Passie

Palmbomen.

palmbomen in de mist?

nee, ik heb me niet vergist!

in ’t Zuiden van dit Brexitland

is ’t zeer mooi en best plezant

de wegen zijn hier super smal

maar dat wist ik van tevoren al

ik kom hier immers niet de eerste keer

’t is hier leuk vertoeven spijts het weer

de zon zit in m’n hoofd en in m’n hart

enkel het wegdek is hier zwart

alles heeft hier een fris kleurtje

en soms ook een eigen geurtje

de Engelsen zijn lief en zeer galant

ze gaan op smalle wegen vlotjes aan de kant

met een simpel vriendelijk handgebaar

krijg je hier heel wat voor mekaar

in dit land vol historie en van wisselvallig weer

kom ik gaarne terug… keer op keer

St. Buryan, 11 augustus 2017

Over-enthousiast.

‘k doe aan geknutsel

‘k hou van gefrutsel

liefst dan in m’n atelier

want die is nu eindelijk oké

maanden was ik in de weer

‘t moest klaar zijn op ‘n keer

sedert twee jaar bouw ik op

met af en toe een heuse flop

dat bouwen doe ik dan met klei

aan niks gebonden, helemaal vrij

mijn genot is niet te meten

dat heb ik vooraf nooit geweten

m’n ijver is niet meer te remmen

m’n werklust niet te temmen

‘k haal nu die klei dus uit de kast

want ik ben wéér over-enthousiast !!

Ludo,    6-2-2020

Open deur

hou een keertje opendeurdag

laat de zon binnen in jouw hart

alsof je ze nu voor ’t eerst maar zag

zó eenvoudig voor mijn part

jouw deur niet op een kiertje,

maar helemaal open… wagenwijd!

niet voor maar een kwartiertje

maar voor een hele lange tijd!

je zal al heel gauw merken

en mét jou nog vele anderen

zo’n opendeurdag, dat gaat werken!

Je zal jezelf zien veranderen

je gaat zelf stralen als de zon

je geeft warmte, ja zelfs licht!

iets wat eerder nimmer kon

lukt nu, ‘t is een leuk gezicht!

Ludo, 3 september 2014

Ne kemel !!

kan ik hier mijn gedachten kwijt?

over vreugde, berouw… of spijt?

kan ik hier zeggen wat ik voor haar voel?

begrijp je wat ik hier bedoel?

mijn hartje loopt helemaal over

ben ik het die mezelf betover?

of is het een zeldzaam wezen

die dit hier seffens mag lezen

een dametje lief en bijzonder fijn

een vrouwtje oneindig zacht en klein

zij stal mijn hart, mijn ziel, mijn zinnen

‘k wil met haar gans opnieuw beginnen

‘k wil met haar swingen, sjansen

met haar zingen, zelfs dansen

ik wil met haar een lange weg op gaan

van hier tot zelfs aan de maan

maar goh, wat ben ik toch een kemel

zij bracht mij immers al tot in de hemel

Ludo B.

‘n dipje

als het eens wat tegenzit

bedenk misschien dan dit

nog vrij jong of best al oud

bij elkeen loopt ‘t wel eens fout

het baat niet je dan op te sluiten

trek je deur dicht, ga naar buiten

de straat op of naar ’t bos

laat donkere gedachten los

zing een vrolijk liedje

of fluit een melodietje

open maar flink je longen

maak wat gekke sprongen

voor je ’t beseft schiet je wat leuks te binnen

kan je gans overnieuw aan die dag beginnen

wis en waarachtig  denk je nog ‘even’ gauw:

waarom begon alweer mijn dag zo grauw?

