Woensdag 11 januari 2006
Woensdag, 11/01/06
Ben een klein beetje ziekjes. Grote verkoudheid! Te goed om thuis te blijven en te slecht om te gaan werken. Maar wij zijn nog van een generatie die niet zo rap thuis blijft, is het niet? Die jonge gasten van vandaag blijven thuis als ze een plekje op hun broekje hebben. Ze zijn niet allemaal zo, maar de meeste blijven heel gemakkelijk thuis.
Vanavond ga ik eens naar mijn beste maatje, Anneke bellen. Haar vader ( onze nonkel ) is zeer ziek. Zij woont in Leuven en hij in Wetteren. Hij is opgenomen in het hospitaal, dus zij komt zo veel mogelijk bij hem met de trein, want met de auto is het niet te doen van het verkeer. Ze pendelt wat af hoor, maar iedereen zou dat doen voor zijn pa hé, allez, ik toch. En daar zij en ik zo wat dezelfde zijn, begrijp ik haar maar al te goed. Er staan moeilijke dagen voor de deur. Ze heeft nog één broer, die woont wel in Wetteren, en ik hoop dat ze er wat steun aan heeft, en ook voor haar ma!
Het leven zit soms onrechtvaardig ineen hé. Onze nonkel is nog maar 68 jaar, dus véééééél te vroeg om al te gaan, maar ja, we hebben niet te kiezen! Ik hoop dat ze mij daar nog wat van sparen, want ik zie mijn ouders zo graag, ik zou ze nog niet kunnen missen! Zij worden dit jaar 75 en 76. Mijne pa is nog heel goed, maar mijn moeke, die vergaat soms van de pijn van de reuma. Haar moeder was maar 59 jaar toen zij ervan gestorven is! In die tijd ( 43 jaar geleden ) konden ze nog niet veel doen tegen deze ziekte. Nu eigenlijk nog niet, maar ze kunnen al veel pijn verzachten.
Morgen ben ik weer thuis en tegen vrijdag zal ik wel ver genezen zijn zeker?
Vanavond ga ik eens naar mijn beste maatje, Anneke bellen. Haar vader ( onze nonkel ) is zeer ziek. Zij woont in Leuven en hij in Wetteren. Hij is opgenomen in het hospitaal, dus zij komt zo veel mogelijk bij hem met de trein, want met de auto is het niet te doen van het verkeer. Ze pendelt wat af hoor, maar iedereen zou dat doen voor zijn pa hé, allez, ik toch. En daar zij en ik zo wat dezelfde zijn, begrijp ik haar maar al te goed. Er staan moeilijke dagen voor de deur. Ze heeft nog één broer, die woont wel in Wetteren, en ik hoop dat ze er wat steun aan heeft, en ook voor haar ma!
Het leven zit soms onrechtvaardig ineen hé. Onze nonkel is nog maar 68 jaar, dus véééééél te vroeg om al te gaan, maar ja, we hebben niet te kiezen! Ik hoop dat ze mij daar nog wat van sparen, want ik zie mijn ouders zo graag, ik zou ze nog niet kunnen missen! Zij worden dit jaar 75 en 76. Mijne pa is nog heel goed, maar mijn moeke, die vergaat soms van de pijn van de reuma. Haar moeder was maar 59 jaar toen zij ervan gestorven is! In die tijd ( 43 jaar geleden ) konden ze nog niet veel doen tegen deze ziekte. Nu eigenlijk nog niet, maar ze kunnen al veel pijn verzachten.
Morgen ben ik weer thuis en tegen vrijdag zal ik wel ver genezen zijn zeker?
Geschreven door Bieken om 11:06
Stuur door



