Ook dit vond ik nog in mijn archief... Ook dit had een kattenstrip moeten worden...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

een paar oude herinneringen...

nog een paar heel oude herinneringen...



Irma op de Sinksenfoor in België...

Lieve vrienden,

Vanavond werd op het nieuws, en op "Reyers Laat", nog eens aandacht besteed aan tinnitus en hyper-acusis. De Vlaamse Gemeenschap is een actie begonnen onder de naam "Help ze niet naar de tuut!". De bedoeling is mensen te waarschuwen voor gehoorschade.

Vanzelfsprekend gaat het weer voornamelijk over tinnitus (waar over het algemeen nog best mee te leven valt), hyper-acusis daarentegen wordt alweer naar een hoekje gedrongen (waarschijnlijk omdat zo weinig mensen er iets van snappen).
Jammer van deze aanpak, het is een beetje een gemiste kans om mensen de ernst van de impact op het dagelijks leven door hyper-acusis te laten begrijpen.

Dus probeer ik hier nog maar eens hyper-acusis onder de aandacht te brengen...
Uiteindelijk ben ik jammer genoeg "ervaringsdeskundige"...

Wie de algemene site van de Vlaamse Gemeenschap wil bekijken, hier is de link :
www.helpzenietnaardetuut.be

Wie meer inzicht wil krijgen in hyper-acusis kan de afscheidsbrief van Dietrich Hectors lezen :

http://www.lne.be/themas/natuur-en-milieueducatie/algemeen/educatief-materiaal/gehoorschade/afscheidsbrief-dietrich-hectors-website.pdf

Mijn persoonlijk verhaal is nog steeds hier te vinden :

https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=694220401&stopdatum=694306801

Hopelijk krijgt hyper-acusis ooit de aandacht die het verdient.
Geloof me, het is een pak erger om mee te overleven dan tinnitus...
Ik kan dit met een gerust geweten beweren. Uiteindelijk heb ik ze allebei.

Onze laatste tedere dagen samen...

 

Als ik hier verloren rij (wat ik meestal doe) ontdek ik de mooiste plekjes...

Wat ik hier in onze landelijke Middeleeuwen zo zalig vind is dat hier geen gedoe is rond Kerstmis en Nieuwjaar. Ik hoef geen enkel kadootje te kopen, geen goede kleren bijeen te zoeken, er staan geen files op de wegen (omdat er amper wegen zijn), er is geen drukte in de winkels en de tomaten kosten net evenveel als anders. Alles gaat er hier zo heerlijk no nonsense aan toe.

Ik was kompleet vergeten dat het vandaag oudjaarsavond was, tot gisteren mijn buurvrouw kwam vragen of we "iets te doen hadden morgenavond".

 

"Niet echt. Gewoon wat schilderen, als altijd..."

 

"Oh, kom dan bij ons iets eten in het laat!"

 

"Dat is prima. Een pizza-tje ofzo?"

 

"Och, dat mag wel iets meer zijn hé!"

 

"Maar voor ons hoeft ge niets speciaal te doen hé zeg!..."

 

"Jawel, ik maak wel een lekker schoteltje, het is uiteindelijk toch oudejaarsavond..."

 

"Nee?! Dat meent ge niet?! Natúúrlijk! Ik was dat helemaal vergeten! Maar maak er niet teveel werk van hé!!"

 

"Welnee, gewoon samen iets eten, dan zitten we gezellig samen, meer moet dat toch niet zijn?"

 

"Dan zijn we weeral akkoord."

 

Zo simpel gaat dat hier.

 

 

 

 

Ik zal hier mijn dagboekuittreksel van kerstavond onder plakken, dan begrijpt ge het gevoel misschien nóg beter...

 

 

 

 

Maandag 24 december 2012.

 

418. Kerstavond. En die had ik nu écht niet zien aankomen.

 

Laathi bezorgde me weer een even teder ontwaken als gisteren… Zo’n mooi begin van de dag… In de living legde ik een van de wit-grijze planken op de schabdragers, en och, zo’n ramp is het nu ook weer, eens er plantjes op zullen staan zal het wel meevallen.