Ludo Bisschops, Hamoir 6 mei 2014

Muziek

een rode draad door mijn bestaan

met rustige muziek ben ik begaan

teksten vergat ik vaak al gauw

maar m’n lippen floot ik blauw

voor ritme had ik dus wel gevoel

notenleer was echter nooit een doel

‘k zong als knaapje in een kerkkoor

de leraar zong gewoonweg alles voor

dat sloegen wij dan probleemloos op

toen was er nog plaats in onze kop

’t zal wel de schuld van die Jezuïeten zijn

maar de teksten waren uitsluitend in ’t Latijn

we zongen bij begrafenissen en bij dopen

een kostuum wou onze dirigent niet kopen

geregeld zongen we ook voor trouwers

en thuis natuurlijk voor ons ouwers

nu nog zing ik wel eens in een lege kerk

iets van dat vroegere Latijnse werk

heel af en toe ben ik daarin toch een keer betrapt

toehoorders hebben zelfs in hun handen geklapt

‘k zou normaal een tenor moeten zijn

dat klinkt ook veel mooier in ’t Latijn

‘k zing nu nog steeds mee met iedere plaat

muziek… da’s een fijne Rode Draad !

Ludo Bisschops

Sint Job 29 juli 2017

M’n vrijheid.

m’n vrijheid is me bergen goud waard

veel meer zelfs dan die ‘eigen haard’

geef ‘k me door dit te zeggen bloot ?

toveren mijn wangen hierbij rood ?

neen, ‘k zeg gewoon hoe ik het voel

men begrijpt hier best wat ik bedoel

ik bezorg toch niemand enige last

als ik vertrek wanneer ’t me past

mijn gras zal buitenissig groeien

m’n haag zal ‘k nog niet snoeien

mijn vissen blijven heus wel leven

dus chaos zal het echt niet geven

en ’t is nog maar eens gebleken

‘k voel me goed in verre streken

geen campings en geen regeltjes

geen klinkers en geen tegeltjes

best aan een rivier of in een wei

maar ’t liefst dan zelfs nog allebei

ik vind altijd die fraaie plekjes wel

‘t is vanop zo eentje dat ik dit vertel…

Thionville, Frankrijk, op 27 mei 2015

Mislukkingen

velen hebben zo hun favoriete stekje,

in hun huis, hun uitverkoren plekje

waar men schrijft of luistert naar muziek

of waar men zich verliest in keramiek

maar kijk hoe ik het zie:

ik bezondig me er aan alle drie!

‘k laat er m’n ideeën vrije loop

gooi er al m’n dromen op één hoop

vaak krijgt klei dáárdoor kleur én vorm

maar soms baal ik ook enorm:

zit ik dágen bezig aan zo’n stukje

gebeurt daar toch wéér een ongelukje…

dan zit ik even met de handen in m’n haar

toch besluit ik: ‘ooit krijg ik ‘t voor mekaar!’

Ludo Bisschops

25 januari 2020

Miljarden stapjes.

wij verprutsen, consumeren

we zullen het niet verleren

onze consumptiemaatschappij

wie waren er als eersten bij?

’t moest alsmaar groter, alsmaar sneller

muziek steeds luider, kleding feller

doe nu niet zo onschuldig

je bent, net als ik, daaraan schuldig

het brood moest in een zak

groenten in een plastiek bak

aan de kassa kreeg je ’n tasje

dagelijks deden we ons wasje

we produceren massa’s uitlaatgassen

een oliefilm op de regenplassen

het milieu wordt stilletjes ziek

oceanen zitten vol plastiek

iedereen raakt verslaafd aan ’t internet

global warming is ver van ieders bed

’t wordt dus hoog tijd om te handelen

om negatieve trends te doen kantelen

laat ons voor dat lege blikje toch maar bukken

met miljarden zulke stapjes gaat het lukken

Ludo , 2/2/2020

Hartje van goud

Ik geef je mijn tranen,

ik geef je mijn lach

iedere morgen,

iedere dag

ik zal voor je zorgen,

voel je geborgen

voor jou zijn mijn armen,

daarin mag jij je warmen

soms was het verward

maar jouw behoort mijn hart

ik weet nu beslist

wat ik jaren heb gemist

een vrouw met een hartje van goud,

met haar wil ik leven, met haar word ik … oud

Ludo B.

