Daarna zijn wij naar de gite waar wij zouden slapen teruggekeerd,

maar alsof het nog niet genoeg was geweest, liepen we toch weer even verkeerd.

Guy ging mee naar binnen om zijn stempel te halen,

maar hij zag nergens een lijst hangen hoeveel hij voor het slapen moest betalen.

Dat stond hem helemaal niet aan,

en dus besliste hij om ook naar de camping te gaan.

Ik had ondertussen de prijs gevraagd, 12 euro, dat was nu toch niet zo veel,

maar ja, hij was al weg, en toen werd het me allemaal even teveel.

Een telefoontje van Diana en een goede douche kikkerden mij weer op,

ik voelde mij een heel stuk beter en ook de pijn was weg in mijn kop.

Vandaag zorg ik zelf voor mijn eten

en het heeft me gesmaakt, want we hadden van de hele dag nog niets gegeten.

Ik kreeg ook nog telefoon van Swa, en dat heeft me deugd gedaan,

zo kan ik er morgen weer flink tegen gaan.

Vandaag was onze etappe niet al te zwaar,

maar om half zeven stond ik alweer met mijn rugzak klaar.

De zure française die gisteren ook nog was aangekomen,

liep ook al beneden rond, maar ik heb niet als eerste het woord genomen.

Tegen Guy babbelde ze honderduit,

maar tegen mij zei ze geen fluit.

Na het ontbijt zijn we aan onze tocht voor vandaag begonnen,

en de eerste klim naar de kerk van Ostabat hebben we redelijk vlug overwonnen.

In tegenstelling tot gisteren viel het weer vandaag reuze mee,

Het was wat mistig en frisjes , maar dat stelde ons wel tevree.

Het stappen leek ons vandaag goed af te gaan,

Ik moest Guy wel 5 keer terug roepen omdat hij vergat af te slaan.

Op 4 km van onze bestemming  was het met de goede weg gedaan,

en moesten we nog even door slingerende paadjes naar beneden gaan.

Een beetje later kwamen we aan de refuge l'esprit du Chemin aan,

het Hollands koppel dat de refuge openhield, heeft ons te woord gestaan.

Ik moest mijn kamer delen met een zekere mijnheer Jan,

 maar daar maakte ik geen problemen van.

Guy besloot om in het pelgrimshuis te gaan logeren,

Dat stoorde mij niet, want ik wilde nog eens graag goed souperen.

Ik trok naar mijn kamer om te douchen en me om te kleden,

en op mijn bed vond ik een snoepje en een mooie kaart om mij welkom te heten.

Ik trok nog even het stadje in om wat op verkenning te gaan,

en net toen ik de kerk wilde binnen gaan , kwam onze Guy daar ook aan.

We hebben samen een kaarsje aangestoken,

om onze tocht verder goed te laten verlopen.

Daarna zijn we terug naar de refuge gegaan,

en heb ik met Guy afgesproken dat hij morgenvroeg om 7 u  hier aan de deur zou staan.

Om te gaan dineren was het nog wat te vroeg,

dus heb ik eerst nog even gekeken welke weg hebben we morgen voor de boeg?

Het worden waarschijnlijk zware dagen,

want we gaan ons aan de GR10 , door de Pyreneeën ,wagen.

Dat is heel anders stappen dan we gewend waren,

ik hoop dat we de klus kunnen klaren.

Maar ik heb wel een goed gevoel,

na Vezelay bereikte ik ook al St.Jean-Pied-de-Port, mijn tweede doel.

Ondertussen was het tijd geworden om aan tafel te gaan,

en buiten op het terras zag ik een grote gedekte tafel staan.

Er was gedekt voor 13 man,

2 Fransen,2 Duitsers,8 Hollanders en 1 Belg, hopelijk geniet ik er van.

Het was een overheerlijk souper, eindelijk eens geen spagetti,

en heel wat anders dan die Franse kost van Guy.

Na het eten kon ik bijna geen pap meer zeggen,

maar voor het slapen gaan probeerde ik toch mijn rugzak al wat op orde te leggen.

Dat zou mij morgenvroeg beslist ten goede komen,

en kon ik met een gerust gevoel in mijn bedje wegdromen.

Na een heerlijke nacht ben ik om 6 uur opgestaan,

ik ben al bijna twee maanden onderweg, opeens denk ik daaraan.

Na het ontbijt hebben we onze rugzak weeral bijeen gegrist,

en gingen we weer op stap vergezeld van heel veel mist.

Zoals de vorige dagen was het weer klimmen en dalen,

we hoopten dat we de beklimming van de dag naar Chapelle de Soyance goed zouden halen.

Steil omhoog langs een stenig pad, en dat in volle zon,

geen mens die dat uren volhouden kon.

Om het leed wat te verzachten,

heb ik al een paar dagen bij het klimmen het versje van Annie uit Genk in mijn gedachten:

1 2 3 4 5 6 7 , zo gaat het goed, zo gaat het beter,

en inderdaad, ik moet zeggen dat het hielp, ook al kreeg ik het alsmaar heter.

Badend in het zweet kwamen we boven op de bergtop aan,

maar als je dan het uitzicht over de Pyreneeën ziet, vergeet je alle pijn spontaan.

We waren dringend toe aan wat broodnodige rust,

en hebben daarboven op de berg ook maar onze honger en dorst geblust.

We bleven nog meer dan een uur van het uitzicht genieten,

we moesten echt wel even bekomen, en zien dat we al onze krachtpijlen niet verschieten.

Want onze tocht was hierboven nog niet gedaan,

we hadden nog meer dan 5 km tot onze bestemming voor vandaag te gaan.

Na nog enkele keren van klimmen en dalen, kwamen we in Ostabat aan,

en konden we naar onze gite Ospitalia op zoek beginnen gaan.

Het duurde niet lang voor we de gite hadden gezien,

dat deed deugd, want voor vandaag hadden we genoeg afgezien.

We dronken eerst een ferm glas water,

onze spullen naar de kamer brengen, dat was voor later.

Vandaag hadden we weer een bed, dat was boffen,

maar toen we op de kamer kwamen vielen we bijna omver, het was er om te ontploffen.

De hitte was er niet uit te staan,

dus zijn we maar vlug terug naar beneden gegaan.

We hebben eerst onze vuile was gedaan,

en zijn daarna onder een frisse douche gaan staan.

Om 19.00 u namen we weer een souper à la Guy: Spagetti met spiegelei.

Tijdens het eten kwam er ook een Vlaamse dame uit Kontich bij.

Na de afwas ben ik met haar aan de praat geraakt,

eindelijk nog eens wat Vlaams kunnen spreken, dat heeft mijn dag weer goed gemaakt.

Van slapen kwam er niet veel in huis met die warmte, ik lag maar steeds te woelen,

van ellende ben ik maar weer opgestaan om buiten wat af te gaan koelen.

Pas na middernacht ben ik weer naar boven gegaan,

en hoop dat het slapen nu wat beter zal gaan.

Vandaag begon onze dag om half zeven met een stevig ontbijt,

we hadden allemaal een goede appetijt.

We zijn eerst bij de bakker nog vlug een paar bagetten gaan halen,

want we hadden weer heel wat klimpartijen af te malen.

Om u een beetje in ons parcours te kunnen inleven,

zal ik u hier eens een paar getallekes geven:

We beginnen in Orthez, dat ligt op 60 meter,

we moeten gedurende 1.5 km klimmen naar 122 meter, wie doet beter?

Dan gaan we terug naar 57 meter, dat wil zeggen weeral een ferm stukske dalen,

vervolgens moeten we proberen om terug 89 m  hoogte te halen.

