Archief

Vanaf vandaag ben ik de trotse bezitster van een nieuwe pc! Ik ben er echt blij mee! (weeral)! 
Het is in ieder geval plezanter werken dan op mijn laptopke. Groot scherm en veel plaats op mijn bureauke. Een 17inch flat-screen, schuune ze!

Zondag vandaag. Koud buiten, maar lekker gezellig binnen. We zitten alle twee achter onze pc en ons Ruffyke ligt zoals gewoonlijk aan mijn voeten op zijn kussentje!
Mijn Rudyke is aan het kijken om een nieuwe (okkasie)fiets te kopen. Ik zou graag een nieuwe pc hebben, dus...wat zal het worden? Misschien alle twee, we gaan dit jaar toch niet op reis en mijn grootste hobby is mijn hondje en daarna mijn computerke. We zien wel!
Rudy heeft een pracht okkasie zien staan op de web-site maar het is ver, t\'is te zeggen...tegen Leuven!!!! Ge kunt al raden zeker? Als we gaan kijken, springen we eens binnen bij ons vrienden hoor! Zeker weten!

Mijn tante Agnes is donderdag geopereerd en alles is goed verlopen. Ze moet nog veel rusten en herstellen natuurlijk. Van zodra ze wat beter is gaan we haar bezoeken! Ze woont ook in Wetteren, zoals heel veel familieleden van ons. Het is de zus van mijn moeder, waar ze de laatste tijd een stevige band mee heeft. Ik hoop dat ze vlug beter wordt, ook voor nonkel Robert, want het is een koppel die echt aan mekaar hangt en altijd samen is. Hij zal haar missen, de tijd dat ze in de kliniek verblijft!

Gisteren is de mevrouw die mijn blog kent terug naar de winkel geweest en ik heb een mooi compliment gekregen. Ze zei tegen een collega dat ik een mooie website had! Ik zo fier als een gieter natuurlijk! Het doet echt plezier als ze dat eens zeggen.
Als je dit leest, bedankt mevrouw!

Ik ga eens zorgen voor een lekker etentje sie, en daarna, kijken naar het wereldkampioenschap cross! Wie wordt het? Ik denk Nyske! Mijn man heeft het meer voor Wellens! Het zal hier nog spannend worden!

Ik wil het eens hebben over mijn maatje, Anneke. Anneke is het nichtje van mijn man en dus ken ik haar van toen ze nog een kind was. Ze was niet op ons trouwfeest omdat ze nog te klein was om mee te komen volgens haar ouders, stel u voor!
Ze groeide en trouwde met Peter en elk jaar op de familiefeest zagen we elkaar eens weer. Tot op die keer dat we naast elkaar zaten en begonnen te praten over de vakantie. Wij waren naar Corsica geweest via het leger en daar Peter ook militair is stelde ik voor om eens mee te gaan. Zo gezegd, zo gedaan en daar, in het verre maar prachtige Corsica hebben we elkaar beter leren kennen en het klikte meteen! We werden hartsvriendinnen die alle (vrouwen)geheimpjes delen met elkaar. We hebben contact via e-mail en telefoon en we zien elkaar 3 a 4 keer per jaar (wat natuurlijk veeeeel te weinig is) maar het is elke keer groot feest!
Onze mannen zijn alle twee heel sportief en met die twee klikt het ook goed. Nu we alle twee een hondje gekocht hebben, weten we weer wat gezegd en gedaan hé.
Het is haar papa die gisteren begraven is en ik wens uit de grond van mijn hart dat ze het verdriet wat van zich kan afzetten! Binnenkort gaan we weer eens bij hen naar Leuven en ik weet zeker dat het weer een prachtige dag wordt, ook al regent het pijpestelen! Dat ze nu eerst maar wat bekomt van de emoties van de voorbije dagen!
In gedachten ben ik bij haar, maar dat weet ze wel!

Ik voeg er een fotoke bij tijdens onze eerste vakantie in 2002!  

Vandaag hebben we afscheid genomen van onze nonkel! Mijn maatje had veel verdriet. Laat het een troost zijn dat hij niet zal vergeten worden. Ik voeg hier een foto van onze nonkel bij. Veel woorden uitleg zijn hier niet nodig!

Het is een paar dagen geleden dat ik mijn blog bijgewerkt heb, maar ik heb ook eventjes moeten bekomen van de dood van onze nonkel. Ik heb er al veel aan gedacht, maar natuurlijk ook aan mijn beste maatje en haar moeken.

Vandaag hoorde ik op de radio dat het vandaag de droevigste dag van het jaar zou zijn. Ik heb nog nooit zo ne zever gehoord! Dat is toch voor ieder persoon anders zeker! Ik denk dat Anneke nu woensdag de droevigste dag wel zal beleven, ze moet verdorie haar vader begraven! Ik was zooooo kwaad, toen ik dat hoorde op de radio. Waar zijn ze verdomme toch mee bezig? Hoeveel vergaderingen zijn daar aan vooraf gegaan om tot die conclusie te komen? Door psyhiaters dan nog hoor! Niet te geloven!

Gisteren zijn we bij mijn schoonmoeder geweest. Dat is altijd plezant, want ik zie mijn schoonmoeder graag! Normaal zijn schoonmoeders niet altijd geliefd, maar hier is dat weer anders! Nu was het natuurlijk wat somberder  door het verlies van onze nonkel en haar broer natuurlijk! Ze had dan ook verdriet hoor.

