Woensdag 1 november 2006
Prullemieke (nida1952)
Ik hou namelijk alles bij, in stapeltjes, veel stapeltjes ... Ik vind daar perfect mijn weg in terug, maar het klassement ontgaat mijn parnter keer op keer, hij noemt dit dan ook ten onrechte "rommel"! 
en zo zijn er nog vele leuke anekdotes die ik met hen meemaak.
Dinsdag 24 oktober 2006
Laathi (blog laathi)
|
25-10-2005 Mijn tweede gaste op visite: Laathi Lieve Sjoeke,
Bedankt dat ik als gast op je blog mag verschijnen.
Jij schrijft fijne artikels over mode. Mensen hebben vaak kledingstukken en versieringen nodig maar ik wil je nu laten zien dat er in 't dierenrijk geen mode nodig is.
De diertjes zelf zijn mooier dan eender welk kledingsstuk of accessoire je ze zou kunnen aantrekken. Kijk maar eens het leeuwenvisje. Het lijkt wel een zwemmende haartooi van een Indiaan. De pluimen ruisen zachtjes door 't water. Zij flaneert als een sjiek madammeke langs de rotswand.
En wat dacht je van de kwal? Is ze niet fotogeniek zoals ze met haar dwarrelende slierten door het water glijdt? Een toonbeeld van gratie en elegantie.
 Of bewonder eens deze mooie schelp, waar vindt je nog fijnere kleuren? Haar buitenkant is ruw en saai, maar binnenin is ze een toverwereld waarin je kan wegdromen. Met een beetje fantasie zie je woestijnen, stranden, meren, rivieren en gebergten in haar binnenste.
 Al deze wondere schepselen behoeven toch geen sjaaltjes of parelsnoeren nietwaar ...
Als jullie graag nog meer van mijn onderwaterfoto's wil bekijken nodig ik jullie graag uit op mijn blogje!
Liefs van Laathi. |
|
|
Dinsdag 24 oktober 2006
Laathi (blog laathi)
|
24-10-2006 De stijl van ... Laathi Sjoeke nodigde mij uit om iets over mijn kledingsstijl te komen schrijven... Dat is nu echt iets om aan mij te vragen! Iemand die niet liever dan in oude slobbertruien of in kluskleding rondloopt... Ik geef erg weinig om kleding, ze moet vooral praktisch zijn. En aangezien ik vijf poezen heb moet ze ook uit "katbestendige" stof gemaakt zijn waar liefst niet te veel haren op blijven kleven.
Make-up vind ik een plakkerige boel dus dat is zeker niet aan mij besteed. Om heel eerlijk te zijn, ik kan er ook het geduld niet voor opbrengen om mij elke dag te zitten beschilderen.In mijn optiek dient een verfborstel om muren en deuren mee te kleuren. Van een overtollige kamer heb ik destijds een kleedkamer gemaakt. Bij gebrek aan kasten heb ik eenvoudig rekken tegen de muren gehangen. Plaats genoeg dus... Maar wat gebeurt er als ge plaats genoeg hebt?... Ge gooit niets meer weg...
Toen mama overleed kon ik van een deel van haar kleren geen afscheid nemen... En iets later stierf mijn beste vriendin en ze liet me ook een flinke erfenis aan kleding na. Waar ik natuurlijk ook weer geen afscheid van kon nemen.
Aan mijn oude tienerkleding was ik vanzelfsprekend ook gehecht. Dat korte purperen truitje, die oude jas uit schapenvel, het uniform van 't "Rode Kruis", ... waar al die zalige jeugdherinneringen aan plakken als kattenhaar op een fluwelen bloes... zoiets kunt ge toch niet wegdoen?
 Het resultaat is dat die kamer in de loop der jaren overvol is geraakt en zo de ideale plek is geworden om verkleedpartijen te houden. Mijn vriendinnen Mare en Viva voelen er zich als een kind in een speelgoedwinkel!
 Liefst loop ik in lekker losse kleding. Voor mij geen ritsen of knoopjes of ingewikkelde sluitingen. Ik ben een superfan van alles waar een "elastiek" in zit. Geef de buik de vrijheid! (Mijn ware ziel zit in het naturisme, maar zo kunt ge natuurlijk moeilijk naar de supermarkt gaan.)  Voor mijn werk moet ik beweeglijk kunnen zijn en dat is ook niet mogelijk in een minirokje met nylons onder. Dus zelfs in onze winkel draag ik liefst een handige broek (met veel zakken!) en een eenvoudige trui. Ook om rond te reizen in 't buitenland bestaat er niets makkelijkers.
 Tijdens strandvakantiedagen draag ik niets liever dan een pareo. Een rechthoekige lap stof die vlug aan, vlug uit is en te combineren valt met allerhande andere kledingstukken.    Wat in een winderig steegje wel eens voor problemen kan zorgen .  Omdat ik al jaren aan chronische hoofdpijn lijdt kan ik geen gewone schouderhandtas gebruiken aangezien ik geen druk op mijn schouder verdraag. Erg vervelend want als ik met een kameraad ging shoppen dan was die altijd zo hoffelijk om mijn handtas te dragen, en geef toe dat is voor mannen nogal een gek zicht en kan tot pijnlijke misverstanden leiden. Mijn arme vrienden zullen ondertussen nogal een reputatie gekregen hebben
. Sinds enkele maanden heb ik voor dat probleem echter dè oplossing voor gevonden! Een rugzakje waarvan ik de draagbanden helemaal op de zijkanten van mijn schouders kan laten steunen zodat de pijnlijke spieren die aanleiding geven tot de hoofdpijn ontzien worden.
Ik vond deze guitige tas op een rommelmarkt. Ze heeft de vorm van een schaapje. Als ik er mee rondloop krijg ik de geestigste commentaren, vooral van dames, die er allemaal eens aan willen voelen omdat mijn schaap er zo lief uitziet en het zo zacht is. Ze noemt dan ook "Irma". "Irma la Douce". Het is de plezantste handtas die ik ooit gehad heb en ze gaat dan ook overal mee.
 Maar soms, o ramp, moet een mens ook al eens "opgekleed" zijn. Dan duik ik mijn kleedkamer in, en zoek iets uit wat ik altijd al op voorhand gekocht heb met het oog op "een feestje waarvoor dat wel eens van pas kan komen, ooit..."
Eens "opgekleed" vermijd ik dan de verdieping waar mijn poezen zitten,rep me't huis uit en als ik 's nachts terug kom flits ik direkt terug naar de kleedkamer alvorens mijn lieverds er voor kunnen zorgen dat ik er zelf weer als een poes uitzie... En dan kom ik terug beneden in... een slobbertrui of een jogpak om mijn beestjes te begroeten.