Daarna gaat het weer tot 37 m naar beneden,

en vervolgens weer omhoog tot 176 m, dat voelen we aan onze leden!!!

Als volgende obstakel gingen we een volgende klim naar 194 m tegemoet,

met daarna een afdaling  tot 160 meter, we zweten water en bloed!!

Dan weer klimmen tot op 215 m hoog,

geen plekje op ons lijf blijft droog.

We vallen van vermoeidheid in een grasperk neer,

we moeten even rusten, we kunnen echt niet meer!!!

Na de rustpauze vervolgen we onze tocht,

langs een klein paadje  tot op 139 m weer naar omlaag, ze hebben het wel speciaal uitgezocht!!

De laatste klim naar 211 m hoogte is in zicht,

en de laatste afdaling naar Sauveterre op 65 m, tovert een glimlach op ons gezicht.

Aan het Office de tourisme vallen we op onze knieën neer,

oef, we hebben het gehaald, we vouwen onze handen en zeggen dank aan de Heer.

Onze misère was echter nog niet gedaan,

want de mensen waar we zouden slapen, waren juist op vakantie gegaan.

Het duurde een hele tijd eer ze voor ons een nieuw adres konden versieren,

maar uiteindelijk konden we terecht in de caravan van particulieren.

De vrouw des huizes was vriendelijk en bood ons zelfs aan,

om bij haar in huis onder de douche te gaan.

Slapen in een caravan is dus niet altijd kommer en kwel,

ik voelde mij daar goed in mijn vel.

Na het douchen hebben we lekker gegeten en heb ik mijn dagboek ingevuld,

en daarna hebben we nog van een zelfgebakken cake van mevrouw gesmuld.

Rond 21.00 uur heb ik het salonnetje omgetoverd tot een bed,

en zo is er achter deze dag ook weeral een punt gezet.

Deze nacht heb ik  lekker geslapen en om 6u15 ben ik opgestaan,

ik wilde nog graag van Theo afscheid nemen en ben tot aan zijn bed gegaan,

maar die lag nog heel goed te slapen en had zich juist op zijn andere zijde gelegd,

dus liet ik hem maar stilletjes doen en ik heb hem met zachte stem goeidag gezegd.

Rond 7u15 zijn we vertrokken en vandaag zat het geluk ons echt wel mee,

we kwamen langs een warme bakker en er was zelfs een slager open, daar kochten we twee stukken heerlijke paté.

Vandaag kregen we weer heel wat beklimmingen te verwerken,

en de afdalingen waren natuurlijk ook niet van de poes, dat zullen we vanavond in onze kuiten wel merken.

Rond de middag hadden we bijna 15 km gedaan,

we kregen al wat honger en spraken onze pic-nic aan.

Na het eten hielden we bijna een uurtje rust om wat te bekomen,

maar toen we daarna verder trokken was het moeilijk om weer terug in het juiste ritme te komen.

We liepen via een zandweg recht het bos in, we moesten een beek over via een bruggetje ,dat was precies nog niet zo oud.

We kwamen er achter dat het door pelgrims in 2002 was gebouwd.

Via een sterk afdalende steenweg kwamen we Orther binnen gegaan,

bij het Office de Tourisme moesten we om de sleutel van de refuge gaan.

We zitten op de tweede verdieping van een torengebouw,

ik vroeg aan Guy of hij van mij op de trappen een foto maken wou.

Wat een luxe hebben we hier vandaag, nogal wat anders dan gisteren in die tent,

We hebben zelfs een ijskast om ons eten koel te houden, man,man, wat worden we vandaag verwend!!!

We fristen ons eerst wat op en zijn dan maar weer om boodschappen gegaan.

We gingen ook nog even de kerk binnen en ik stak nog maar eens een kaarsje aan.

Terug in de refuge hebben we onze eetwaar in de ijskast gedeponeerd,

daar bleef onze sla en tomaten en onze drank goed fris, we hebben er van geprofiteerd!!!

Na het eten heb ik de afwas gedaan en alles opgeruimd,

ik was in mijn nopjes en ook onze Guy was goed geluimd.

Maar mijn stemming sloeg heel vlug om toen ik een niet zo prettig bericht van Diana had gekregen,

Haar Pinky had in zijn slaap een aanval gekregen, ze wist niet of hij het wel zou overleven.

Dit kon ik zo niet laten en ik heb haar dadelijk opgebeld,

ik wilde haar steunen bij dit verdriet, ook al kostte mij dat wel een beetje geld.

Ik voelde dat ons klapke haar goed had gedaan,

zo kon ik ook met een gerust gemoed naar bed toe gaan.

Uiteindelijk ben ik toch in slaap gevallen, maar om 5u45 was ik al wakker,

ik bleef nog tot 6 u liggen, want ik moest toch niet naar de bakker.

Rond 7 u vertrokken we uit Mont de Marsan, en gooiden we onze beentjes weer los,

we gingen eerst over een asfaltweg, daarna over de keien en dan ook nog eens door het bos.

Toen we het bos uitkwamen kwamen we aan de kerk van Lareigne aan,

daar hebben we even rust gehouden en in de kerk wat aan bezinning gedaan.

We trokken verder, bos in, bos uit, en plots stonden we aan een prachtig zonnenbloemenveld.

Het waren er veel, heeeeel veeel, maar ik heb ze niet geteld!!!

We gingen verder richting Saint-Sever, maar kregen een stevige klim te verwerken,

daarna liepen we in dalende lijn het stadje in, bijna recht op weer één van die prachtige franse kerken.

We gingen binnen en ik stak een kaarsje aan,

voor iedereen die ik ken en in de hoop dat ik gezond mag verder gaan.

Na Saint-Sever hebben we nog verschillende stevige klimpartijen moeten ondergaan,

om dan Hagetmau binnen te kunnen gaan.

De refuge waar we vandaag verblijven is een grote tent,

we worden er ook met een zwembad verwend.

We ontmoeten er Theo, een Hollander uit Maastricht,

daar kon ik eindelijk nog eens een goed klapke mee doen, onze Guy zat er maar bij voor spek en bonen, het was een gek gezicht!!

Ik genoot ervan nog eens fatsoenlijk Nederlands te kunnen spreken, dat doet echt wel goe,

maar rond 21u30 wilde ik toch gaan slapen, want ik was heel moe.

Vandaag vertrokken we rond 7 u uit Roquefort, eerst langs de grote baan,

daarna kregen we afwisselend asfalt, bosweg en kasseiweg om te gaan.

We gingen verder richting Bougue en zagen af en toe een huis,

maar voor we ter plaatse waren kregen we nog een flinke klim te verwerken, daarna ging het afdalend tot aan het gemeentehuis.

Daar vonden we een mooie zitplaats en hielden we even een koffiestop,

we maakten van de gelegenheid gebruik en aten empassant ook maar onze bokes op.

We trokken verder voor de laatste 9 km van de dag,

maar eerst was het weer even klimmen geblazen, zo eentje waar je echt tegenop zag.

Na enkele kilometers kwamen we in het stadje Mont de Marsan aan,

en we zagen onmiddellijk de refuge staan.

Het zag er mooi en netjes uit, maar er was geen keuken, alleen een microgolfoven,

maar dat was voldoende, zo zouden we ons potje vanavond toch weer kunnen stoven.

Na het douchen trokken we het stadje in, Guy moest nieuwe zolen voor in zijn schoenen gaan kopen,

na een tijdje vonden we er een, hij content natuurlijk, nu zou hij weer fatsoenlijk kunnen lopen.

We passeerden langs de Aldi om onze boodschappen te doen,

we kochten een lekker stoofpotje voor in de microgolf en als dessert een heerlijk sappige meloen.