Ik heb in de winkel al veel leuke reacties gekregen op mijn blog! Collega's die zijn gaan kijken vinden het allemaal leuk en mooi. Er is zelfs iemand die ook al aan het bloggen is! Tof hé!
Ik zelf vind het super omdat ik zo eens alles kan schrijven wat op mijn hartje ligt, ik probeer niet te saai te zijn maar het moet toch de waarheid zijn die ik opschrijf hé, anders begin ik er niet aan. Ik ben anders ook geen leugenaar en ik probeer altijd zo rechtuit mogelijk te zijn! Ik tracht ook om zo weinig mogelijk mensen te kwetsen. Het is soms beter om te zwijgen dan om de verkeerde dingen te zeggen, is het niet! Ge weet wel....spreken is zilver, zwijgen is goud! Daar zit veel waarheid in hé!

Vandaag is onze nonkel gestorven! De vader van mijn beste vriendin. Ik zou er vandaag bij gegaan zijn, maar daar mijn verkoudheid maar niet betert, had ik afgezegd. Zo zie je maar, ik had er maar vroeger moeten bij gaan. Het zal me altijd spijten!
We hadden het zien aankomen, maar dat het zo vlug zou gaan, dat wisten we niet.
Mijn maatje zal verdriet hebben, want haar vake, die zag ze graag ze! Het is een troost, als je weet dat hij nu niet meer afziet, maar het is een magere troost hé, hij is er niet meer!
Volgende week woensdag wordt hij begraven! Mijn schoonmoeder had ook verdriet toen ik haar belde, ze zag "onzen Andre" ook graag. Wie niet eigenlijk. Het was een vriendelijke, vrolijke man die tegen een grapje kon. Ik heb hem niet ziek gezien, dus herinner ik me alleen een knappe grote man.
Dat is het leven zeggen ze, maar als het je eigen volk is, is het altijd te vroeg hoor, ze mogen 100 jaar zijn en onze nonkel was er maar 68! Veel, veel te vroeg!
Ik zou zo graag bij Anneke zijn nu, maar haar familie heeft haar nodig en ik kan juist maar in de weg gaan lopen en op de mensen hun zenuwen werken in zulke tijden hé. Ik hoop dat ze zich sterk kunnen houden en steun hebben aan elkaar. Onze tante Christiane zal  alle steun kunnen gebruiken.

Ik ben gisteren en eergisteren eens lui geweest, t'is te zeggen, ik heb eens gewandeld met mijn Ruffyke en gisteren ben ik bij mijn ouders geweest, daarna bij een collega, Anneke, die ook een puppyke heeft. Zo een schatje, en onze Ruffy en hij hebben nogal gespeeld hoor. Het was t'zien waard. Onze "kleinen" is ondertussen geen puppy meer, maar ne junior! Het is al een heel hondje ze, maar nog altijd even lief en mooi! ( mij kind, schuun kind zeker?? )
Dus, vandaag heb ik al goed gewerkt en straks ga ik naar Delhaize, ook om te werken. Van 13 tot 19 uur! Volgende week wordt het weer een lange dag voor onze Ruffy, van 10 tot 16, dan zit hij wel heel lang alleen hé. Ik ben blij dat ik gevraagd heb om de namiddag te mogen doen, maar deze uurrooster was al gemaakt, en ik begrijp dat het niet simpel is om dat nog te veranderen. Ik ben ook chef geweest, ik weet wat het is. Dus, ik zal eens zien of er niemand wil wisselen met mij hé. Ons Ruffyke zou ook blij zijn!!

Vandaag weeral thuis! Kalm week-end geweest. Rudy is gaan mountain-biken in Kluisbergen, en daarna hebben we tv gekeken.

Ik ga vandaag wat mailkes sturen met het adres van mijn blog en eens zien wat mijn mail-maten er van vinden. Ik heb mijn blog wat aangepast en de recentste berichten bovenaan geplaatst. Ik heb ook al veel andere blogs bezocht en er zitten juweeltjes bij. Ook het seniorennet, amaai, wat er daar allemaal op te vinden is! Proficiat Pascal, ge zijt ne "crack"!

Morgen is het de verjaardag van mijn zus en haar dochter. Alle twee op dezelfde dag. Mijn zus werd 21 en ze beviel van een dochtertje. Moet ge kunnen hé! Dat is ondertussen 23 jaar geleden. De tijd staat niet stil hoor. Het is bijna niet te geloven.
Volgende week zaterdag wonen we 18 jaar in ons huis. We komen van Wetteren. We zijn daar allemaal geboren, mijn vader was rijkswachter en zo zijn we in Oudenaarde "gesukkelt". Ik heb mijn man in Wetteren leren kennen, daar ik een tijdje bij mijn grootmoeder gewoond heb. Toen we trouwden zijn we ook in Wetteren gaan wonen, maar na 6 jaar zijn we naar Oudenaarde gekomen, nu 1 september wonen we hier 25 jaar! En dus sedert 18 jaar trotse eigenaar van een klein villaatje! We wonen hier elke dag liever en liever. Aan de rand van de stad, en mooi op de buiten, in de Vlaamse Ardennen. Er komen hier mensen met vakantie en wij genieten er elke dag van. Gelukzakken hé! De foto die hier bij staat is deze morgen genomen. Het zicht achter ons huis. Is het niet prachtig!

Wat ook prachtig is, is mijn vraag aan mijn chef om de namiddag te mogen doen, ze heeft ja gezegd! Het is een schatje. Zij mag mij ook alles vragen hoor, als ik kan zal ik het ook doen, beloofd!