Make-up is echt niet mijn ding. Maar bij een avondjurk kan je natuurlijk moeilijk anders. Hieronder zie je 't resultaat van mijn lieve vriendinnen Mare en Viva, die me eens onder handen hebben genomen.  Het kan best mooi zijn, maar het is niet meer écht "ik". Voor één avond vind ik het best OK, maar ik ben toch heel blij als ik 's nachts die smos met eindeloze proppen watten van mijn snoet kan vegen. Ik kom dan bijna in de verleiding om mijn gyproc-schuurmachientje boven te halen of iets te gaan doen met white spirit. .
Maar echt goed voor - mijn sinds enkele dagen 49-jarige - velletje gaat dat niet zijn denk ik, dus ik was me dan maar en ik blijf me maar schrobben tot elk spoortje uit de allerlaatste porie verdwenen is en ik terug mijn vertrouwde rimpelige, "ouwe ik" zie verschijnen.
|
Dinsdag 3 oktober 2006
Mieke Moma (blog moma)
|
Op visite: Mieke Moma 03-10-2006 Hallo allemaal, Voor ik jullie een beetje ga vertellen over mezelf, wil ik eerst Madammeke bedanken voor de uitnodiging om op visite te komen. Mijn alias is Mieke Moma en mijn blogje heet Moma,s Place. Ik ben een jonge vijftiger en een rasechte Limburger!!! Hoe ben ik nu aan de naam "Moma" gekomen? Awel, dat is heel simpel. Toen mijn kleindochter, Jessy, net begon te praten en een naam op mijn gezicht plakte was het niet "oma" maar wel "MOMA". Ik vond dit zo leuk en goed klinken dat het eigenlijk altijd Moma gebleven is. Verder heb ik een lieve man, een schat van een dochter en een schoonzoon die altijd klaar staat om me te helpen als er problemen zijn. Wat wil een mens nog meer, hé!!! Mijn werk ... Tja, velen onder u zullen het al wel weten, dat is in de horeca. Ik werk momenteel alleen in het weekend, vrijdagnacht en soms ook zaterdagnacht. Sommige onder u noemen me dan ook "DISCO LADY". Het nachtwerk begint wel een beetje zwaar te worden maar ik zou het niet graag missen. De muziek en het contact met de jeugd houden me jong!!
De dingen die ik graag doe? Amaai!!! Dat is een ander paar mouwen! Er zijn zo veel dingen die ik graag doe!!! Toch zijn er een paar bezigheden die er uit springen, zoals op vakantie gaan, een restaurantje meepikken, computeren ... Maar mijn grootste passie is muziek beluisteren. Vroeger speelde ik ook zelf. Ik denk niet dat ik zonder muziek zou kunnen.
Wat mijn blogje betreft: toen ik vorig jaar in april startte met Moma,s Place, had ik niet het geringste vermoeden van welke invloed dit op mijn leven zou hebben. Ik heb er een hele hoop vrienden en vriendinnen bij gekregen en ook al hebben we alleen maar contact via de computer, ik zou ze nooit meer willen missen. Onlangs heb ik een paar bloggers ontmoet en deze maand zal ik er nog een paar leren kennen. Stuk voor stuk lieve en aardige mensen. Dus, mij zul je niet horen zeggen dat ik spijt heb dat ik met bloggen begonnen ben. Zo lieve mensen dit was mijn verhaal. Ik hoop dat het niet te saai was?? Madammeke, bedankt voor de uitnodiging hoor!!! |
Woensdag 6 september 2006
Yvette uit Kuurne (blog guidoenyvette)
|
06-09-2006 Op visite bij Madammeke ... Yvette uit Kuurne Ik ben Yvette, een jonge vijftiger, die samen met Guido in Kuurne woont en aldaar als deeltijds schoolpersoneel in de centrumschool werkzaam is. Hoe ik ertoe gekomen ben om te bloggen? Daar zijn eerst veel andere dingen aan vooraf gegaan. Ik ben zeer graag creatief bezig. Mijn droom was om als kinderverzorgster door het leven te gaan, maar ik had ook een passie voor mode, heb snit en naad gestudeerd. Tot de leeftijd van een jonge veertiger creëerde ik mijn kledij zelf, ook breien van exclusieve truien op bestelling was voor mij een grote uitdaging. Ik hou nogal van organiseren, zo ben ik een aantal jaar medewerkster geweest in de vriendenkring en heb allerlei activiteiten mee helpen verwezenlijken, maar daar kreeg ik op een bepaald moment genoeg van. Zal met de leeftijd te maken hebben zeker. De drukte was weg maar ook was er een lege plek in mijn dagindeling gekomen en ik vroeg me af: "Met wat ga ik dit invullen?". Terug handwerken of iets buitenshuis? Dat laatste zag ik niet zitten, het moest binnenskamers blijven. Ik had reeds enkele jaren eerder kennis gemaakt met de PC; alle uitnodigingen en nieuwsbrieven voor de vereniging die waren door mezelf gemaakt in Publisher want schrijven dat doe ik graag en vandaar ook mijn interesse voor het bloggen. Mijn leven draait momenteel volledig rond de PC. Leergierig ben ik altijd geweest, ik wil steeds nieuwe dingen ontdekken. Dank je, Madammeke, dat ik hier een stukje van mijn druk bestaan mocht komen vertellen! Dank je, Yvette, voor je bijdrage!
Op vele blogjes die ik al bezocht zag ik dat er in de zijlijn een blogmascotte stond. (Inderdaad, Dréke is de mascotte van vele bloggers) Als ik naar school ga, passeer ik altijd de biblioteek en de maker van Ambroos is een gebuur van de school en de bib. Zo op een morgen bij het langskomen ontdekte ik dat den Ambroos verplaatst was naar het dak van de bib en ik dacht zo: "Bingo, dat wordt de mascotte van mijn blog!". Nesten, de karikaturist, was enorm in de wolken. Ondertussen is hij nog meer beroemd geworden want er is een Ambroos aperitief bijgekomen. Einde september is het Kuurne Kermis en kijk dan maar eens goed op mijn blog want den Ambroos gaat dansen dat de stukken afvallen ... |
Dinsdag 22 augustus 2006
Frieda (blog frieda-frieda2-powerpointfrieda)
|
|
Dinsdag 15 augustus 2006
Ninne (blog wouninne)
|
Iedereen is Uniek!
De stijl van ... Ninne 23-12-2006 In feite heb ik niet één bepaalde stijl ... Het komt er alleen op aan hoe ik me ’s morgens voel voor ik iets aantrek en vooral: wat ik wil doen. Wat voor mij echt belangrijk is en hier komt de detaillist in mij naar boven: passen de kleuren wel bij mekaar?
Jeans draag ik heel graag want ik mag er me lekker mee vuil maken. Voor mijn tuinwerken - ik ben immers een “tuinfanaat” - gaat er niets boven een gezellige warme training. Goed rekbaar en in een mum van tijd gewassen. Soms zie ik er nogal uit hoor! Je hebt mensen die werkelijk alle karweitjes kunnen opknappen en een paar uur nadien zien zij er nog proper en netjes uit … Wat mij betreft … vergeet het maar want ik doe veel klusjes op mijn knieën!! Het spaart mijn rug natuurlijk.