 

Ik had geen idee waar Paul uithing dus trok ik naar ons werfje en begon wat muren te schuren. Al snel viel de eenzaamheid als een blok op me. Ik zette de deur open en binnen de minuut zat heel de bende bij me, Laathi op kop want die kent dit deel van het huis het best. Iedereen ging overal snuffelen, het leek wel of ze kwamen controleren of de muren recht genoeg waren en de stopcontacten stevig in de muur zaten. Het avondlicht was zo mooi dat ik stopte met mijn werk en poezen ging fotograferen. Ik ging op de plek zitten waar ik over een paar maanden mijn ogen hoop open te trekken en wat is het zicht vandaar prachtig! Ramen met zicht op drie windstreken die een toverachtig licht binnenlaten en waardoor ik alle soorten bomen zie… Ik ging met Laathi op mijn schoot van het zicht zitten genieten. Dat gaat hier schitterend zijn eens het af is. Als. Ooit. Alleen ontbreekt me alle energie om er in te werken. Ik geraak niet in gang. Ik vind het juiste schuurpapier niet, mijn krabbertje is te grof en maakt krassen op de glaasjes in de deuren, kortom alle redenen zijn goed genoeg om me bij de pakken - in dit geval het gereedschap - neer te gaan zetten. Had ik maar een vriendin om me wat gezelschap te houden en mijn gedachten wat te verzetten door wat te lachen en te kletsen, dan zou het zo veel makkelijker zijn. Ik ben toch zo enorm teleurgesteld in mezelf. Waar is mijn energie plots naartoe?? Ik blijf maar in mijn winterslaapmodus hangen!

 

Paul was zijn saffraan gaan planten en heeft ineens de grote spar in de voortuin en de fruitbomen bemest. Zijn boerenziel heeft blijkbaar al veel dieper wortel geschoten dan de mijne. Hij was ook bij G onze oude voordeur gaan ophalen. Omdat ze zo lang buiten heeft gestaan is de deuromlijsting uit mekaar gevallen. Het is een rijkelijk versierde volle deur met daarboven een paneel in glas. Het zou de ingang wel donkerder maken als we er de huidige glazen pvc-deur door vervangen. We zullen wel eens met M overleggen of ze nog te restaureren is. Er is niets dringend aan.

 

Ik wou Laathi haar druppels geven maar plots bleek het flesje bijna leeg… Waarschijnlijk omdat ik er onlangs mee gemorst had. Ik had gedacht dat ik er mee zou toekomen tot we haar moesten laten inslapen, maar niet dus. Paul belde Jean-Paul en hij was nog in zijn dierenkliniek aan het werken, hij wilde best wachten tot we er waren zodat we direct haar druppels konden ophalen. Totaal ongepland vertrokken we naar S. Paul was gisteren toch vanalles vergeten te kopen dus konden we dat dan ineens daar in de Lidl gaan halen.

 

We reden zo snel we konden, maar het is toch oppassen geblazen. Voor overstekende schapen. Ik zag vanuit de verte één enkel schaap op de baan, “mais un mouton peut en cacher un autre”, en inderdaad het was de laatste van een hele groep die op weg naar huis was. Waarschijnlijk een deel van de kudde van P. Het werd weer een sjieke rit bij ondergaande zon in een wereld vol roze wolkjes. Alle weiden liggen er lentegroen bij doordat het zo veel geregend heeft.

 

Ik liet Jean-Paul de foto’s zien die ik daarnet nog van mijn dolgelukkige beestje genomen had en hij was blij dat ze het nog zo goed stelde. We wilden even sla gaan kopen in de Aldi aan de overkant en die was tot mijn grote verbazing al gesloten!! En het was nog maar half zes! “Ja natuurlijk schat, op kerstavond gaan die vroeger dicht.” “Pardon? Is het vandaag kerstavond?!” “Ja schat.” “Begot.” Wat een geluk dat Jean-Paul ons op deze speciale avond dan toch nog had willen helpen!!