Mijn maatje.

mijn maatje die spreekt alle talen

‘k weet niet waar ie ze uit blijft halen

soms is ’t blaffen, dan weer grommen

’t kan hem allemaal niet veel bommen

hij blaft naar grote, niet naar kleine

hij gromt naar lelijke, nooit naar fijne

’t liefst van al loopt m’n maatje los

door de wei of in een eindeloos bos

komt hij daar dan soortgenootjes tegen

is hij heel dapper en ook nooit verlegen

doet er één z’n poot omhoog

dan houdt hij het ook niet droog

Waldo is altijd vrolijk en goed gezind

Waldo is daarom ook allemans vriend

Ludo Bisschops,   Kingstone   17 augustus 2017

M'n juf...

ik had een juf in d' allereerste klas
ze heette juffrouw Salomé
'k weet nog precies hoe lief ze was
'k liep overal met haar mee
ze toverde letters op het bord
en geregeld ook een cijfer
bij 't knutselen droeg 'k een bonte schort
en toonde ik veel ijver
dát was wat ik het liefste deed:
nagels kloppen in een plank
d'as al wat ik nog weet
en, oh ja... ik zat op d' eerste bank!

Oud-Heverlee, 3 juni 2014 

Mijn carrière,

Al rustend, met de glimlach op mijn wangen, schreef ik gisteren weer 'enkele' blaadjes vol.
Eerst nog effe twijfel of ik het hierop zou zetten...

Maar goh, waarom ook niet ?

Als jobstudent wat gaan serveren
dat deed ik jaren, tal van keren.
Na twee maanden aan de kust
heb ik een jaar in 't leger uitgerust.
Mijn wagen droeg een groot rood kruis,
ik reed er af en toe zelfs mee naar huis. 
Na den troep, al in d' eerste dagen
kreeg ik van mijn baas een grote wagen.
Die bak zat vol met wisselstukken,
chauffages repareren, dat ging lukken !
Met mijn diploma elektriek
trok ik naar een stinkfabriek.
Vier jaar lang hield ik dat vol,
m'n spaarpot raakte overvol.
Ik kocht een huis, ik trouwde.
't Was toen da'k heel mijn huis verbouwde.
Ik was zo heftig, zó verbeten
ze hebben dat op de metsersschool geweten.
'k Leerde chappen, tegels zetten,
metsen, voegen en een muur bezetten.
Dat ging vlot, 't stond buiten kijf:
ik zou gaan werken in een bouwbedrijf !
Twee jaar lang heel veel geleerd
maar toen ging het in Den Bouw 'verkeerd'.
Toen ik dat begrepen had
deed ik een examen aan De Stad.
Het leek de job wel van mijn dromen,
ik maaide gras, ik snoeide bomen.
Wéér een kans, wéér een examen
ik wou gaan werken in de haven.
Goed geslaagd en ik mocht gaan,
zes jaar lang zat ik in een kraan.
Daarboven op een meter of tien
verstopte ik zelfs een typemachien !
Maar dankzij loopbaanonderbreking
probeerde ik 'vertegenwoordiging'.
Ik wist al snel van wanten,
zocht in verhuur en verkoop mijn klanten.
Het had mij altijd al geboeid,
geen woonst of grond bleef ongemoeid.
Ik kocht zelf een bos, zette een huis.
In die branche voelde ik me het beste thuis.
Kostuum en das weer aan de haak,
carrièreswitch was in de maak.
Ik kocht een machien en een remorque
't was heel veel hooi op mijne vork.
't Was bezetten en 't was voegen,
het was zweten en 't was zwoegen.
Het was slijpen en 't was spuiten,
maar 't was ook zingen.. en veel fluiten !
Goh ! Wat deed ik die job toch graag !
Maar hernia was de eerste plaag.
Hup, we begonnen wéér van voren
en binnen drie jaar had ik twee immokantoren.
We werkten met zes mensen.
Wat kon een man zich nóg meer wensen ?
Eén in Brasschaat, één in Sint Job
en toen... toen hield het 'even' op...
Met slechts drie man verder in Sint Job,
dat was niet makkelijk, 'k zat soms strop.
Dus na een mooie jaar of tien
dacht ik het licht 't hebben gezien.
'k Verkocht mijn zaak met mij erbij
en deed er nog enkele rustige jaartjes bij.
'k Hoorde nog nimmer van een gast 
die zó vaak in z'n loopbaan is verkast.
Als ik nu enkel terugblik op dát stuk,
vind ik dat ik mag spreken van enorm véél geluk.
Ik was voortdurend in 't getouw
maar ik heb altijd gedaan ál wat ik wou.
Ben je nu van 't lezen moe ?
Toch wens ik jou ook zo'n carrière toe !!!