Jullie zien het al hé … mijn arme broeken staan stijf op kniehoogte, vol klodders vochtige aarde. Geregeld moet ik ze dus vervangen en meestal zoek ik dan naar het merk “Gloria Vanderbilt” want voor mij zitten die perfect. Onze dochter, Ingrid, kan ze gemakkelijk vinden in de VS … en ik bof want geregeld krijg ik ze dus voor mijn verjaardag of een andere gelegenheid. Mijn leuze is dus … hoe vuiler, hoe gelukkiger ik me voel.
Voor deze gelegenheid echter … het is tenslotte Kerstmis … zal ik nu eens extra mijn best doen! 0p 21 december was het Winterzonnewende – de dagen worden terug langer – en dat werd reeds sinds de oudheid gevierd, als het feest van het licht. Ik hou ontzettend veel van de sfeer die er rond hangt en al jaren komt de hele familie thuis samen.
Ik probeer het zo gezellig mogelijk te maken, zodat iedereen zich kan ontspannen. Elk jaar komen de Kerst-CD’s weer uit de kast en dienen als achtergrond bij het tafelen.
Eigenlijk moet alles - zoals in vele gezinnen - er netjes en feestelijk uitzien. Ooit kocht ik in Noorwegen zo’n gelegenheidsonderleggers en die haal ik dus ook uit de kast. Aangezien dit land zeer somber is in de winter, doen alle inwoners hun uiterste best om zoveel mogelijk binnenshuis gezelligheid te creëren.
Mijne “NISSE”, met de lantaarn is dus ook weer van de partij. Een kerststukje en wat kaarsjes maken de cirkel rond.
Ikzelf …hmm… hoe ontvang ik mijn gasten?? En wat trek ik aan? Dat is in twee woorden gezegd: Niks speciaals.
Opmaak: Mijn 67- Kerstjaren begin ik te voelen maar toch moet men zich wat optutten, hé.“Fond de teint” gebruik ik nooit. Een voedende crème (dag en nacht) van Nivea, wel dus. Naar de kapper ga ik maximum 5 maal per jaar, de rest doe ik zelf. Mijn pluimen vragen niet zoveel, want als ik van de kapper kom, is het bijna telkens een flop.
Qua opmaak blijven er dus … mijn ogen. Deze zijn vrij groot (naar het schijnt), want zelf zie ik dat niet, doch ik hoor het wel van velen. Omdat ik af en toe een bril draag, zeker om met de auto te rijden, moeten die fameuse ogen dus ook opgemaakt zijn. Al jaren worden zij met een kholl-potlood bovenaan geaccentueerd, plus wat mascara op de wimpers.Een beetje oogschaduw erboven en dat is het. Zie ik er wat pips uit dan doet een blush wonderen.
Outfits: Voor de feestdagen moet ik niet lang nadenken: een lange zwarte broek, met, jawel hoor … een bloesje, eventueel gedecoreerd met sjaal. Dat gaat er bij mij in als zoete koek. Moet het echt chic zijn, ja … dan hang ik mijn fluwelen cape erover en weg zijn we. Mantelpakjes droeg ik vroeger veel meer … maar thans heb ik er weinig boodschap aan. Ons buitenhuis-leven ligt achter ons en dus blijf ik zweren bij eenvoudige, gemakkelijke spullen.
Handtassen, gaan jaren mee. Deze mogen voor mij niet te groot zijn, aangezien ik niet zo’n grote gestalte heb. Burberry is één van mijn favoriete merken, iets groter van formaat nochtans maar ik gebruik deze alleen als ik voor langere tijd weg moet gaan. Verder hou ik het bij zacht lederen tasjes. Schoenen: dat is een probleem. Aangezien ik een 10-tal heupoperaties achter de rug heb, kamp ik met een lengteverschil qua benen. Dus telkens als ik schoenen koop is het uitkijken naar de hoogte van de hak. Een 5 cm is O.K., maar aan één zijde moet de schoenmaker dan telkens een aanpassing doen. Ik haat dus : schoenen kopen. Eens ik gemakkelijk zit in een paar, slijt ik ze steevast af.
Een raad die ik dus voor deze gelegenheid aan iedereen wil meegeven is: GENIET, LACH, PLUK DE DAG: “alles wat je hebt gehad, kan niemand je nog afnemen” het komt helaas niet meer terug.
Niets is gezelliger dan een huis vol leven, iedereen is welkom en zeker als je leuke vrienden en vriendinnen op bezoek krijgt !!
Aan de bloggertjes wens ik dus :
NOG GEZELLIGE, VREDIGE FEESTDAGEN VOOR IEDEREEN !
Mijn speciale dank aan Sjoeke (ons Madammeke) en Viva die beiden meehielpen deze Kerstvoorstelling te maken. https://blog.seniorennet.be/wouninne/ |
Dinsdag 15 augustus 2006
Ninne (blog wouninne)
|
Op visite: Ninne (wouninne) 15-08-2006 Ninne met haar lieve Zoety Geboren te Tienen ben ik voor de blogwereld Ninne , een senior die binnen een paar weken 67 lentes telt. Klein van stuk, met soms wat energie teveel. Velen stellen mij de vraag waar ik die vandaan haal, en telkens moet ik het antwoord schuldig blijven. In mijn vorig jong leven ben ik altijd druk bezig geweest met de job van mijn echtgenoot en heb ontzettend veel hoeken van de wereld gezien en er ook gewoond. En vermits het niet altijd evident was in het buitenland om gepaste kleding te vinden, had ik niets beter gevonden dan de meeste dingen zelf te fabriceren. Dagen ben ik soms op zoek geweest naar geschikte materialen : stofjes , lintjes ritsen, enz. Telkens lukte het wel op de één of andere manier. In 1984, kwam ik voor het eerst in contact met de computer. We leefden toen in Hong Kong. Een nieuwe wereld ging open ... Ik moest zoveel dingen bijhouden, dat ik besloot mij zo'n ding aan te schaffen. Een zwaar log geval dat toen onder DOS werkte en ik had er nog nooit één ding over gelezen. Dus 's nachts werd het studeren, proberen, enz. Na een maand of vier kon ik mijn plan trekken en zo heb ik vele collega's ook op weg geholpen. Alles was in het Engels en soms vroeg ik mijn man "wat betekent dat feitelijk ??" Zijn reactie ... "welke taal spreek jij eigenlijk ??" Ja ... ik besefte zelfs niet dat de pc een eigen computertaal had. Toen het ogenblik van pensioen aanbrak, heb ik gezegd "Ik ga kort bij de grond leven !!" "Ik wil tuinieren". Niemand geloofde me en dacht dat ik totaal krankjorum geworden was.