 

Paul slaagde bij de Leclerc in S. in het onmogelijke! Hij heeft hesp dun laten snijden! Morgen gaan we dus eens geen lappen hesp van 2 mm op onze croissants moeten leggen. Het vervelende is dat ge hier geen charcuterie per gewicht kunt bestellen, alles gaat hier per snee of per stukje. Een half pond hesp is een kompleet ongekend begrip.

 

De vrouw bekeek haar snijwerk maar met een heel scheef oog. Het was geen stapel glad op mekaar liggende sneetjes eerder een onaanzienlijk hoopje gefrommel. Het zag eruit alsof het al eens gegeten was. Paul troostte haar door nadrukkelijk te zeggen dat ze dat héél goed had gedaan. Ze moet gedacht hebben dat hij gek was. Echt goed gedaan had ze dat natuurlijk niet, want in België begeleiden ze een snee vanuit de machine tot ze op het papier ligt. Hier kennen ze die techniek niet, ze verwachten dat de hesp uit zichzelf netjes neervalt. (Praktisch, dan kunnen ze eventueel met hun vrije hand eens in hun neus peuteren tijdens het werk.) Met heel dikke sneden lukt hun systeem vrij goed maar met flinterdunne gaat dat natuurlijk niet. Alleszins we gaan op kerstdag eindelijk eens terug van fijngesneden hesp op onze croissantjes kunnen genieten.

 

Sinds enkele weken liggen er op gelijke afstanden bergjes zand naast de weg. Vooral aan bochten en hellingen. (Haast overal dus.) Pas vandaag snapte ik wat de bedoeling was : het zal moeten dienen voor als de weg beijzeld geraakt! Dan kunt ge dat op de baan scheppen! Maar gaan we dan elke tien meter moeten stoppen om te gaan scheppen? En worden we dan geacht altijd een schep in de auto te hebben liggen? Dat moet ik toch nog eens uitzoeken.

 

Toen we om kwart na zes terug thuis kwamen was het ineens pikdonker! Die korte dagen zijn vreselijk, gelukkig zijn ze al aan het lengen. Paul beweert dat het in België nog een stuk vroeger donker werd maar dat herinner ik me al niet meer. (Moet ik toch eens aan de vriendjes vragen.) Ja, al na een jaar tijd begint dat land heel ver weg te lijken.

 

Plezant, we kregen een telefoon van A : “Faut pas allumer le feu ce soir hein!” “Pourqoui pas?” “Ah autrement le Père Noël va bruler ces fesses!” Toch weer een zalige manier om een prettige kerstavond te wensen. Maar nee, de Père Noël komt hier niet langs, ik was veel gelukkiger met mijn Père Menuissier die onze plantenschabben in de muur vees. Wij hebben trouwens een “Mère Noël”, onze ijskast Die vol lekkere dingen zit die we van R en A gekregen hebben.

 

De planten staan op de nieuwe schabben. De planken storen niet echt maar toch oogt het niet mooi. Ik heb zelfs niet meer genoeg creativiteit om wat plantjes op een decoratieve manier neer te zetten. Erg. Het rieten rek waar de planten vroeger opstonden heb ik naar de andere kant van de kamer gesleept en er wat mooie spullen op gezet. Het ding past wel niet echt bij het geheel, maar niets past hier dus dat trek ik me maar niet aan.

 

Ik begon de keukentoog op te ruimen want wat daar toch allemaal aan zooi bijeen gesukkeld is is niet voor te stellen, ik kon het niet meer aanzien. Ik vraag me wel af hoeveel uur hij zo maagdelijk gaat blijven. Ik wil verdorie een keuken met genoeg kasten dat al die losse prullen achter gesloten deuren kunnen. 7000 kruidenpotjes, waar katten tegen sproeien. Een brooddoos met rieten deksel waar katten los door sproeien… (OK, vandaag kan ik een “Pis on Earth” nog door de vingers zien, het is tenslotte kerstmis, het feest van de Peace. Maar ze plassen elke dag wel ergens op een verboden plek, en het kan toch niet alle dagen kersmis zijn! Die beesten hebben dringend een makkelijker bereikbare tuin nodig in de winter.)