Na het eten nam ik maar weer mijn dagboek en mijn pen ter hand,

en begon mijn verslagen te schrijven, want ik wilde niet te veel achterstand.

Rond 21u30  wilde ik gaan slapen,voor vandaag was het welletjes geweest,

maar daar pakte ik neven, want buiten was het precies één groot feest.

Wagens reden af en aan met veel getoeter en getier,

ze riepen almaar door, allez les Bleus, en maakten veel plezier.

De Fransen wonnen waarschijnlijk de voetbalbeker,

maar dat kon mij op dit moment niet veel schelen, zij ma zeker!!!

Rond middernacht had ik nog geen oog dicht gedaan,

van ellende ben ik maar weer opgestaan.

Mijn linkerschouder deed verschrikkelijk pijn,

ik wreef hem nog maar eens goed in met mijn wonderzalf, en ik hoop dat het morgen wat beter zal zijn.

Vandaag was het weer 6 u om op te staan,

want we hadden heel wat kilometers te gaan.

Na het ontbijt zijn we om 7 u al op weg gegaan,

we moesten naar Captieux en Guy zei, kom we gaan langs hier, ik weet een betere baan.

Maar Guyke dacht natuurlijk dat hij het beter wist,

hij heeft zich zo maar eventjes 5 km vergist.

Uiteindelijk kwamen we toch uit op de weg  waar we moesten zijn,

we hadden veel door de bossen moeten lopen, helemaal begroeid met varens,het was echt niet fijn.

We lasten een korte rustpauze in,

en net toen we verder wilden gaan, begon het weer te regenen, dat was tegen onze zin.

Om niet te nat te worden trokken we onze poncho maar weer aan,

een beetje later kwamen we aan de grens van de departementen Girondes en Landes aangegaan.

De  weg door Les Landes is het resultaat van een compromis tussen een verschillend beleid,

enerzijds de aanhangers van de Historische route, anderzijds zij die de route wilden aanpassen aan de realiteit van onze hedendaagse tijd.

Guy wilde deze route volgen, hij had in zijn boekje gezien, het zou rond de 29 km gaan,

maar daar zat hij weer ferm naast, we hebben er 40 km over gedaan.

Rond 10u30 hield de regen plotseling op,

daar profiteerden we van voor een korte stop.

Om 12.00 u hielden we onze pic-nic in het portaal van een vakantiehuis,

Daar zaten we droog en gerust, want er was niemand thuis.

Na de lunch gingen we door naar onze refuge in Roquefort, we moesten in een bar om de sleutel gaan,

ik ging direct door naar het postkantoor, ik moest dringend mijn foto's en verslagen versturen, anders zou mijn blog te ver achter staan.

Toen ik terug was is Guy naar de winkel gegaan,

ik heb een lekkere douche genomen en daarna de vuile was gedaan.

Op het menu vandaag: witte bonen in tomatensaus en worst,

veel honger heb ik eigenlijk niet, alleen maar dorst.

Ik heb om Guy te plezieren, toch maar een beetje van zijn stoofpotje gegeten,

maar ik ben dat tomatensausgedoe kotsbeu, ik moet er niets meer van weten.

Na het eten heb ik onze trip voor morgen nog op papier gezet,

en rond de klok van half tien, voelde ik me moe en kroop ik in mijn bed.

Na een heerlijke nacht zijn we pas om 7u45 opgestaan,

en na het ontbijt ben ik met mijnheer nog naar zijn ezel en zijn tuin gegaan.

Daarna reed hij de auto voor en bracht ons terug naar de kathedraal,

vandaaruit moesten we verder trekken, maar eerst namen we nog foto's van ons allemaal.

We namen afscheid op het plein voor de kathedraal,

en bedankten hen voor het lekkere eten en het vriendelijke onthaal.

Voor we vertrokken, gingen we nog eerst bij de bakker een vers stokbrood kopen,

daarna begonnen we aan onze tocht die vandaag door veel graspaden en dennenbossen zou lopen.

De aanduiding van de wegen was vandaag niet al te goed,

maar van slecht begaanbare paden bleven we toch behoed.

We komen aan op een groot domein,

het was de refuge de Ferbas, de plaats waar we moesten zijn.

Na een frisse douche heb ik eindelijk nog eens wat verslagen geschreven,

want met die voetbal  's avonds op TV, is dat al enkele dagen achterwege gebleven.

 Vandaag was ons menu wel wat minder luxueus,

het was macaroni of ravioli in tomatensaus, ik had de keus!!!

Na de afwas ben ik redelijk vlug naar bed gegaan, het was nog vroeg,

maar morgen hadden we een zware tocht voor de boeg.

We sliepen vandaag tot 7u15,

en na het ontbijt hielden we het voor gezien.

We namen afscheid van mijnheer, maar mevrouw ging nog een stukje met ons mee,

zij zou ons een kortere weg tonen, dus dat viel weeral mee.

We trokken over de hangbrug van de Garonne en daarna moesten we rechtdoor,we namen afscheid,

en bedankten mevrouw voor het lekkere eten en hun gastvrijheid.

We trokken met ons tweetjes verder en moesten nog tot in Puybanbou door de wijngaarden gaan,

daarna ging het weer over de gewone weg en was het met de mooie wijngaarden gedaan.

Rond de middag kwamen we in Auras aan,

en daar hebben we in een winkeltje onze lunch aankopen gedaan.

Op een grasplek onder een notenboom hebben we onze pic-nic gehouden,

het was hier heerlijk rustig en stil, we hadden tijd genoeg en daarom besloten we om hier een siësta te houden.

Opeens schrok ik wakker van mijn telefoon, en wie had ik aan de lijn?

Antonio, onze beste vriend, belde ons op, helemaal uit Brasil, dit kon niet waar zijn.

Ook Guy kon het niet geloven, maar we hoorden echt zijn stem,

het deed ons wat,zijn stem nog eens te horen, en we hoorden ook ontroering bij hem.

We waren nog even van onze verrassing aan het bekomen,

maar toen zagen we plots zwarte wolken en veel wind in onze richting komen.

We pakten vlug onze spullen bij elkaar,

maar enkele minuten later was de regen al daar.

We liepen verder tot aan een schuur, daar haalden we onze regenjassen maar uit,

want het heeft nog meer dan een keer gebuid.

Regelmatig gingen we schuilen onder een boom tot de bui weer over was,

en zo trokken we verder naar Bazas.

Daar zijn we naar de mooie kathedraal van Saint-Jean-Baptiste gegaan,

daar zou een mijnheer ons komen ophalen om dan met hem naar ons nachtverblijf te gaan.

Een beetje later kwam er een auto aangereden, en de man vroeg of wij de pelgrims waren die bij hem zouden verblijven,

we mochten met hem in de auto mee, wat een geluk, want buiten regende het weeral oude wijven!!!

Ze woonden in een prachtig watermolenhuis,

we werden hartelijk ontvangen door mevrouw en voelden ons hier direct thuis.

Ze boden ons een welkomstdrank aan,

en daarna zijn we met mijnheer naar onze kamers gegaan.

We kregen ieder een kamer apart,

ruimte genoeg en een heerlijk bed, niet te zacht en niet te hard.

Na de douche werd het souper opgediend,

een 4-gangenmenu met eend als hoofdgerecht, waar hebben we dat aan verdiend?

Zo lekker had ik in tijden niet meer gegeten,ik kon geen pap meer zeggen,

ik was nog juist in staat om mij samen met mijnheer, in de zetel voor de TV te leggen.