Ludo, Sint-Job-in-'t-Goor 1/4/2014

Liefdesliedje

je legt je hoofd teder in mijn schoot

ik streel je mooie, zachte haren

lang geleden dat ik nog zó genoot

ik kan jouw glimlach óók ontwaren

je neuriet zacht een melodie

de woorden volgen ietsjes later

het lijkt alsof ik deels de tekst ook zie

die staat geschreven in golven op het water

’t is een liedje over liefde maar ook over hartepijn

‘k herinner mij niet al de juiste woorden meer

’t gaat over een zwoele nacht en felle maneschijn

maar verteld zo’n liefdeslied dat dan… niet élke keer?

Ludo B.

Pamplona

Laura speelt haar spel

Laura speelt haar spel

mij bekoren kan ze wel

aan de horizon gaat ze onder

elke dag opnieuw dat wonder

ze geeft de hemel warme kleuren

iets moois staat te gebeuren

de zee omsluit haar telkens weer

elke dag, keer op keer

ieder wolkje krijgt z’n tint

en drijft dan verder op de wind

Laura houdt het touw in handen

legt de natuur aan banden

Laura heeft me in haar macht

Laura, je bent lief, Laura… je bent zacht

Ludo Bisschops,

Corsica, 11 mei 2017

Laura

Wil je de Zon op z'n mooist zien rijzen

dient je steven naar de kust te wijzen

in 't Oosten ontwaakt Laura met een lichte gaap

uit haar welverdiende slaap

reeds vele miljoenen jaren

borstelt Zij vurig haar rooie haren

Laura weet best wat ze doet

met haar, eeuwig warme, gloed

sommige besterven het door haar stralen

anderen weten er fortuinen uit te halen

maar deze knaap zei 't eerder zo nog niet:

'k ben smoorverliefd op die hete Griet!!

Ludo Bisschops, Broxbourne,

26 augustus 2017

Overal rust

overal rust behalve thuis

schier onmetelijke vrijheid

onderweg in m’n mobiele huis

gaf me terug mijn vrolijkheid

weer die glimlach op m’n mond

genieten van de kleine dingen

toch met de voetjes op de grond

eventjes geen redenen om te zingen

maar nu kan ik het toch weer

liefst van al zelfs franse liedjes

zo zing ik keer op keer

die fijne melodietjes

van Brel en Aznavour  

van Dassin en Dalida

over la mort et l’ amour

over chagrin et tralala

hun land is bovendien zó mooi

ik was ooit zelfs bijna uitgeweken

 ‘k val aan heimwee soms ten prooi

op La Douce France raak je niet uitgekeken

Ludo B.

Kunstenaars

ze ervaren óók warm en koud

al zijn ze heus nog niet zó oud

ze ervaren donker en licht

hebben vooral een prima zicht

ze hebben iets met textuur

dat is al van het eerste uur

ze raken me in m’n hart

ze dromen niet in wit en zwart

 denken niet aan het verleden

enkel aan de toekomst en het heden

ze zijn er niet voor eeuwig

ze boeien me oneindig

ze hebben het van nature

dat eerlijke, dat pure

 ‘kunstenaars’ vliegen er graag in

‘k herinner me het prille begin

ze stortten zich wellustig op die klei

ongedwongen en helemaal vrij

zóveel expressie is immers enorm fijn

‘k ben dan ook héél trots… hun opa te zijn!

Ludo Bisschops

28 januari 2020

Kou

Goh, ik krijg ‘t gevoel bij kou

te willen zeggen dat ik beestig van je hou

’t heeft niets te maken met het weer

ook al doet daarvan mijn lijf soms zeer

’t heeft wel te maken met een vrouw

z’is liever niet alleen bij deze kou

ik zal haar seffens warmen,

ik pak haar stevig in mijn armen,

ik wil haar hoofdje op mijn schouder leggen

en haar heel, héél zachtjes horen zeggen:

mijn ventje, ‘k zie je graag …

’t is toch wat…  die kou vandaag…

Ludo