 

Zelfs Paul begint zijn buik vol te krijgen van dat centrale keukencontinent. Maar voor we aan deze reuze kamer beginnen breken moeten wel éérst de vier andere werven klaar zijn want anders zie ik het nog van komen dat we tijdelijk buiten in een tent moeten gaan slapen.

 

Tegenwoordig doe ik Facebook niet meer open voor ik gewerkt heb. Ik dacht dat dat zou helpen om me in gang te krijgen maar ik ben en blijf totaal futloos.

 

Een telefoontje met N gaf me plots inzicht in mijn redeloze afwisselende buien van droefenis, wanhoop en woede… Zij had in mijn verhalen gelezen dat mijn stemmingen zo overhoop lagen en stelde voor om in een natuurwinkel kruiden te gaan zoeken tegen menopauze-verschijnselen. Natuurlijk! Dát is de reden!!! Ik neem die hormonenpillen sinds een maand niet meer!! Vandaar ook dat ik terug regelmatig mijn trui moet uitschieten en ze na vijf minuten rillend weer aan trek! Daar had ik helemaal niet bij stil gestaan! Het is dus helemaal niet mijn eigen schuld dat ik mijn stemmingen amper onder controle kan houden! Die wetenschap mocht het probleem dan wel niet opgelost hebben, maar ik voelde me er wel door gerustgesteld. Ik word dus toch niet kompleet gek. Ik ben zo blij dat zij ontdekt heeft wat er met me scheelt. Jammer toch dat hier nergens een natuurvoedingwinkel te vinden is. De “Natur House” in B. blijkt alleen maar een vermageringskliniek te zijn. Zij gaat nu de kruidentabletten voor me kopen en bij N afgeven zodat T die ook kan meebrengen als hij na de feestdagen terug naar hier komt. Hij kan al best een hondenkar kopen om achter zijn auto te hangen om mijn pillenwinkel in te vervoeren.

 

Ik zat geconcentreerd aan de tafel te schrijven en een meter verder - uit mijn zicht , achter de opstaande OSB-boog - was Paul ondertussen aan het kokkerellen geslagen. Hij verdween, kwam niet terug, allemaal heel normaal, maar hij had me wel beter gezegd dat hij een pan met boter op het vuur had staan… Na een tijdje kwam hij terug binnen, en begon al vanuit het deurgat te brullen : “Gij stom kieken! Waarom let ge niet op die boter!!!” Ik was zo in mijn schrijven verdiept dat ik het onheil pas een seconde geleden gemerkt had, ik was recht gesprongen maar nog net niet tot aan het vuur geraakt… Al even boos sprak ik de goddelijke, uiterst misplaatste woorden : “Ja seg, als gij niets zegt! Ik kan dat niet rieken hé jongen!” Nee, vooral “niet rieken”…, het stonk hier als de wc uit de hel…

 

Het misverstand werd snel bijgelegd en hij toverde het beste kerstmaal ooit tevoorschijn. Ook het zwaarste. Gebakken ganzenlever met ui, gebakken appelen (in safraan), twee soorten vijgenconfituur, peperkoek en toast! Heerlijk. Alleen had hij de porties enigszins onderschat. Het werd een kerstmaal bestaande uit één gang maar we voelden ons alsof we er 5 gegeten hadden. Volgend jaar, zelfde recept, de helft van de ingrediënten, en het is perfect.

 

 

 

*******

 

 

Voilà, zo ziet "the simple life" er dus uit!

 

 

Ik wens iedereen in de beschaafde wereld een heel fijn, gezellig, druk feest, met veel toeters en bellen en veel plezier! (Pas aub op voor vuurwerk en dieren!!! Sluit ze ruim op voorhand op zodat ze niet in paniek op de vlucht slagen en verloren raken!)

 

 

Om middernacht zit ik hier op het terras, met enkele poezen rond me, naar de stralende Melkweg te kijken en luister naar het prachtige geroep van de uilen...

En ben, op mijn manier, minstens even gelukkig als de feestgangers.

Ik zal aan u denken en aan de miljoenen sterren vragen u een heel fijn nieuw jaar te bezorgen! ;-)

 

 

En morgen post ik enkele foto's van Laathi. En Laathi.