En inderdaad, zo ben ik thans meer bekend als "tuinfanaat". Maar ja, een "hof", eens de eerste mislukkingen achter de rug ... en nadien er iets definitiefs van maken dat is nog een ander paar mouwen. Uren heb ik in boeken gesnuffeld, want als leek, die nooit een schop in handen had gehad, laat staan kunnen snoeien. Wel vandaag ziet de tuin er ongeveer uit , zoals ik die droomde, jaren terug. Sindsdien heb ik al wat af geklust. Verven, behangen, hameren, timmeren, boren. Als er iets technisch stuk is, moet ik het kunnen openprutsen om er binnenin te kijken. Zo heb ik al veel dingen echt verknoeid hoor ... maar mijn nieuwsgierigheid is te groot om hierover te rouwen.
Het naaiwerk was dus in de vergeethoek geraakt. En nu plots, tijdens de hittegolf, kon ik geen zware inspanningen doen en ben terug in mijn lapjesdozen gaan rondneuzen. Baf ... mijn adrenaline kwam weer boven ... ik zou eens terug iets maken. Shortjes moesten het worden, want die vind ik eigenlijk niet altijd zo geslaagd in de winkels. Ik moest dus wel een winkel zoeken hier in de omgeving om toebehoren te vinden. Op een dag moest ik teelaarde hebben voor de tuin en in het voorbijrijden werd mijn aandacht getrokken door een, achter een grote tent, verborgen winkeltje, met op sommige ruiten bruin papier geplakt als afscherming voor de zon. Ik ben gestopt en naar binnen gegaan. Groot was mijn verbazing toen ik honderden rollen stofjes opgestapeld zag staan tot tegen het plafond , met ervoor een hoge ladder.
De geur deed me iets... men kan dat hebben, hé ... alles leek toch zo intact, zoals vroegere jaren. Een dametje kwam van achteraan en vroeg vriendelijk "kan ik U met iets helpen ?". Haar haartjes spierwit, vrolijke pientere oogjes, en een beetje gebogen. Ze zag me rondkijken ... "ja", zei ze, "doe maar rustig hoor, als je me nodig hebt roep je maar "Coletta !! Intussen zal ik nog even een rits herstellen." Al verschillende keren ben ik nu al bij Coletta geweest. Bij haar kun je nu werkelijk alles vinden wat maar denkbaar is . Moet je maar één knoopje hebben, 30 cm elastiek of ben je niet zo handig in herstelwerk... Zij doet het wel. Daarbij krijg je haar wijze raad gratis mee. Pas op voor dit... en leg dat maar een nachtje in koud water en dan heet droogstrijken, enz. enz. Mijn shortjes zijn afgeraakt en voor ééntje heb ik er nog een bloesje bij gemaakt in dezelfde kleur. Niks speciaals maar wel gemakkelijk.
Feit is: Waar vindt men nog zo'n nostalgische winkeltjes ... ?? Meestal op het platte land waar de koetjes loeien en de schapen blaten natuurlijk, ... maar het wordt jammer genoeg een zeldzaamheid. Ik prijs me dus gelukkig mijn "Coletta" gevonden te hebben.
Bedankt, Madammeke, het was een heerlijke namiddag.  Dank je, Ninne, voor je visite bij mijn Madammeke. Het was heel leuk! Dikke knuff, Sjoeke |
Dinsdag 1 augustus 2006
Viviane (blog viviane_1974_s)
|
Wel Madammeke, ik ben zeer vereerd dat ik op je mooie blog ben uitgenodigd. Ik kom hier vaak eens lezen en ben steeds benieuwd naar je gast van de week. Deze week mag ik mij dus even voorstellen aan je bezoekers.
Samen met mijn zoon, Serge
We hadden een mooi leventje, uiteraard met af en toe ook al eens problemen, net zoals iedereen, maar niets dat niet kon opgelost worden. De zaken gingen goed, dus konden we ons ook heel wat luxe veroorloven.
We hebben altijd graag gereisd, onze mooiste reis was naar San Diëgo. Ook onze reis naar Casablanca, Marrakesh en Agadir is onvergetelijk. We werden er door onze vrienden aldaar als koningen verwend.
Op een kameel in Agadir
Onze vaste stek was de Côte d'Azur, we hadden er een appartement in Lavendou, gelegen aan zee, werkelijk een droom. Ook onze boot lag daar. Nadien hebben we ons appartement verkocht maar we zijn er altijd blijven weerkeren en gingen dan op hotel. We hebben er prachtige vakanties doorgebracht.
Skieën in Westendorf
Deze skifoto is genomen in Westendorf, Oostenrijk, een mooi skiplaatsje. Met een bevriend koppel hebben we daar Kerstmis geviert, zeer tof. Ik ben daar een paar keer gevallen hoor, ben geen specialist maar ik trek mijn plan wel. Toch hebben we daar het meest gewandeld want mijn man skiet niet, hij houdt meer van de après ski ...
We hadden ook snelle wagens, in die tijd kon je het gaspedaal nog eens indrukken.
Vroeger was ik zeer sportief. In de zomer ging ik 's ochtends om 6 uur al een paar uur paard rijden, soms alleen, soms met vrienden. In de winter waren er de dressuurwedstrijden en daarvoor trainde ik alle dagen zoveel uren zodat ik bijna niet meer op mijn achterste kon zitten!
Door mankementjes zijn mijn sportieve hobby's nu dus uitgesloten, al volg ik mijn geliefde sporten nog steeds op de voet! Nu ben ik sinds enkele maanden begonnen met mijn blogje en het bevalt mij enorm. Ik maak zeer graag PowerPointjes en mijn bezoekers vinden ze mooi. Dit is zeer zeker een stimulans om verder te gaan. Zo ben ik ook in contact gekomen met andere bloggers en dat is ook heel leuk.
Zoals de meeste dames hou ik van mooie kleren. Mijn favoriete kleur is zwart maar liefst met niet te veel tralala, ik draag eerder klassiek. Soms komen ze uit een dure winkel maar net zo graag koop ik ze in de C&A, dat maakt niet uit, zolang ik ze maar mooi vind. In mijn jeugd maakte mijn moeder, die naaister was mijn kleren. Mijn zus en ik waren dan ook altijd trendy gekleed en welk jong meisje vindt dat niet leuk!?
Sommige bloggertjes zullen na het lezen van dit artikel denken: "die heeft een mooi leventje achter de rug". En ik moet toegeven dat, ondanks het feit dat ik zoals ieder ander de nodige tegenslagen en problemen gekend heb, ik bevoorrecht ben geweest. Toch ben ik me heel bewust van het feit dat het in het leven niet alleen om geld en luxe draait. Vriendschap, liefde en geborgenheid, je familie en je vrienden, je gezondheid ... Daar ligt het ware geluk.
