
Onze Ruffy is drie jaar vandaag! Het beestje beseft het natuurlijk niet maar ik heb al lopen denken waar wij waren, drie jaar geleden deze tijd. We zaten toen in Kreta, onze dertigste huwelijksverjaardag aan het vieren. Dit jaar was het veel minder maar nu heb ik mijn Ruffyke toch en dat maakt veel goed!
Ik heb gisteren, bij de buren van mijn ouders, iemand gezien die mijn blogske regelmatig komt bezoeken. Ik verschiet nog elke week dat er zo veel mensen eens komen piepen. Ook klanten die aan mijn kassa komen vinden mijn blogske de moeite om eens een bezoekje te brengen. Het is nochthans heel gewoon vind ik, een dagboekje met hele gewone dingen uit het leven. En dan nog dingen die ik kwijt wil, want je begrijpt dat je niet ALLES op je blog kan zetten hé.
Als ik verdriet heb bijvoorbeeld, zal ik dat nooit schrijven, er is al miserie genoeg in de wereld en ik vind mijn eigen probleempjes echt de moeite niet om over te zagen als ik rond mij kijk en dan wel ECHTE problemen zie! Er wordt al genoeg over alles "gememt" bij de mensen. Iedereen denkt soms dat zijn problemen de grootste zijn en hij ziet niet hoe iemand anders afziet! Iedereen is zo met zijn eigen bezig, ik word er soms bang van. Maar genoeg gezaagd!
Zondag is het vaderdag en daar ik de gelukzak ben die zijn vader nog heeft, wil ik dat natuurlijk gaan vieren!
Ik ( en ook mijn zus hoor ) zie mijn vader zo graag! Hij staat altijd klaar voor ons, op elk uur van de dag. Niets is hem te veel. Het is een schat die we hopelijk nog vele jaren mogen vieren en dat niet één keer in het jaar, maar alle dagen!
