Computer

De verliefde asperge

Ik lag met jou in hetzelfde bed.
We sliepen wel rechtop.
Jij stak er net wat bovenuit,
vandaar jouw blauwe kop.
'k Was stapel op je lange lijf,
dat mag je nu best weten.
Ik vond jou echt een reuze-wijf:
gewoon om op te vreten.
Laatst droomde ik de hele nacht
aan een stuk door van jou.
Jij werd mijn bruid ,mooi in het wit ,
omda'k van sleepasperges hou.
Plots werd mijn droom heel bruut verstoord:
ik bloedde aan mijn kuiten.
We werden allebei vermoord
door zo'n hovenier van buiten.
We werden in een kist gelegd
en spoedig dan gewassen.
Mijn rug was krom ,de jouwe recht
Jij werd dus eerste klasse.
Wat wreed toch van zo'n hovenier
ons zo uiteen te rukken.
'k Heb jou daarna nooit meer gezien,
want ik lag bij de stukken.
Weet je wat ik het gekke vind?
't Is eigenlijk heel stom:
terwijl ons leven in de grond begint
is dat bij mensen andersom.

Paul Asselberghs

   Een zachte blik, 
  een blij gelaat,  
  een vriendelijk woord,
  een goede daad.
  Al lijkt het weinig wat je schenkt,
  Je geeft veel meer dan je denkt.

 

Carpe Diem

Toch blij ,al valt de lucht als zuur azijn
vol vocht en weemoed naar beneden -
een dag als deze ,geplukt in 't heden ,
gaat schuil achter een pluche gordijn .

Toch blij ,al is het drukkend buiten
met niets dan grijze wolken boven ,
met niets dat mij weer doet geloven
in zonneschijn schuin door de ruiten .

Toch blij ,al ben ik het soms zat
als grijs op grijs verstilde dagen
mij altijd om een antwoord vragen ,
zo in de geest van  : wist je dat ?

Er heel geen zin is in het leven,
dat blij zijn als een hansaplast
als troost rondom de wonde past ,
een panacee voor angst en beven .

Toch blij ben ik met aan de wand
dat schoteltje van ' Pluk de dag '
ik kijk ernaar en rond mijn lach
speelt zonlicht uit een zomers land.

Porter

Als de zoenen water waren ,
zou ik je de zee geven .
Als de knuffels bladeren waren ,
zou ik je een boom geven .
Als het leven een planeet was ,
zou ik je het heelal geven.
Als de vriendschap het leven was .
zou ik je het mijne geven.

Auteur onbekend

Zie hoe de zon uitbundig schijnt,
hoe blauw de lucht een dag me zendt
waaruit het grauw voorgoed verdwijnt
en 'tvoorjaar me verwent.

Zie hoe ik loop op mijn gemak
in slobberbroek,een waaiend hemd.
't is al wat mij gelukkig stemt.
met beide handen inm'n zak.

'tIs een moment waarop ik vraag.
terwijl ik zachtjes voor me uit
een evergreen als deuntje fluit.
wat toch het wonder is vandaag.

Het pril azuur van hemelsblauw,
de zon die kwam na ochtenddauw
is al wat me te binnen schiet ,
maar meer ,meer hoeft ook niet.

Porter

Tango Oblivion

Het neerstrijken ,
de laatste klanken spelen de nacht
je been raakt zacht de lucht
en vlijt zich in haar vlucht tegen..
de mijn .

Je handen raken bij hun verplaatsing
de zachte indrukken van mijn palm
en je hoofd rust als een tedere zoen
op mijn hart.

De ingehouden geur van je haar
en je kwetsbare hals
verraadt een bloementuin
van verleidelijke kleuren .

Je armen sieren verstild de ruimte ,
de onbekende contouren van schoonheid
rusten als een warme blos
langs mijn wang .

Het verzuchten ,
de laatste tonen sterven in de nacht
je voet draait een langzame cicade
en zoekt in haar vrijheid ..
de mijn.

Hilbrand W.S .Westra

Belangrijk is niet alleen
de weg die je gaat ,
maar ook het spoor
dat je achterlaat.          Smiles
                     

Dolfinarium
Blij ben ik te zijn gegaan
naar 'tzeepaleis met eigen waterkant,
verscholen ergens in het binnenland.
Hier klotst de zee ,de oceaan .

Een hoepel ,een ballon ,een draad,
een emmertje met vis ,een witte jas,
ze voorspellen dat er iets gebeuren gaat
met de jongleurs ,onderin de waterplas

Als de souffleur op z'n fluitje heeft geblazen
en gelijk een dirigent zijn armen spreidt
opent zich het water ,een flipper doet verbazen,
hoe hoog en elegant hij door het water glijdt.

In volle vlucht ,tijdens het verheven zweven
kijkt hun glimlach groetend op je neer,
alsof ze van nature nog een toegift geven:
een legende bijna ,een lied uit zeeen van weleer.

En zeggen, als creaturen van het eerste uur:
ontwaakt toch uit uw hoogmoedig dromen,
zie hoe we uit vrienschap boven water komen,
ook al noemen mensen zoiets puur dressuur .

Wie waagt het de geheimen te doorgronden
van hun glimlach,hoog boven ons verstand,
sinds dolfijnen de eerste mensen vonden
die naar ze keken ,vanaf het vasteland.

Porter

'T Schrijverke

O krinklende ,winklende waterding ,
met zwarte kapotseken aan ,
wat zie ik toch geren uw kopke flink
al schrijvend door 't waterke gaan !

Gij leeft en gij roert en gij loopt zo snel
al zie 'k u noch armen noch been ;
gij wendt en gij weet uwen weg zo wel ,
al zie 'k u geen ooge ,geen één .

Wat waart ,of wat zijt ,of wat zult gij zijn?
Verklaar het en zeg het mij ,toe!
Wat zijt gij toch blinkende knopke fijn,
dat nimmer van 't schrijven zijt moe?

Gij loopt over 't spiegelend water klaar ,
en 't water niet meer en verroert
dan of het een gladde windje waar ,
dat stil over 't waterke voert.

O schrijverkes ,schrijverkes ,zeg het mij dan ,
met twintigen zijt gij en meer ,
en is er geen een die 't mij zeggen kan :
wat schrijft en wat schrijft gij zo zeer ?

Gij schrijft en het staat in het water niet
gij schrijft en 't is uit en 't is weg,
geen christen en weet er wat dat bediedt :
och ,schrijverke ,zeg het mij ,zeg!

Zijn 't visselkes waar ge van schrijven moet?
Zijn 't kruidekens waar ge van schrijft ?
Zijn 't keikes of bladjes of blommekes zoet ,
of 't water ,waarop dat ge drijft ?

Zijn 't vogelkes ,kwietlende klachtgepiep,
of is het het blauwe gewelf,
dat onder en boven u blinkt zo diep
of is het u schrijverke zelf?

En 't krinklende ,winklende waterding
met zwarte kapotseken aan ,
het stelde en rechtte zijn oorkes flink
en bleef daar een stondeke staan :

Wij schrijven : zo sprak het ,al krinkelend af
hetgeen onze Meester , weleer
ons makend en lerend te schrijven gaf,
één lesse ,niet min noch te meer

Wij schrijven ,en kunt gij die lesse toch
niet lezen en zijt gij zo bot ?
Wij schrijven ,herschrijven en schrijven nog,
den heiligen Name van God !!!

Guido Gezelle