Tot slot nog dit geschenkje voor jou, Sjoeke:
|
Woensdag 19 juli 2006
Giliok (blog giliok)
|
19-07-2006 Op visite: Mireille & Giliok Een aantal maanden geleden kreeg ik opeens het idee om een blogje te starten. Ik had echt niet gedacht dat ik me zo goed zou amuseren! Mireille maakt originele wenskaarten en plaats deze geregeld op de blog. Ik zelf zorg eerder voor de gedichten, teksten over de maatschappij en ben de blogwandelaar bij uitstek. Samen verzorgen we de lay-out en proberen we nieuwe dingen te bedenken. Af en toe een wedstrijdje vinden we wel leuk, alhoewel dat ik moet zeggen dat de respons niet zo groot is, maar bon, alle nieuwe zaken moeten eerst bekend geraken. Soms heb ik nogal een scherpe tong, maar ik geef graag eens kritiek op de maatschappij, maar ik zal nooit iemand persoonlijk aanvallen. Tevens hou ik ervan om af en toe eens de clown uit te hangen en plaats dan ook de foto’s daarover, evenals familiefeestjes, foto’s van optredens, enz… Ons kleine uitstapjes worden beschreven door Mireille en zoals reeds vermeld op de blog trouwen wij op 11 augustus en uiteraard zal daarover ook enkele verslagen geschreven worden.
Het is dus eigenlijk een blogje voor ieders wat wils, ik zou er ook enkele kunstwerken willen opplaatsen, maar ik zal eerst een beetje verder moeten werken… dus dat komt er misschien wel van! Ik zou zeggen, kom eens langs, geef goede raad, opbouwende kritiek,…. kortom laat je maar horen. Groetjes, Giliok & Mireille
Update: Op 31-07-2007 werd hun een flinke zoon geboren, Jasper! Proficiat! |
Woensdag 12 juli 2006
Martine (blog martine1955)
|
Wij verkopen gourtmetschotels tot in de puntjes verzorgd qua kwaliteit en presentatie en aan de klanten meegegeven op een schotel met hoog doorkijkdeksel. Een klant komt zijn bestelling op donderdagnamiddag afhalen en ik geef het hem heel voorzichtig aan. En wat gebeurt er ? De schotel wordt op zijn kop rechtop in de winkelkar geplaatst. Alle vlees glijdt op elkaar de schotel naar beneden. Ik slaak nog een luide "Oei Meneer!", maar de lieve man vertelt me doodleuk dat alles toch nog in de diepvries moet omdat ze het toch maar op zondag zouden opdienen. Nu ja, klant is koning, doch ik mocht er niet aan denken hoe die gourmetschotel er op zondag zou gaan uitzien en vond het doodjammer voor het mooie werk van onze chef. Sjoeke, hartelijk dank voor de uitnodiging en om me een kans te geven op je blog, iets wat ik ten zeerste waardeer. Jou wens ik nog onnoemelijk veel succes! Liefs, |
Woensdag 28 juni 2006
Gisela (blog kantklossen)
|
28-06-2006 Op visite: Gisela Dank je, Madammeke, voor de uitnodiging! Ik ga proberen iets over mezelf te vertellen. Geboren in Beveren-Waas, ben ik een echte Waaslander!! Alhoewel wij al 34 jaar in Lembeke wonen, is mijn hart in het Land van Waas blijven hangen. Van opleiding ben ik onderwijzeres maar na 10 jaar in het onderwijs (in Hamme) ben ik thuis gebleven om bij mijn 2 zonen te kunnen zijn. Ik heb 5 kleinkinderen, waaronder een tweeling, en het zesde is op komst. Ik ben toch altijd blij met nieuw leven.
Zo'n 30 jaar geleden ben ik beginnen kantklossen in de Beverse kantschool en die hobby heeft mij nooit meer losgelaten. Het is een ware obsessie geworden want er gaan weinige dagen voorbij zonder "een slag te slaan"!! 
Twee maal heb ik België vertegenwoordigd op een wereldtentoonstelling, nl eerst in Sevilla en later in Lisabon. Het was een aangename tijd daar in het Belgische paviljoen. In Sevilla is prins Filip op bezoek geweest. Iedere dinsdag ben ik als vrijwilligster "te bezichtigen" in de Lembeekse bib. Ik hou van boeken want een boek is een vriend die wijsheid brengt en je nooit tegenspreekt! De kant die je op de bijgaande foto's ziet is een eigen ontwerp van de Vlaamse gaai en het standbeeld van de Jonkvrouw en de veerman, aan de samenvloeiing van Schelde en Durme.  Bij 't kussen met veel klosjes ziet men hoe zij keer op keer ogenschijnlijk heel losjes stokjes werpt heen en weer. Toch moet ik u vermelden hoe zij met strak beraad langs de vele spelden geleidt elk dunnen draad Zo wordt het tere kant een kunstwerk van een vrouwenhand
|
Woensdag 21 juni 2006
Yenti van Johan & Rita (johan1958)
|
21-06-2006 Op visite: Yenti In onze stad is ook wel altijd iets te doen hoor, zo hadden we onlangs onze Heilige Bloedprocessie (waarvan foto's te zien zijn op ons blogje) en steekspelen op de grote markt... Je kan er ook bootje varen op de brugse reitje of een koetstochtje maken doorheen de stad... We wonen dus ook niet zo ver van zee, de kustwandelingen en de ambiance tussen de vele toeristen zijn ook wel heerlijk hoor... wat je hier allemaal ziet!!! Ikzelf, met m'n pelsen frakske aan zoals je zelf zegt, ben nogal een deugniet hoor ( allee, een brave deugniet) ik ben dan ook nog maar 8 maandjes oud en kan het niet laten m'n 2 broertjes (bijou & jamie) te plagen en er mee te ravotten ... maar dat kan je allemaal wel lezen op ons blogje, en ik denk dat de meeste bloggertjes mij al een beetje kennen... Ons blogje gaat in de eerste plaats over mij, maar je vindt er ook grapjes, receptjes (om heerlijke taartjes te bakken) en sinds kort ook heerlijke cocktails... het is zo een beetje van alles wat, bezoek ons blogje en je zal wel zien en al zeg ik het zelf... 't is de moeite waard om eens te bezoeken ...
Wat m'n baasje betreft, den dezen is een fervent blogger en heeft al heel wat mensen geholpen wat betreft buttons maken... Hij is dus ook van plan een namiddag te organiseren voor Bloggers ergens in de maand oktober ofzo (weet nog niet juist wanneer) en dit vooral om de westvlaamse bloggers wat dichter bij elkaar te brengen en elkaar wat beter te leren kennen... Zo een gezellig onderonsje moet wel heel leuk zijn, en dan zal ik er zeker bij zijn hoor...Er moet een locatie gezocht worden en een datum vastgelegd worden, maar dat komt wel hoor!!! Dus aan alle westvlamingen (anderen ook welkom hoor) alvast hierbij de oproep contacteer baasje Johan, en voor verder verloop zien we dan wel... Dus kom gerust eens langs op ons blogje en vergeet niet een krabbeltje te zetten in ons gastenboekje...zo weten we wie er op bezoek is geweest...