Bedankt voor de info Klaproosje! Ik probeer het een keer met Tinypic. Over welke vink ge het hebt weet ik niet, ik ben niet zo gespecialisseerd in vogels, meer in katten.
Dus ik kon die bewuste vink dan ook niet vinden, noch een gierzwaluw, nog een spreeuw, dus probeer ik maar eens zonder vink

<a href="http://tinypic.com?ref=2nkrvhi" target="_blank"><img src="http://i46.tinypic.com/2nkrvhi.jpg" border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic"></a>

Hm, niet direct een foto wat we hier te zien krijgen. Ik vrees dus toch dat ik die vink zal moeten trachten te vangen...
Patience dear.




Begot!!! Ik heb de vink verschalkt. Ze woont in het vierkantje naast "brontekst". Een mens is nooit te oud om te leren!
Dus nu is het aan u om frans te leren. Ik heb mijn portie hersenactiviteit van de dag alweer gehad.

Plezant wel, ik ga het onmiddellijk met nog een foto proberen. (Nu ik nog weet hoe )



Hier is hij in zijn volle glorie! (De short bedoel ik natuurlijk.)
Oh yes!! Het werkt! Wacht er komt er nog eentje!


Raar, ik probeerde eens een onverkleinde foto op te laden, er verscheen een tekst met een uitroepteken "click here!!!", dus ik dacht die gaan mijn foto te groot vinden en zullen mij eens rap gaan uitleggen hoe ze te verkleinen. Maar ik kwam ineens op een site terecht waar ze mij sympathieke fransen mannen wilden aanbieden. En ik kon ze goed bekijken want het waren arme sukkelaars, ze hadden amper kleren aan.
Maar enfin, ik ben niet op zoek naar mannen, ik wil foto's posten. (Ik zal die site zeker en vast later nog wel eens "per ongeluk" aanklikken nietwaar?)

Nee, die grote foto was geen succes. Mijn blog werd opeens zo breed als ons dorpspleintje. Ik zal ze dus toch eerst in Photoshop moeten verkleinen. Shit, dat vind ik toch zo'n rotklus...
Even geduld dus. (Na een jaar geduld, zal dat kwartiertje er ook nog wel bij kunnen zeker?)

Ook tot in dit onooglijke gat geraakt de spam. Deze prachtige mail is echt hilarisch! Ik moet hem delen. Geen idee van wie hij afkomstig is maar 't is weer de moeite!

Gesteld dat er iemand zich geruineerd heeft bij het kopen van kerstcadeaus... Hier dus een jobaanbieding...


Geachte

zou u kunnen vinden een paar uur voor een geode salaris en u salaris tot 2-3 keer te vergroten? ...U hoeft geen geld te beleggen!

Er is geen misleiding of truc in dit voorstel, en een honderden mensen hebben zich al aangesloten bij onze organisatie, en verdienen elke week waardig beloning. Dit voorstel is geen de financi.le Schema, en geen marketing, in een van zijn verschijningsvormen.

In onze bedrijf we spreken over het uitvoering van toegankelijke instructies, die niet de fundamenten van moraal te schenden.
Er wordt van U verwacht zulke kwaliteiten als oplettendheid alle andere factoren, zoals geslacht leeftijd, beroep worden niet in aanmerking genomen.

Aanvankelijk u krijgen de gelegenheid deeltijd werken en combineren met overige activiteiten, maar na sommige tijd, u, zoals velen van ons vertegenwoordigers van het bedrijf, ga naar de werk volledig.
Ons team professionele zal houden nodige oefeningen met U, om verwijderen ale angsten.

Wij willen U voor te stellen worden als Regional Manager. In hoofd manager verantwoordelijkheden zullen worden bevatten vertegenwoordiging buitenlandse ondernemingen in hun regio.
Bijvoorbeeld, zijn adres geven voor correspondentie, evenals toezicht op transacties tussen organisatie en de client.

Wij kunnen meer informatie over de e-mail aanbieden, als U ons schrijft.
Zou bij voorkeur, dat u toevoegen het aanvraag formulier, hierdoor hebt u meer een mogelijkheid naar werkgelegenheid.
Binnen 1-2 weken na uw antwoord, ontvangt u omstandig verduidelijking.