Wij pikten op ons dooie gemakske weer een voetbalmatch mee,

en de Guy, die deed met ons madame zijne parlee!!!

In een mum van tijd was het weeral laat,

maar we wisten dat er morgen maar 15 km op het programma stond, dus wat later naar bed kon echt geen kwaad.

Ik heb heerlijk geslapen in mijn Franse bed,

ik was al voor 7 u wakker en had alvast mijn rugzak klaar gezet.

Dat is steeds weer een hele karwei, ik moet elke dag meer en meer zwoegen en hijgen,

om alles op een fatsoenlijke manier er weer terug in te krijgen.

Om halfacht genoten we eerst nog van een lekker op voorhand klaargezet ontbijt,

we trokken nog een mooie foto van onze twee kranige oudjes en namen dan afscheid.

Rond 8 u zijn we op weg gegaan voor onze dagelijkse tocht, en het was al ferm heet,

als dat zo doorgaat zijn we tegen vanavond weer flink bezweet.

We trokken verder door de wijngaarden en plots zagen we weer een kersenboom staan,

woorden waren hier overbodig, daar konden we niet aan weerstaan.

Ik deed mijn petje af en Guy zijn hoed,

we vulden ze met lekkere kersen vol vitamientjes, het was voor ons eigen goed!!!

We kregen een ferme klim te doen, en door de hitte waren we uitgeblust,

we passeerden dan langs een mooie vijver, en daar hielden we even rust.

Daarna trokken we weer verder en voor we het wisten was het noen,

op een bank op een parking hielden we onze lunch pauze, want we hadden een beetje eten van doen.

Onze weg ging verder via een aarden weg en flink omhoog,

plots konden we niet meer verder, we stonden vlak voor een bareel, en we konden er niet om heen in een boog.

Wilden we terug op ons pad geraken,

moesten we over die bareel zien te raken,

maar dat was vlugger gezegd dan gedaan,

als twee apen hingen we daar te bengelen, van het lachen heb ik bijna in mijn broek gedaan.

Uiteindelijk zijn we toch tot boven geraakt,

het heeft wel eventjes geduurd, maar we hebben toch weer ferm plezier gemaakt.

Langs een graspad moesten we terug naar beneden,

we moesten heel goed oppassen dat we niet uitgleden.

Daarna kwamen we terug op de gewone weg, en wat later kwamen we in La Réole aan.

Daar vroegen we de weg naar het huis van de familie Moureau, want daar zouden we vandaag slapen gaan.

Maar voor we naar het huis op zoek zouden gaan,

hebben we ons eerst nog in een cafeetje langs de baan aan een frisse cola tegoed gedaan.

We werden door onze gastfamilie zeer vriendelijk ontvangen,

we mochten zelfs onze was in hun tuin ophangen.

Onze gastheer kon het heel goed uitleggen,

en dat was goed voor onze Guy, zo kon hij alles wat op zijn lever lag nog eens aan hem vertellen.

Na het douchen zijn Guy en ik nog even langs het Office de Tourisme gegaan,

hij kende daar mensen en we vroegen of we eens op internet naar mijn blog mochten gaan.

Het was de eerste maal dat ik mezelf op internet zag staan,

het was leuk maar tegelijkertijd voelde ik alle haren op mijn armen de hoogte in gaan.

Diana heeft er werkelijk iets fantastisch van gemaakt,

mijn oprechte dank , want zonder haar hulp zouden de mensen thuis er nooit aan uit zijn geraakt.

Daarna bezochten we nog even de mooie abdijkerk van de stad,

een beetje later keerden we terug naar huis omdat Guy honger had.

We kregen weer een voortreffelijk diner voorgeschoven,

en ondertussen haalde de heer des huizes allerlei antiquiteiten boven.

De tijd vloog vliegensvlug voorbij,

voor ik er erg in had was het elf uur gepasseerd, dat was laat genoeg voor mij.

Vannacht deed ik bijna geen oog toe,

toen ik om 6 u opstond voelde ik mij dan ook nog erg moe.

Mijn lekkere warme thee bij het ontbijt deed me goed,

ik werd vanbinnen helemaal opgewarmd en dat gaf me weer nieuwe moed.

Onze etappe vandaag vertrok van aan de kerk,maar de Nederlandse en Franse teksten klopten van geen kanten, wat een misère!!

Guy zag het effe niet meer zitten en schoot weer in een Franse colère!!!

We besloten niet te veel risico te nemen en via de gewone baan tot in Pellegrue te gaan,

éénmaal daar, zouden we ter plaatse wel zien hoe we verder zouden gaan.

We stapten rustig verder over een lichtgolvende asfaltbaan,

toen kwam er plots een telefoontje van het thuisfront aan.

Mijn jongste zus was oma van een kleinzoon geworden, dat wilde ze me even laten weten,

het deed me goed om nog eens nieuws van thuis te horen, ik stuurde een berichtje terug met felicitaties en hoe hij zou heten.

Op de middag kwamen we in Pellegrue aan,

we zagen daar een mooie kiosk met tafel staan.

Ideaal om een boke met choco te eten,

en als dessert hebben we nog een appeltje gegeten.

Voor alle zekerheid besloten we om langs de gewone baan verder te gaan,

en na een tijdje kwamen we in Saint-Ferme aan.

We volgden het bordje van "La Rigalle", onze verblijfplaats voor vannacht,

Daar werden we ontvangen door twee nog zeer kloeke oudjes, de heer heeft ons naar onze kamer gebracht.

Daarna moesten we bij hen in de keuken een pintje komen drinken,

ook al waren zij de tachtig gepasseerd, ze waren nog goed bij de pinken.

Wij betaalden hen 20 euro om te slapen, een souper en een ontbijt,

en na het douchen zorgde ik eerst weer voor de volgende slaapgelegenheid.

Voor het souper heb ik eerst nog even het gastenboek doorgenomen,

en, wat zag ik daar, ja ja, ik ben Fons zijn schoen weer tegengekomen!!

We werden met een lekkere warme maaltijd verwend,

verse soep, vlees en groenten, en een lekkere rode wijn, niet moeilijk voor iemand die er zoveel van kent.

Als dessert kregen we kersen en verschillende soorten kaas,

na zo een heerlijke maaltijd wilden we graag voor hen de afwas doen, en dus waren wij even in hun keuken de baas.

Daarna hebben we nog even naar het voetbal gekeken,

maar halverwege de match hielden we het voor bekeken.

We hadden onze buikjes rond gegeten en waren erg moe, het was uit met de pret,

we wilden heel graag gaan slapen in ons typisch oud  Frans bed.

Rond 6u15 stond ik op en maakte ik me klaar,

ik zag er wel wat tegenop, want vandaag moesten we afscheid nemen van Antonio, en dat viel me zwaar.

Na het ontbijt zijn we vertrokken uit Mussidan,

ik trok nog een laatste foto van Antonio onder een oude eik, een herinnering die ik zal koesteren, wees daar maar zeker van.

Met zijn drieën gingen we op weg naar het station,

en vroegen aan een voorbijganger of hij van ons samen een foto maken kon.

Daarna was het tijd om afscheid te nemen,

Antonio en ik omhelsden elkaar, we begonnen spontaan te wenen.

Twaalf dagen is hij bij ons geweest,

we zullen hem missen, ik nog het meest!!!

We vertrokken verder met ons twee, maar er werd niet veel gezegd,

het afscheid deed pijn, zoals ik daarjuist al heb uitgelegd.

We liepen langs het park van het kasteel van Bassy,daarna een heel stuk langs een autoweg,

vervolgens moesten we een bos door en daarna hadden we weer asfaltweg.