Wij danken jou Madammeke dat we op bezoek mochten komen en wensen jou nog veel van die leuke onderonsjes!!!Johan & Rita, Jamie-tje & Byou-tje en natuurlijk mezelf niet te vergeten: YENTI |
Dinsdag 13 juni 2006
Bomi (blog bomi)
13-06-2006
Op visite: Bomi ...
met Stijl !!!
Als er nu iemand is die stijl en klasse heeft, is zij het wel! Dat ene kleine tikkeltje méér heeft alleen zij. ’n Zeker surplus, wat haar nét zo aantrekkelijk maakt. Jong, knap op een speciale manier, afgeborsteld tot in het kleinste detail. Ze is een plaatje, het ideaalbeeld van een vrouw. Het soort vrouw dat ergens een kamer binnen komt, waar dan alle gesprekken stil vallen, vergeten zijn. Iedereen kijkt alleen nog naar haar, vooral de mannen, ook de vrouwen maar dan een beetje jaloers.
Hoe kan iemand er altijd zo perfect koel, tot in de puntjes verzorgd uitzien? Haar make up toont ons een donzig zachte huid met geen enkel foutje. Wenkbrauwen geëpileerd in de juiste boog met een zorgvuldige naturel bijgekleurd. Wimpers tot bijna op de wangen, donker getint en superlang. De mond is vuurrood gestift met een ietsje donkerder gekleurd lijntje rondom, zorgvuldig afgewerkt!
Haar kleding is eenvoudig maar elegant stijlvol. Geen kleding uit een grote winkelketen maar wel uit een peperdure boetiek. Je kan het niet zien want het prijskaartje hangt er niet op, het is ook niet nodig, je ziet het, je ruikt het bijna. Wij vrouwen hebben daar een neus voor, geen zesde maar een zevende zintuig. Alles zit perfect waar het zitten moet. De kleuren van de bloes en de rok passen zo goed bij mekaar en bij haar teint dat je jezelf afvraagt: "waar vind je dat allemaal?". De enkele keren dat je zelf gaat winkelen loop je zoveel winkels af om alles een beetje passend bij mekaar te krijgen, genoeg om er ’n week pijnlijke voeten aan over te houden.
’n Lange slanke hals gaat over in de welving van twee vermoedelijk roomkleurige borsten. De bloes is maar tot halfweg dichtgeknoopt en laat een ruime inkijk toe, die elke man aan ’t fantaseren zet... doet watertanden. De perfecte lijn van de buste toont een zachte huid. Ze draagt een lange rok van een soepel vallend materiaal met aan de rechterzijde een hoge split. Ook daar zie je weer die huid van dat slanke dijbeen, het straalt warmte uit, je voelt het bijna van op afstand. Bij elke beweging nestelt de stof zich rond die verrukkelijk lange benen, benadrukt zo nog beter haar figuur. In één woord zij heeft stijl!
Het is een vrouw met klasse, van een bijna bangelijke perfectie!
Een groepje heren in maatpak staat op een afstand naar dit goddelijke wezen te staren. "En … Wat vind je ervan?" vraagt de jongste van hen. "Opdracht geslaagd?". "In orde, in orde." zegt de oudste van de opdrachtgevers. "De affiche is perfect gelukt! We kunnen tevreden zijn. Klanten wordt hiermee duidelijk gemaakt dat ons merk XYZ niet alleen make up maar nu ook ’n speciale verzorgingslijn voor ’t ganse lichaam op de markt brengt. De heren van het reclamebureau halen opgelucht adem. Ze hebben er de laatste weken hard voor gewerkt, na de spanning volgt nu de ontlading! Ze verlaten het atelier samen druk napratend over hun werk. De oudste heer vraagt vriendelijk, "Gaan jullie mee? De zaak trakteert op ’n lunch!".
Dank je, Bomi, omdat je even tijd
maakte in je drukke bestaan.
Dames en heren,
wil je nog zo'n mooie verhalen lezen?
Ga dan naar deze lieve dame haar blog:
https://blog.seniorennet.be/bomi/
Dinsdag 30 mei 2006
Ekenik of Tineke (blog ekenit)
|
Daarna ben ik een hele tijd alleen geweest en toen kwam ik een heel lief ventje tegen, Job, waar ik nu alweer 16 jaar heel gelukkig mee ben getrouwd. Job heeft een lieve dochter en zo hebben wij samen drie schatten van kleinkinderen, meisjes, 10, 12 en 14 jaar, die ik heel vaak zie want ze wonen vlakbij.
Het is een leuke hobby om telkens weer iets anders te bedenken, al heb ik met Kerst zo iets van "nu is het wel genoeg"! Soms maak ik wel 200 en meer kaartjes! Ja, jullie lezen dat goed!! Nu zullen jullie je af gaan vragen: "wat doe je er dan mee?", wel het is mijn tweede hobby. Ik werk als vrijwilliger op een ouderen soog. De kaartjes ben ik daar zo kwijt want ze vinden ze prachtig en als er een open dag is, verkoop ik ze voor een zacht prijsje. Verder ga ik op de soog een ochtend kaartjes maken en een andere ochtend koffie schenken bij de biljartende mannen. Vorig jaar heb ik daar de ouderen ook computerles gegeven, de grondbeginselen. Inmiddels hebben ze haast allemaal zelf een computer en dat vind ik best een prestatie als je er zo vanuit gaat dat het merendeel zo in de zeventig zit. Verder val ik vaak eens in als er zieke vrijwiligers zijn en ik ben overal inzetbaar.
Iedereen is welkom op mijn blog:
|
Dinsdag 16 mei 2006
Ria2 of Miekemuis (creariazelzate)
Op visite: Ria2 (Miekemuis)
Hallo,
Toen Sjoeke vroeg om mezelf te beschrijven was dat moeilijker dan ik dacht. Wie is Ria van het blog "creariazelzate", vroeg ik me af. Een gekke meid die graag plezier maakt, grapjes zijn echt aan mij besteed!
Maar ik ben ook iemand die geen onrecht kan verdragen. Iemand die door het leven niet is gespaard maar geleerd heeft om door te zetten. Iemand die open staat voor alles en klaar staat om anderen te helpen waar het kan. Iemand die vaak zelf tegen de muur moet lopen om voor haarzelf iets gedaan te krijgen. Iemand die van haar blog, dat oorspronkelijk was bedoeld om haar talrijke hobby's op te plaatsen, een mengelmoes van columns en actualiteiten heeft gemaakt, een plaats waar ze haar ei in kwijt kan, waar af en toe een vleugje seks of een vies plaatje kan, waar ze nieuwe vrienden door heeft gekregen, kortom "haar ding" waar ze alles en nog meer in kan verwerken.