Met vriendelijke groet,
Cami Burrows

Wat is het toch een rijkdom om vrienden te hebben...
Mijn maatje maakte me er op attent dat "mijn vuilbakken" per ongeluk waren buitengezet, en Viva toverde mijn leven terug van zwart naar grijs Merci Viva, ik ben blij dat ik weer mijn mooie blogachtergrondkleur heb. (Onthou dat woord, heel winstgevend in Scrabble!!)
En mijn artikeltje stond nog maar twee dagen op mijn blog en er hadden al vijf mensen gereageerd!
Allemaal zo hartverwarmend.

En morgen verjaart mijn echtgenoot. Ik ben in dit gat aan geen zinnig kado geraakt. Ik kon hem toch moeilijk een schaap geven? Ik ga hem dus om middernacht iets anders rampzaligs geven. Benieuwd of hij er mee gaat kunnen lachen...Toen ik het ding een hele tijd geleden kocht vond ik het heel geestig... Het is een schort met een grappige tekst over hoe druk het leven van een gepensioneerde is. Maar die tekst is ondertussen nogal héél realistisch geworden.
Alleszins ik probeer hem het ding te laten dragen en er een foto van te maken. Dat wil ik jullie zeker niet onthouden.
Nu alleen nog terugvinden hoe ik foto's op een blog plaats.
Soms lijkt het wel of ik mijn geheugen heb vergeten mee te verhuizen ;-)

Wish me luck met mijn "kado"... ;-)

Lieve vrienden,

Ge hebt per ongeluk "mijn vuilbak" over u heen gekregen.
De berichten die hier verschenen zijn waren mijn kladblok. Het was een hoopje rommel dat ik al jaren geleden had bijgehouden onder de datum van "december 2012". Het stond daar lekker uit de weg, en als ik er ooit nog iets van nodig had kon ik het daar vinden... Dom natuurlijk. Ik ben in geen tijden op mijn blog geweest en was kompleet vergeten dat ik nog ergens "een vuilbak" had staan. En nu is die per ongeluk buiten gezet.
Gelukkig waarschuwde een vriend me en heeft hij die berichten alweer netjes verwijderd.

Tot mijn verbazing waren er al mensen die op die artikeltjes gereageerd hadden!!! Jullie zijn me dus niet vergeten. Ik jullie ook niet. Ik denk dikwijls aan jullie. Ik was zelfs van plan om met kerstmis een kerstwens te plaatsen maar het is er niet van gekomen. Door wel 7035 omstandigheden.

Eén daarvan is dat Laathi, de poes, op sterven ligt.
Sinds twee maanden weet ik dat ze een tumor heeft en hij valt niet te opereren. Ik probeer zoveel mogelijk tijd bij haar door te brengen en haar te verwennen. Ik vrees echter dat ze het nieuwe jaar niet meer zal halen.
Het diertje dat me per toeval mijn nickname gaf toen ik mijn blog startte gaat me dus verlaten.
Ze is sinds het jaar dat ze in Frankrijk woont helemaal open gebloeid, van een timide poes was ze plots heel zichtbaar en sociaal geworden. Ze heeft hier enorm genoten. Zelfs nu nog, nu ze enkel nog een skeletje met een dikke bobbel op haar schouder is, leeft ze nog heel graag. Ze wil nog spelen, ze gaat soms nog even op het terras in de zon zitten, en ze geniet eindeloos van over haar buikje kriebelen. We halen al het geluk dat er te halen valt uit de laatste dagen die ons nog samen  gegund zijn.

Maar er zijn nog vele andere redenen - waarover ik onmogelijk kan uitweiden - waarom ik op dit moment niet op mijn blog kan schrijven.
Hopelijk zal het over een half jaar anders zijn en kan ik jullie terug laten delen in mijn belevenissen. Ik hou nog dagelijks mijn dagboek bij. En het is er een héél dik aan het worden. Niet altijd plezant, maar toch veel dat ik met jullie zou willen delen. Maar niet nu dus.