In La Caty passeerden we langs een tuin en een man riep ons toe:

willen jullie graag kersen hebben voor onderweg, hier is een zakje, tast maar toe!!!

Dat lieten we ons geen twee keer zeggen,en Guy kroop de ladder op,

en hij maar plukken, ons zakje helemaal vol, ze vielen zelfs tot op mijn kop.

Wij bedankten deze vriendelijke mijnheer,

hij wenste ons nog veel geluk op onze tocht, en hopla, daar gingen we weer!!

We keken mekaar aan en schoten beiden in de lach,

we dachten allebei hetzelfde, als dat Antonio nu nog maar eens zag!!!

We hadden dit al eens eerder stiekem gedaan,

en nu boden ze het ons zo maar van tevoren aan!!!

De kersen zijn lekker dik en sappig en smaken erg goed,

en na een korte kersenpauze, gaan we weer verder met goede moed;

We trekken door de velden en door het bos, nu eens links dan weer rechts, door de wijngaarden en daar gaat het ferm omhoog.

Maar eenmaal boven zijn de uitzichten adembenemend mooi, dat hoeft toch geen betoog.

Maar we moesten natuurlijk ook weer terug naar beneden, en de afdaling was zeer steil,ik voelde het aan mijn knie.

De ganse dag had ik al last van pijn, ik hoop dat ik niet te veel afzie.

We stappen verder en komen aan de grens van Dordogne en Girande, twee Franse departementen.

We passeren langs een camping met alleen maar tenten.

Een beetje later komen we in Saint-Foy-la-Grande aan,

we gaan direct naar het Office de Tourisme om te vragen of ze het huis van de pelgrims weten staan.

Ze zeggen ons waar we moeten zijn, maar wat is onze verbazing groot,

als we daar aankomen ligt het halve pelgrimshuis in de schroot.

Ze waren er sanitaire werken aan het doen, daar slapen ging dus niet,

Guy was in alle staten, van woede beefde hij als een riet.

Er zat niets anders op dan naar die camping te gaan,

Guy kon slapen in zijn tent, maar ik moest tevreden zijn met een afdak waaronder de grasmaaiers staan.

Ik was moe en mijn knie deed pijn,

ik was al blij dat ik een dak boven mijn hoofd had, meer moest dat niet zijn.

We namen een lekkere douche en we voelden ons weer terug blij,

Guy ging boodschappen doen, en de vuile was die pakte ik voor mij.

Ondertussen legde ik ook al een slaapplaats voor morgen vast,

hopelijk beter dan vandaag, want dat slaapmatje haal ik niet zo graag uit de kast.

Rond 19.00 u was Guy met het eten gearriveerd,

ik was benieuwd wat hij nu weer had geprepareerd.

Oh, mens, het is toch niet te geloven,wat een rare eetgewoontes houden die Fransen er toch op na,

Zuurkool met worst, tegen heug en meug heb ik het opgegeten, maar bij iedere hap, braakte ik bijna.

Rond 22.00 u ben ik maar op mijn matje gekropen,

misschien dat ik toch wat kan slapen, laat het ons hopen.

Ondanks het onweer van vannacht,

had ik toch nog een redelijke nacht.

Na het ontbijt zijn we van de camping vertrokken,

hopelijk blijven we van onweer gespaard en maken we niet te veel brokken.

De tocht vandaag is niet zo zwaar,

maar dat mag ook al wel eens, want 's avonds wordt je het toch gewaar.

We lopen een hele tijd langsheen het spoor,

dan moeten we weer links, dan rechts, en dan weer rechtdoor.

De weg loopt redelijk vlak, maar af en toe zit er wel een klimmertje bij,

maar daarna gaat het steeds weer naar beneden, en dat stemt ons altijd weer blij.

We komen in Saint-Louis-sur-l'Isle aan de kerk aan,

daar kregen we een discussie over de te kiezen baan.

We kozen voor St.Front-de-Pradaux, en daar kwamen we rond de middag aan,

dat kwam goed uit, want daar was een mooi pleintje met een bank, en dan hebben we daar onze pic-nic maar gedaan.

We gingen verder naar Mussidan langs de gewone baan,

en kwamen al spoedig aan het huis voor Pelgrims aan.

We konden met ons drieën boven slapen,

beneden sliep een Hollander uit Friesland en een Duitser ,die met de fiets was aangekomen, ik vond het maar twee rare apen....

We fristen ons wat op en hebben eerst maar boodschappen gedaan,

nadien zijn wij ook nog naar het station gegaan.

Zo wist Antonio waar hij morgen moest zijn,

van hieruit zou hij vertrekken met de trein.

We dronken nog een fris colatje in een bar-café,

en pikten daar nog vlug een voetbalmatchke mee.

Rond 19u was het tijd voor ons diner,

na de afwas trok ik naar mijn kamer en nam mijn dagboek mee.

Tot 21u30 heb ik in mijn dagboek geschreven,

maar toen moest ik stoppen, want ik kon niet meer onthouden waar ik was gebleven.

Vandaag hebben we om 7u15 Périgueux verlaten,

we moesten eerst terug naar de grote rotonde, vooraleer we op de juiste route zaten.

Vandaag konden we nog eens een stuk via de mooie GR route gaan,

Maar daarmee was het ook met de goed begaanbare weg gedaan.

Door het bos omhoog,dan langs smalle paadjes weer naar beneden,

onze benen en knieën hebben al flink geleden.

We kunnen de GR tekens volgen tot in Chautalande, aan de abdij,

daar gaan we even binnen en zien er zingende paters in een lange pij.

We houden er een half uurtje rust,

want van al dat klimmen en dalen raak je wel uitgeblust.

We zetten onze weg weer verder en komen langs een rivier,

de natuur is echt wel prachtig hier.

We lopen verder langs het water tot aan de kerk van Saint Astier.

Deze zijn ze aan het verbouwen, dus we kunnen er niet in. Oh nee!!!

Daar gaat onze rust, ik ben teleurgesteld,

en na al dat geklim ben ik echt wel uitgeteld.

Maar ja, niet aan te doen,

we zullen er dan nog maar een paar minuutjes bij moeten doen.

Een beetje later komen we op de camping aan,

daar kunnen we in een bungalowtent de nacht in gaan.

We fristen ons eerst wat op,

en gingen dan naar een winkel op zoek, met Antonio op kop.

Ik ben benieuwd wat er vandaag op het menu zal staan,

het zal weer wel spagetti zijn, daar kun je van op aan.

Het was vandaag weer een zware dag,

ik hoop dat ik weer goed slapen mag.

Zoveel omhoog en naar beneden, dat kruipt wel in uw kleren,

wij kruipen al om 9 u in bed om goed te kunnen recupereren.

Rond 1 u schrok ik wakker van hevige regenval,

vergezeld van een luide donderknal.

Het onweer ging vlug over, ik hoorde enkel in de verte nog wat gehommel,

en het duurt niet lang voor ik terug in dommel.

We hebben allemaal zalig geslapen,

en ik ging eens kijken hoe ver het stond met die andere twee apen.

Die waren ook al helemaal geladen,

en dus konden we iets na zeven uur Sorges achter ons laten.

Vandaag ging het meestal langs de gewone baan,

Dat was veel gemakkelijker om te gaan,

We gingen met een flinke pas, dorpje in, dorpje uit,

maar een beetje later was het mooie verhaaltje uit.

We zagen nergens geen wegwijzers meer staan,

en we kozen natuurlijk de verkeerde weg om in te slaan.

Na een kilometer of twee stopte de weg,

dus moesten we ook weer twee kilometer terug, dat was brute pech!!

Uiteindelijk zaten we weer op de juiste baan,

maar een beetje verder was het met de goede baan gedaan.