Mezelf beschrijven? Ik ben geboren in Gent en in augustus word ik 58 jaar jong! Ik werk op het OCMW van Zelzate als verpleegster en verzorgster in het bejaardenhuis, nu al bijna 27 jaar. Ik ga dit jaar voor het eerst in de politiek en sta op de lijst van de VLD voor de komende gemeenteverkiezingen. Ik ben erg creatief en geef ook les aan de Vrouwenbond hier in Zelzate, bloemschikken en crea, iets wat ik zeer graag doe. Ik ben alleenstaande maar heb heel vele vrienden die mij het leven aangenaam maken en waarmee ik graag ga eten of naar een feestje ga. Om gezellig te wandelen aan zee of naar de cinema, toneel of musea te gaan, zit je ook steeds goed bij mij.
Ik heb een dochter en een schoonzoon en twee schatjes van kleinkindjes: Cedric, 9 jaar en Amber, 6 jaar. Ik zal ongeveer een jaar aan bloggen zijn in september. Eerst kreeg ik eerlijk gezegd niet echt veel op papier. Het is voor mij ook gemakkelijker om plezant uit de hoek te komen, als reactie, op iemand ander's blog, waaruit dan weer blijkt dat ik gewoon "Ria" ben. Maar willen jullie echt weten hoe ik in elkaar zit, kom dan gewoon even op bezoek en dan zien jullie het zelf!
Groetjes,
Ria, Muizemieke, Miekemous of Ria(2), kies er maar eentje uit!
https://blog.seniorennet.be/creariazelzate
http://www.bloggen.be/het_muizenestje/
Woensdag 10 mei 2006
Corry op visite
|
Op visite: Corry 23-01-2008
De meeste van jullie kennen mij wel van mijn blogje over Oostenrijk. Ik ben 55 jaar geleden geboren in een klein dorpje aan de Nederlandse grens, Nispen. Ik was de oudste in het gezin van 3 kinderen. Ik heb nog een jongere broer en een zus die 9 jaar na mij geboren werd. Mijn jeugd was heel fijn met hele lieve ouders die helaas enkele jaren geleden overleden zijn.
Wat mijn werk betreft ik heb altijd in de "zorg" gezeten. Eerst in de kraamzorg, nadien in de thuiszorg en bejaardenzorg en momenteel werk ik al 12 jaar als kleine zelfstandige in de voetverzorging. Als pedicure thuis en ambulant. Ik heb het altijd fijn gevonden om voor anderen te zorgen.
 Ik gebruik niet veel make-up. Dagcreme (Plenitude van L’Oreal), oogschaduw, mascara (Revlon). Lipstick gebruik ik iedere dag, ik ga niet de deur uit zonder. Bodylotion en parfum geven mij een fijn gevoel. Noa van Cacharel is lekker geurtje voor mij.  33 Jaar geleden huwde ik met Rini. Wij zijn na ons trouwen in de dichtsbijzijnde stad gaan wonen, in een buitenwijk van Roosendaal, dat ligt in de nederlandse Provincie Noord- Brabant. Op 10 minuten wandelen zijn we in de stad en we zijn ook zo in de bossen of op de Heide. Ja, Brabant is ook wel erg mooi hoor.  Rini en ik houden van de natuur en zijn sportief ingesteld. We delen samen enkele hobbys zoals wandelen, skeeleren, uit eten gaan en ... Oostenrijk natuurlijk waar we dan ook geregeld naartoe trekken. Ik heb daar uitgebreidt over geschreven tijdens mijn eerste visite hier. Jullie kunnen dat nog eens nalezen: klik hier.
Ik wens alle bloggers veel succes met hun blog toe en bedankt Madammeke, voor de sfeervolle ontvangst! Groetjes en liefs van Corry.
|
Woensdag 10 mei 2006
Corry (blog corrybosters)
|
10-05-2006 Op visite: Corry Passie voor een land Al jaren lang ga ik samen met mijn man op vakantie naar Oostenrijk. Waarom dat land? Ja, ik denk de bergen, de bevolking, alles bij elkaar, (gemutlichkeit). Wij gaan er in de zomer heen, vooral om wandelingen te maken in de bergen. Van s'morgens vroeg tot ongeveer 4uur s'middags. Smalle bergpassen die je moet overwinnen, soms met hele smalle richels, kabels om je aan vast te houden. Dan krijg ik ook wel eens de bibbers ...
Als je geluk hebt kom je onderweg een Murmeltier tegen, dat hebben we vaak mee gemaakt en krijsen dat die kunnen als ze zich bedreigd voelen, dan weet je niet wat je ziet of hoort! Maar het zijn mooie diertjes, die leven daar in holen.
Liefs, Corry https://blog.seniorennet.be/corrybosters/  |
Vrijdag 28 april 2006
Arthoste (blog arthosteart)
|
Het bloed zit in de genen zo schreef er ooit eens iemand van mij! En hij had het bij het rechte end! Toen ik de eerste keer tentoonstelde, kwam mijn kritische meester kijken. We hadden net zoals overal eens alles geprobeerd. Toen we daar samen stonden te kijken zegde hij heel subtiel… En waarin denk jij nu dat je het beste bent! Ik overliep alles en antwoordde hem: in bloemen. Juist! Zegde hij, maar zoek uw eigen weg!
Zo zal je bekend worden en zal ieder zeggen aha dat is een werk van Lucrèce. Mooi gezegd maar hoe moest ik het nu doen! In een magazine op tv zag ik macro en micro vandaar dat mijn bloemen telkens maar een deel van een bloem zijn. Zo vond ik mijn weg! En het werd goedgekeurd door hem! Dat deed mij nog het meeste plezier!
We zijn al opa en oma van een hele lieve kleindochter:
Ik had heel graag académie gevolgd na mijn moderne Humaniora maar wie zaten er daar in ‘80? Mensen met lange haren … Mensen die aan de drugs waren … Dus het was ondanks het aanraden van mijn muzieklerares en tekenmeester een radicale “nee”.
Ik stopte dan ook met mijn studies maar vervolmaakte mij in de avondschool Frans, Engels, en een beetje Duits. Op dat moment begreep ik er niets van! Maar later bekeken, toen onze pa die schrijnwerker was en in dat milieu vertoefde, begreep ik waarom hij zijn dochter wou beschermen! Maar dat wou daarom nog niet zeggen dat ik al die spullen zou nemen!
Maar ja … zo zie je maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan! Iets wat ik mijn kinderen nooit zou willen ontnemen! Dus mensen … Laat uw kinderen doen waar ze goesting in hebben! Ze zullen het later toch doen!
Ik volgde zangles en zong solo! Ik volgde privé-lessen bij wijlen Herman Denkens en leerde daar met de primaire kleuren werken! Een troef die ik meekreeg. Zodat ieder mijn kleur niet kan benoemen! Stelde samen tentoon met Harry van Trier (uitgever boek Helleborusen). Met Peter Bauwens (groens vingers) WTV, Winifred, Brigitte Tonneaun, (Frans) Hugo Messiaen, Ivo Pauwles (Groene vingers).