Met mijn gezondheid gaat het nog altijd ongeveerd hetzelfde. De tinnitus is en blijft er (maar die stoort me niet) en de hyper-acusis is lichtjes verbeterd. Het leven is hier voor mij veel makkelijker. Alles is hier op de boerenbuiten zo heerlijk stil! Onze streek is heel dun bevolkt en zelfs in de supermarkten (die niet vlak bij ons dorp zijn) is het heel kalm. Ik kan er zelfs mijn boodschappen doen zonder oordopjes!!! Er gaan hier soms weken voorbij zonder dat ik mijn dopjes moet dragen.

We zijn nog altijd bezig met het interieur van ons huis te veranderen. Er bleek nogal veel niet waar te zijn van wat ons beloofd was... De verwarming bleek totaal onvoldoende. Vorige winter vroor het in sommige kamers... Dus hebben we, ongepland, een boel isolatiewerken moeten uitvoeren. De schouw van de kachel kwam plompverloren (en levensgevaarlijk) op zolder uit, we hebben dus schouwen moeten laten steken. En dit is nog maar een fractie van de haast eindeloze reeks "verborgen gebreken".

Maar niet getreurd, we steken onze handen uit de mouwen, en we zullen ze nog lang niet in onze zakken kunnen steken. ;-)
Ondanks de vele tegenslagen wonen we hier altijd nog dolgraag en hebben we nog geen moment heimwee gehad naar het drukke Herentals. De mensen zijn hier zoveel vriendelijker, en iedereen heeft hier nog tijd voor een babbeltje of een grap. Ik ken hier al meer mensen dan ik op de 25 jaar in België heb leren kennen. In een kleine gemeenschap, zonder veel voorzieningen, zijn we ook op mekaar aangewezen en dat is een heel fijn gevoel.

De werken waar we mee bezig zijn zijn vrij zwaar, en ze gaan langzaam vooruit, we zijn dan meestal ook maar met zijn tweetjes om alles aan te pakken. Hoe graag ik ook altijd geklust heb, met die hyper-acusis is het lastig. Als er met machientjes moet gewerkt worden moet ik mijn doppen dragen en word ik gek van de tinnitus. Gelukkig zijn er ook veel klussen die ik in stilte kan doen. Er is werk genoeg. Ik heb al onder de struiken gekeken of er geen kaboutertjes wonen die een pootje zouden kunnen toesteken maar zonder resultaat. It's just the two of us, en de katten steken geen poot uit, die worden alleen maar dikker.

Hanuman is ondertussen al meer dan 17 jaar en nog altijd in grootse form. In België was hij zwak en graatmager, sinds hij hier woont is het terug een stevige rakker geworden.
Cadfael en Phineas wegen, tot mijn groot spijt, elk bijna 6,5 kg. Niet slecht, want als ze allebei op mijn schoot zitten kan dat zeker niet slecht zijn voor mijn buik. Voor mij is zo'n schoot-avond een alternatieve vermageringskuur en krijgt mijn lichaam terug een "slankere" vorm denk ik maar.

Ik heb heel veel te vertellen en hopelijk kan dat binnen "afzienbare tijd" terug.
Ik laat alleszins iets weten hoe het met Laathi gaat en zal proberen nog een paar recente foto's van mijn lieverd te posten.

Ik wens jullie, mijn ongelofelijk volhardende en trouwe bezoekers, een fijne kerstvakantie.
Veel liefde, een goede gezondheid, geluk met de huisdieren, geen of vlotte verbouwingen, en veel plezier. Als een moment echt tof is vergeet dan zeker niet er bij stil te staan en er tenvolle van te genieten. Verspil geen enkel geluksmoment, alles kan toch zo snel veranderen... En voor wie met moeilijkheden te kampen heeft : geef niet op, blijf vechten voor uw ideaal, het tij keert ooit wel, blijf daar in geloven. Ik doe dat ook. Het is niet altijd makkelijk, maar het gaat. Als ik het kan, kunnen jullie dat ook.

Hele lieve, welgemeende, groeten. En bedankt dat jullie er blijkbaar toch nog altijd voor me zijn...

Laathi.