Ons parcours ging weer verder door het bos,

en de steile hoogtes die we moesten overwinnen, maakten al onze spieren los.

Bij het afdalen deden ook de knieën weer ferm zeer,

ik zal maar zorgen dat ik ze vanavond goed insmeer.

We komen binnen in Perigueux en zien een hele mooie kathedraal,

ik ga er even binnen en brand een kaarsje voor ons allemaal.

Vandaag overnachten we in de Foyer,

en we hebben geluk, ook hier kunnen we naar het voetbal kijken op de TV.

Vanavond eten we een kleinigheid in het restaurant,

het moet niet elke dag komen van Guy zijn hand.

Na het voetbal zijn we met zijn allen,

als een blok na twee minuten in slaap gevallen.

Het onweer van vannacht is wel vlug voorbij gegaan,

maar ik heb toch niet te veel ogen dicht gedaan.

Iets na zes uur liep ik al weer rond.

Ik ging naar mijn kompanen kijken en die voelden zich ook wel en gezond.

We namen een licht ontbijt

en rond zeven uur namen we van de camping afscheid.

Het eerste stuk ging al steil omhoog, richting grote baan.

We volgden een tijdje deze N21,maar kortnadien moesten we alweer een zandweg inslaan.

En toen begon het liedje weer van voor af aan.

Eerst moesten we links, dan weer rechts, dan het bos of een veldweg ingaan.

Enige tijd later moesten we langs een mooie landweg gaan,

en daar zagen we een paar bomen met dikke zwarte kersen aan staan.

Guy riep: mannen kijk hier, cérises, daar kon hij niet aan weerstaan.

Hij begon te plukken, zijn hoedje helemaal vol, en wij schoven ook met ons petje aan.

Wij waren volop van die lekkere kersen aan het genieten,

toen er plots een auto stopte, dat was efkes verschieten!!!

Het raampje van de wagen rolde naar beneden en een heer vroeg of het lekkere kersen waren.

Antonio antwoordde natuurlijk : ja, zijn het misschien uw kersen mijnheer, die wij hier vergaren?

De heer zei heel droogjes: inderdaad, heren, dit is mijn land.

Ik hoop dat jullie hier wel toevallig zijn beland.

Antonio antwoordde met een uitgestreken gezicht: excuseer ,mijnheer, wij hebben vanmorgen bijna geen ontbijt genomen,

en wij hadden dringend iets nodig om te bekomen.

Nogmaals onze excuses en "merci beaucoup"!!!

De man keek ons dan goedkeurend aan en toen ging zijn raam weer toe.

Wij proestten het van het lachen uit,

en kwamen de eerste minuten geen stap meer vooruit.

Toen we een tijdje later wat waren bekomen,

hebben we onze route maar weer opgenomen.

We hadden nog wat kilometers te klaren,

eer we op onze bestemming waren.

We gaan weer verder langs de bossen en de velden en passeren ook een boerderij,

daar hing een plaatje  met Sorges ,en een pijltje naar links erbij.

We vervolgen onze weg en een beetje later komen we in Sorges aan.

We kunnen vandaag weer naar een pelgrimshuis gaan.

Het huis bevindt zich vlak achter de kerk,

een dame geeft ons de kamersleutel en zorgt voor het inschrijfwerk.

Als we vragen wat we moeten betalen,

zegt zij heel vriendelijk dat we dat zelf mogen bepalen.

We gaan een beetje later onze kamers inspecteren,

maar we zien al direct dat hier niets valt te reclameren.

Alles is er netjes verzorgd en heel rein,

meer moet dat voor ons niet zijn.

Ondertussen is het al een stukje na de noen,

hoog tijd om boodschappen te gaan doen.

Antonio en Guy nemen dat voor hun rekening

en vonden het niet erg dat ik even naar de kerk op bezinning ging.

Ik had daar bij het aankomen een mooie moderne kruisweg gezien,

en die wilde ik graag eens van naderbij bezien.

Na het douchen trok ik met Antonio naar het café,

want er was weer voetbal op de TV.

Het kokerellen laten we over aan Guy, hij kan er wel wat van,

en hij is toch geen grote voetbalfan.

Tegen zeven uur zou hij het avondeten maken,

en ik ben er nu al zeker van, dat zal weer smaken.

Voor de afwas stond ik op de eerste rij,

en daarna haalden we buiten op een bankje ons kersenverhaal er nog even bij.

Kort na negen uur verlangden we allen naar ons bedje, lekker zacht,

hopelijk wordt het nu een veel betere nacht.

Om 6 u stond Guy al aan ons bed,

hij had zijn wekker zo vroeg gezet.

Antonio en ik hadden nog niet veel zin,

maar toch pakten we onze rugzak maar weer in.

Rond 7 u vertrokken we uit het klooster, en het is echt waar,

na vele dagen van snikhete temperaturen, hing er nu een dik pak wolken klaar.

Hopelijk blijft het vandaag toch nog droog,

want het is zo al moeilijk stappen door al die velden en weien, dat hoeft toch geen betoog.

Onze wegeltjes gaan weer flink in stijgende lijn,

en bij het afdalen doen de knieën geweldig veel pijn,

Dat wordt vanavond goed insmeren,

zodat ze weer terug kunnen recupereren.

Na een paar uur stappen door bos en hei,

houden we een half uurtje rust in een open wei.

Daarna gaat het weer verder door de velden en smalle paden,

en ondertussen zie ik dat de hemel begint te laden.

Ik hoop dat we nog voor de regen op bestemming zijn,

want nu nog nat worden vind ik niet zo fijn.

Kort na de middag kwamen we aan het Office de Tourisme aan,

we kregen onze stempel en zijn naar de eerste de beste kroeg gegaan.

Toen Antonio op de kaart pizza zag staan,

kregen wij hem hier met geen stokken meer vandaan.

Hij bestelde pizza voor ons allemaal,

en het was ontzettend lekker, we verorberden hem helemaal!

Daarna hebben we eerst onze inkopen gedaan,

en met onze doos vol winkelwaar, zijn we naar de camping gegaan.

We werden vriendelijk ontvangen door de dame van het bureel,

we konden slapen in een bungalow aan de prijs van 10 euro ,dat was niet veel.

We namen elk een frisse douche en keken daarna naar het voetbal op TV,

ondertussen had onze Guy weeral gezorgd voor een fijn diner.

Rijst met groenten en verse worst, hij had zelfs voor een dessert gezorgd.

Wij waren content dat we zo goed werden verzorgd.

Als tegenprestatie ruimden wij alles op,

zo hadden we morgenvroeg geen zorgen aan onze kop.

We pikten nog vlug een voetbalmatchke mee,

maar rond de klok van tienen, vielen mijn oogleden toch weer naar benee.

We zijn tevreden dat de dag nog goed en droog is verlopen,

maar dat zullen we deze nacht zeker moeten bekopen.

Ik lig juist in mijn bed en hoor de regen vallen,

En even later begint ook de donder te knallen.

Ik leg mij op mijn andere zij,

en denk: hopelijk is dit onweer vlug voorbij.

Zo een lekker nachtje slapen, dat heeft deugd gedaan.

Na het ontbijt gaan we rond 7u30 er weer met frisse moed tegenaan.

Vandaag volgen we nog eens de Historische Route,

Wie weet wat voor obstakels we nu weer gaan ontmoeten.

Mijn gedachten waren nog niet koud,

of daar verscheen al het eerste oponthoud.

We moesten door een bijna niet gebruikte en met doornen begroeide baan,

we stuurden Antonio op kop, zodat hij met zijn stok de doornstruiken eerst stuk kon slaan.