Ik zal nog drie levens te weinig hebben om alles te doen waar ik zin in heb; zo volgde ik ook les bij Frank Missant - kalligrafie. Volg nog steeds lessen voor naaktschetsen bij verschillende leraars!
Nu maak ik ook nog schilderijen op aanvraag aangepast aan uw interieur . Ik schrijf dichten in kalligrafie die jullie mij geven of dichten die ik thuis heb.
Voor ons overleden ma …
Mijn grootste wens is: haar laatste wens in te willigen: namelijk samen een boek uitgeven! Langs de ene kant zouden het tekeningen zijn van mij en langs de andere kant dichten van haar en nu ook van mij. Moest iemand mij hulp kunnen bieden graag …
Tot gauw eens op mijn blog:
https://blog.seniorennet.be/arthosteart/ Arthoste (Lucrèse) |
Woensdag 12 april 2006
Ida (blog ida en blog maris)
12-04-2006
Op visite: Ida
Hallo,
Ik was aangenaam verrast om op visite te mogen bij Madammeke. Ik voel me zeer vereerd en heb dan ook dankbaar aanvaard!
Eerst wil ik mezelf, indien nodig, nog even voorstellen :
Ik ben Ida geboren te Lummen op 28 januari 1943 als 8ste in een gezin van 11 kinderen. Een groot en mooi gezin; lieve ouders, 7 meisjes en 4 jongens. Alhoewel luxe niet echt bestond hebben we nooit het gevoel gehad wat gemist te hebben! Er viel altijd wel wat te beleven. We komen uit een hecht gezinnetje en dat is tot op heden nog altijd zo gebleven!!!
Op 8 mei 1965 gehuwde ik met André. Met ups en downs ... zijn we vrienden voor ’t leven. Samen hebben we 2 lieve dochters en schoonzonen. Zoals torens het sieraad zijn van een stad …en schepen van de zee, zijn onze kinderen het sieraad van hun ouders. Annick is gehuwd met Marc en Brigitte met Patrick, die op hun beurt ons 5 klein-kinderen hebben gegeven.
Sedert mijn 18-de heb ik bijna 42 jaar met plezier gewerkt als administratief bediende. Op mijn 50-ste werd ik voor ’t eerst oma of moeke zoals de kleintjes me noemen. Het zijn schatjes van kinderen: Lieze, al een hele meid, bijna 13jaar, Jannes 11jaar Marie wordt 10jaar en de kleinsten Jesse en Nico beiden 8jaar. Om voor hun opvang te zorgen ben ik part-time gaan werken. Niet altijd even gemakkelijk maar wel heel dankbaar. Ik ben blij dat ik dat heb kunnen en mogen doen. Daardoor krijg je wel een hele bijzondere en hechte band met je kleinkinderen want dat merk ik nu nog elke dag.
Sedert een 3 jaar zijn zijn man ik gepensioneerd. Het pensioen is niet het einde van de weg, het is enkel verandering van richting. Heerlijk na al die jaren werken eens kunnen doen en laten zoals wij dat zelf willen…. Gaan slapen als we moe zijn en opstaan als we d’er zin in hebben.
Geluk moeten we onderweg zoeken en niet op ’t eind van de weg, want dan is de reis afgelopen. Dus nu genieten we van het leven want het duurt maar even!
Eén van mijn hobby’s is Genealogie – Stambomen uitdiepen van de familie. Enkele jaren geleden eenvoudig begonnen met mijn familie, zussen en broers en hun kinderen en kleinkinderen, later van nichten en neven…. en ik was vertrokken. Wel, ik wist niet echt waar ik aan begon want ondertussen heb ik reeds een klein 20.000 namen op mijn pc’ke staan! Zo zie je maar !!!
Kantklossen is ook nog een zeer fijne en aangename bezigheid, alhoewel ik er veel minder mee bezig ben… mijn dagen zijn te kort en de tijd vliegt te snel!
Dit is een “Ode aan de kantklossers” die ik je niet wil onthouden.
Jij bolronde kussen met je duistere kracht,
Hoe kreeg je verduiveld mijn vrouw in je macht ?
Ze steekt en ze trekt, ze klost en ze weeft,
maar weet soms niet eens dat haar ventje nog leeft.
De linnenslag, halve slag, ze geeft maar katoen,
de kook en de afwas zal ’t ventje wel doen.
Ze speelt op haar kussen als een vlijtige bij,
en poetsen, dat is niet meer nodig, zegt zij !
De stofdraden zie je hier hangen bij bosjes,
en ’t ventje, die voelt zich de klos, door die klosjes.
En toch, als zij trots en tevreden, haar werk aan hem toont,
voelt ’t ventje zich gelukkig en ruimschoots beloond.
Want is het niet dat, waar het om gaat in ’t leven,
Begrip voor de ander aan elkaar kunnen geven !!!
Wat ik doe sedert ik op pensioen ben, levert niet veel op, maar het is wel leuk!
Werken aan mijn 2 blogjes hoort daar zeker bij. Heel eenvoudig begonnen om dan eindelijk na 5 maanden bloggen mijn eerste bewegend plaatje te kunnen maken. En de button kreeg ik cadeau van Sonia.
Hopelijk kunnen jullie ook genieten van bekende spreuken en gedichten aangekleed met een mooi plaatje. Slechts enkele gedichtjes zijn door mij zelf geschreven, ik kan ’t wel maar vind dat anderen het zoveel beter kunnen! Ik ga ook vaak op blogbezoek om andere werkjes te bewonderen want ieder blog is zeker een bezoekje waard!
Als je mijn blogjes een bezoekje wil brengen kan dat natuurlijk en vind je een bepaalde spreuk, citaat of gedichtje leuk…. je mag het gerust kopiëren!
https://blog.seniorennet.be/ida/
Mijn 2de blog is er eentje met de mooiste foto’s van onze familie en van de familiebijeenkomsten. Geïllustreerd met spreuken en citaten die betrekking hebben op “kind en gezin”.
Mijn leuze is dan ook : “Vergeet de mooie dagen niet, want als je ze vergeet komen ze nooit meer terug” want het leven wordt één feest als je kunt genieten van de gewone, alledaagse dingen. En feesten doen we nu eenmaal heel graag…. Met z’n allen, in totaal 120, zijn we één grote familie.
https://blog.seniorennet.be/maris/
Hoe traag de dagen soms ook verstrijken de jaren vliegen… weten niet van wijken. En ’t rare is, dat we toch allemaal zoooo graag oud willen worden maar dat NIEMAND oud wil zijn!!!
Levenskunst : Oud worden met een jong hart en beseffen hoe kort en klein hier alles op aarde is. Hemels is de aarde voor hen die met een beetje humor van doornen rozen kunnen maken.
Hopelijk mag ik, diegenen die mijn blogjes nog niet kennen, ook eens verwelkomen !
Hartelijk dank aan Madammeke omdat ik op visite mocht komen om mijn blogjes te promoten!
Ida