De etappe van vandaag was erg zwaar,

en we waren enkel aangewezen op elkaar.

Na een paar uur te hebben gestapt door kronkelende wegen,

kwamen we eindelijk nog eens een asfaltbaan tegen.

Het deed goed om nog eens vaste grond onder je voeten te voelen,

dat stapte veel makkelijker in plaats van altijd door het zand te moeten woelen.

We kwamen nog eens in een dorpje aan,

en besloten om even rust te houden en in een cafeetje binnen te gaan.

Daarna trokken we weer verder, maar opeens was het met asfalt alweer gedaan,

we moesten weer het bos en kleine veldwegels ingaan.

We stuurden Antonio weer met zijn stok op kop,

en wij kwamen wel wat achterop.

Het was echt moeilijk om er door te lopen,

maar de schaduw deed ons goed en liet ons hopen,

dat het allemaal wel goed zou aflopen.

En inderdaad, na een tijdje kwamen we weer terug op een baan,

daar stond een pijl die zei dat we voor Sainte Marie de Frugie nog even naar rechts moesten gaan.

Zo gezegd, zo gedaan,

en een beetje later kwamen we aan het klooster aan.

We hebben ons aangemeld, en een dame is met ons meegegaan,

een beetje verder wees ze ons de kamers aan.

Guy had geluk, die kreeg een kamer alleen,

ik had pech, want ik zat de hele nacht met het gesnurk van Antonio om me heen.

We zullen maar proberen er het beste van te maken,

en als ik echt niet kan slapen, ga ik wel een flesje kraken.

We gingen douchen en hebben onze vuile was in de week gezet,

en terwijl die aan het trekken was, rustten we even uit op ons bed.

Om half zeven werden we verwacht voor het souper,

en dat viel goed mee, we kregen een lekker drie gangen diner.

Nadat we onze was nog hadden gedaan,

wilden we vandaag op tijd naar bed toe gaan,

Maar onze gastvrouw had gasten en zat onder ons open raam lustig te lammeren,

en daar lagen wij te draaien en te keren.

Na middernacht zijn ze eindelijk naar binnen gegaan,

en konden wij de nacht ingaan.

Zo een korte en warme nacht is niet veel waard,

om 5u30 werd ik al wakker van het gehinnik van een paard.

Om 6 u ben ik maar opgestaan,

en ik vroeg aan mijn kompanen hoe het hen was vergaan.

We maakten onze rugzakken weer stapklaar,

en na het ontbijt sprongen we alweer op de kaar.

Rond 7 u verlieten we ons zomerverblijf,

we voelden elke pijnlijke knook in ons lijf.

De ganse dag ging het weer op en neer,

op sommige momenten voelden we onze knieën niet meer.

Maar als je dan rondkijkt hier in deze prachtige natuur,

vergeet je alles en geniet je , uur na uur.

Wat een geluk dat ik al veel foto's heb gemaakt,

zo kunnen de thuisblijvers toch ook een beetje meegenieten van wat we allemaal hebben meegemaakt.

Stilaan liep het tegen de middag aan,

en spraken we onze pic-nic aan.

Na Poutinau haddden we nog ongeveer 2 km te gaan,

maar aan de kruisbaan zagen we geen enkele wegwijzer meer staan.

Op eigen houtje durfden we het niet wagen,

dus hielden we een auto tegen om de weg te vragen.

We moesten rechtsaf en nog een keer steil omhoog en dan nog naar beneden,

en dan was het ergste voor vandaag weeral geleden.

In Flavignac aangekomen wilden we eerst onze kelen spoelen,

want door de warmte en het zware parcours, begonnen die wel droog aan te voelen.

We hebben een paar cola's en een paar pinten gedronken,

en samen op een goede afloop geklonken.

Daarna gingen we verder naar het gemeentehuis,

daar kregen we de sleutel van de pelgrimsrefuge en onze stempel incluis.

Nadat we ons in de refuge hadden geinstalleerd,

voelden we dat onze pic-nic ook al was verteerd.

Guy en Antonio gingen voor het eten zorgen,

en terwijl stippelde ik de route uit voor morgen.

De mannen hadden echt hun best gedaan om er wat van te maken,

ik heb het mij in elk geval goed laten smaken.

Na het eten heb ik de afwas voor mijn rekening genomen,

zo konden mijn collega's ook effe bekomen.

Na dat we alles hadden opgeruimd,

gingen we nog even buiten zitten en vergeleken we  wie er al het meeste was gebruind.

Het was toch weer een aangename dag,

ik hoop nu wel dat ik vannacht wat beter slapen mag.

Vandaag zijn we na het ontbijt om 7u45 vertrokken uit Saint Leonard,

We gingen richting Limoges, en na 2 km waren de eerste klimmen al weer daar.

7 km  stappen in stijgende lijn,

ik denk wel dat er leukere dingen zijn,

maar na het klimmen komt altijd het dalen,

we zullen het ook deze keer wel halen.

Bij het binnenkomen van Ejeaux juichten we allemaal spontaan,

want we zagen daar een mooie bank in de volle schaduw staan.

Het was nodig om even uit te blazen,

want in deze temperaturen stappen, het is bakken geblazen.

Na een halfuurtje rust bonden we onze rugzakken weer aan,

en besloten we om weer wat verder te gaan.

Drie dorpjes verder zijn we in een wei gestopt,

om te kijken wat we als pic-nic in onze rugzak hadden gepropt.

We moesten het stellen met wat hesp en een stukje brood,

maar daarvan ga je zeker niet dood.

We hielden weer een half uur platte rust,

want met zo een hitte is dat echt een must.

We moesten nog maar 1 km tot onze eindbestemming gaan,

en dus gingen we er nog even flink tegen aan.

We hoopten dat we in Solignac snel een mooie plaats zouden vinden om te overnachten,

maar eer ze iets voor ons gevonden hadden, moesten we wel heel lang wachten.

uiteindelijk kwamen we terecht bij vriendelijke particulieren,

die boden ons hun open veranda aan, maar het was juist naast de wei van de dieren.

We waren te moe en het was veel te warm om nog verder op zoek te gaan,

dus namen we hun aanbod zonder nadenken aan.

We spreidden ons matje uit op de betonnen vloer,

en gingen ons daarna wassen met een emmer water op de koer.

Ondertussen was Guy in het dorp om eten gegaan,

en hebben Antonio en ik al de vuile was gedaan.

Guy kwam terug en zei: mannen ,vandaag is het nog maar eens spagetti met paté of tonijn.

Maar een pelgrim mag niet kieskeurig zijn.

We hadden eten, dat is wat telt en zo blijven we op de been.

Na het avondmaal hebben we de volgende route al eens bekeken: waar gaan we morgen heen?

Rond half elf waren we moe en volledig uitgeblust,

we waren dringend toe aan een beetje rust.

Daar lagen we op een betonnen vloer en dunne matrassen,

maar ja, moeilijk gaat ook, we moesten ons maar zien aan te passen.

Door de warmte lukte het mij niet goed om in te slapen,

en ik werd ook verstoord door het gesnurk van Antonio en het gebleit van de schapen.

Ik lig constant te draaien, heen en weer,

maar uiteindelijk vallen ook mijn blaffeturen neer.

Na  een heerlijk nachtje slapen, ben ik om 6u opgestaan.

Ik zette alvast het vuur om thee te maken aan.

Het ontbijt was niet zo een festijn,

we moesten ons stokbrood soppen in de thee , wilde het eetbaar zijn.

Rond 7 u hebben we Marcheix achter ons gelaten,

en gingen we weer op pad, samen met mijn twee andere maten.

Net zoals de voorbije dagen kregen we weer zware kost te verteren,

en moesten we ons lichaam tegen de hete zon verweren.

Bergop,bergaf, dwars door weide en velden, zandweg in, zandweg uit,

Het was volop hooitijd, en het water spoot mijn pikkende ogen uit.

Gelukkig konden we af en toe wat in de schaduw lopen,

maar het was nooit voor lang, want het zonnetje kwam er altijd weer terug doorgekropen.

In Les Billanges rustten we even uit op de trappen van de kerk,

het was nodig, want er volgde nog zwaar werk.

We zetten onze weg voort langs een steile kasseienbaan,

het was niet simpel om daar tegen op te gaan.

Met veel moeite geraakten we tot boven,

maar het is ons gelukt, dank U Heer, we zullen U vanavond loven.

Rond een uur of elf kwamen we Dagnon binnen,

hier gingen we even rusten, daar moesten we niet over verzinnen.

Ook de honger begon stilaan te knagen,

en we wilden ons graag aan een omeletje wagen.

Dat lekkere eitje heeft ons goed gedaan,

en zo konden we er voor de laatste 10 km weer tegenaan.

Onze weg ging weer door het bos en langs holle wegen,

we kwamen ook een rivier en een meertje tegen.

Uiteindelijk belandden we op de D39, nog eens een gewone baan,

en daar zagen we het plaatje van Saint Leonard de Noblat staan.

In het Office de Tourisme hebben we onze stempels verkregen,

en hebben we ook de sleutels van de refuge Saint Leonard gekregen.

Naar het schijnt zou daar een Hollandse dame logeren,

dat vond ik wel leuk, dan kon in eindelijk nog eens in het vlaams parleren.

We kwamen in de refuge aan,

en hebben onmiddellijk onze rugzak afgedaan.

Na zo een hete en zware dag  was dat een hele opluchting,

nu maar vlug op zoek naar een lekkere verfrissing.

Na het douchen zijn we om boodschappen gegaan,

want die moeten iedere dag worden gedaan.

Terug in de refuge, konden we al snel aan tafel gaan,

en het eten van vandaag sprak ons ook wel aan.

Ondertussen hadden we ook Gerty, de Hollandse dame, leren kennen,

Ze kwam uit Zeeland, en was hier de streek met de fiets aan het verkennen.

We hebben met haar gezellig nog wat nagepraat,

en voor we het wisten was het weeral laat.

Vandaag zijn we om 6u30 opgestaan,

en na een lekker ontbijt kunnen we er weer tegen aan.

We volgen niet de route die we eigenlijk moesten gaan,

maar gingen wel langs de gewone baan.

Dokter Jean had  ons deze route gegeven,

want de oorspronkelijk te volgen weg was met doornstruiken omgeven.

Ook al hadden we nu goede weg om te gaan,

er kwamen toch weer een paar serieuze beklimmingen aan.

Met moeite geraakten we tot boven,

maar eenmaal boven op de top, was het uitzicht niet te geloven.

Zoals je weet schiep God Hemel en aarde, en neem maar van me aan:

hier heeft Hij echt wel zijn best gedaan.

Vandaag moesten we een temperatuur van 40 graden trotseren,

de hoogste tijd dus voor de kelen te smeren.

Na een half uurtje rust waren we een beetje terug op adem gekomen,

en duurde het niet lang meer voor we op onze bestemming zouden komen.

Na een laatste maal klimmen en dalen konden we Marcheix binnen stappen,

het werd tijd, want we moesten allemaal naar adem happen.

In de eerste de beste bar ploften we neer,

we hadden echt bijna geen adem meer.

Met een lekkere frisse pint smeerden we onze droge kelen,

je voelde zo je wonden helen.

Vandaag konden we overnachten in een gite d'étape, netjes verzorgd en zeer mooi,

zelfs de dekens op de bedden lagen in de plooi.

We lieten het water van de douche wat langer stromen,

dat was wel nodig om van die zware tocht te bekomen.

Toen we opgefrist waren trokken we propere kleren aan,

en we beslisten om op restaurant te gaan.

Het was tenslotte zondag en vandaag waren we met spagetti niet tevree.

We kozen een leuk restaurantje uit en voor 20 euro de man bestelden we een 4-gangen diner.

We aten eindelijk nog eens lekkere frietjes, na meer dan dertig dagen,

en of dat smaakte, dat moet je niet vragen!!!!

Mensenlief, wat hebben we gefret!

We geraakten nog amper tot aan ons bed.

Mijn maten moesten dringend rusten, ze waren helemaal uitgeteld.

Maar ik heb eerst nog even met het thuisfront gebeld.

Daarna was het ook voor mij genoeg geweest,

ik kon niet meer, na zo een lekker eetfeest.

Om 6u30 klopte Guy al op onze deur , gepakt en gezakt, klaar om te gaan,

maar wij wilden eerst nog ontbijten, een boterham met een lekkere banaan.

Rond half acht hebben we de camping verlaten,

en begonnen we aan onze nieuwe dagtocht, samen als drie echte maten.

Vandaag was het weer goed klimmen en dalen,

en de zon had er geen probleem mee om de dertig graden te halen.

Daarbij nog een zware rugzak om te dragen,

je zou van minder beginnen zagen.

We volgden zo goed mogelijk ons spoor,

nu eens rechts, dan weer links, soms rechtdoor.

De mooie vergezichten stemden ons blij,

en de hitte die namen we er maar bij.

We kwamen in Benevent aan maar moesten nog verder omhoog tot aan de kerk,

hopelijk was dit het laatste klimwerk.

Daar kregen we de sleutel van het pelgrimshuis,

We kwamen bij een Franse dokter terecht, Guy voelde er zich direkt thuis.

Die twee taterden er op los, niet normaal,

ondertussen zorgde de vrouw des huizes voor drinken voor ons allemaal.

Nadien hebben wij ons op ons gemakske in de kamer geinstalleerd

en ook nog maar eens een waske geplaceerd.

Onze kleren stonken naar het zweet,

wat wil je, het is overdag echt heet.

Als avondmaal aten we brood en kaas,en een glaasje wijn,

meer moest dat echt niet zijn.

Rond 20.00 u ging ik op de uitkijk staan,

want normaal kwam rond dat uur Marcel op zijn moto bij ons aan.

Maar na een half uur stond ik daar nog te loeren,

ik geraakte bijna over mijn toeren.

Maar gelukkig een beetje later was hij daar,

we waren blij dat we mekaar zagen en omhelsden elkaar.

We zijn samen naar een cafeetje in het dorp gelopen,

want Marcel wilde heel graag weten hoe mijn tocht tot nu toe was verlopen.

Door ons gebabbel vloog de tijd voorbij,

en tot afscheid gaf Marcel een mooie kaart, nieuwe sokken en een zalfje aan mij.

Terug in mijn kamer aangekomen zette ik mij op een stoeltje neer,

want de tekst die op de kaart stond pakte mij weer:

Beste Ludo,

Je bent nu al een maand onderweg,

hopelijk met niet al te veel pech.

We laten dag en nacht een kaarsje branden,

zo kom je, gezegend, door alle landen.

Laat af en toe eens weten,

waardat je hebt gezeten.

Geniet van je lange trip,

ook al heb je soms een dip.

We wensen je nog veel goede moed,

en tot slot, van iedereen een dikke toet!!!

Als je zoiets leest, dan springen de tranen in je ogen en doet het goed te weten,

dat er heel veel mensen je nog niet zijn vergeten.

Ondertussen was het de hoogste tijd om naar bed te gaan,

maar ik heb toch nog eerst een rozenkrans gedaan.