PS. En ja, mijn blog ziet er afschuwelijk uit met die zwarte achtergrond. Ik weet niet hoe dat gekomen is en ik weet ook niet hoe het op te lossen. Hopelijk is mijn tekst leesbaar...

Dieprood van schaamte, en ook een beetje van de zon, neem ik de ganzenveer ter hand om U te schrijven.
Ja, ik ben hier in de Middeleeuwen terecht gekomen en het nam even tijd om me aan te passen.

Ik heb al zo lang al niet meer geblogd dat ik een foto wou plaatsen en zelfs dat lukte me niet meer. Ik weet niet meer hoe mijn Image Shack werkt... Ik ben dus niet alleen veranderd in een Middeleeuwer maar ook nog in een oude Middeleeuwer.

Het is hier prachtig om te wonen en ik maak de zotste avonturen mee. Hilarische, plezante, minder plezante en ronduit ellendige. Ondertussen bestaat mijn dagboek uit een 500-tal bladzijden, maar het is allemaal veel te persoonlijk om op het internet te zetten. Vanwege de privacy zou ik dan ook nog alle eigennamen moeten gaan veranderen en dat is helemaal onbegonnen werk.

Ik wou ook niet beginnen schrijven alvorens de allerlaatste lading verhuis uit België weg was, zodat niet iedereen zou weten dat ik in de pampa's zat maar mijn huisraad daar nog wel onbewaakt voor het grijpen stond. Die eindeloze rotklus (twee keer een 40-voet container en nog eens een gehuurde camionette) heeft enkele maanden in beslag genomen en is sinds 14 dagen geleden afgerond. Alle Belgische schepen zijn verbrand en al onze rommel is hier geraakt. We zijn doodmoe en alles staat op zijn kop. Gelukkig is het een heel groot huis en hoeven we nog net niet op de kartonnen dozen te zitten piknikken. Voor het uitpakken heb ik nog mijn hele leven, nu komt eerst de tuin aan de beurt en die is ook niet echt klein. Om jullie trouw aan mijn blog te belonen wil ik jullie graag de sfeer laten opsnuiven van mijn boerenleven dus ik zal proberen om af en toe een onschuldig hoofdstukje van mijn dagboek te plaatsen.

Als ik tenminste nog weet hoe...

Hier dus het relaas van een dag uit vorige herfst toen we onze eerste fruitbomen in de grond probeerden te steken...

Donderdag 24 november 2011.

 

22. Jonge bomen giet ge met wárm water! Desnoods met lauwe Champagne.

 

Oh wat een heerlijke dag toch weer. Alles doet pijn. Ik voel elk spiertje, elk pezeke. Het is een zalig gevoel om terug te werken met een doel. En dan nog in zo’n machtig decor.

 

Om negen uur was ik alweer met vanalles bezig, de poetsvrouw kwam de kleedkamer verder schilderen dus ook daar komt schot in. De voormiddag spendeerde ik aan een zalig lange telefoon met een kameraad, knus in de zon met de poezen op het terras. Even uitrusten voor wat de namiddag zou brengen. Al goed dat ik dat gedaan heb.

 

Werk is hier volop, maar als de zon schijnt wil ik daar toch even van genieten. Het vakje “in” zal hier toch nooit leeggeraken, dat heb ik al lang door, dus ga ik dat ook niet betrachten. Alles op zijn tijd, en vooral genieten van het weer nu het nog warm is. Paul heeft het hier heel moeilijk mee. Hij loopt al dagen nors rond omdat niks vooruit gaat zoals hij het wil en de dingen die hij zou willen doen niet gebeuren. Maar ge moet hier met het seizoen leven. Nu is het tijd om bomen te planten, in de winter is er een overvloed van tijd om de zaken binnen op orde te maken.

 

Om half twee stond Florent, de eigenaar van de plantenwinkel, hier met onze jonge fruitbomen. Hij wees ons de meest gunstige plekken om ze te planten, legde uit dat de putten heel groot moesten zijn, de aarde gemengd moest worden met terreau, de punten van een zevental wortels twee centimeter bijgesnoeid net voor het planten, en dat de baby-bomen vervolgens twee emmers water moesten krijgen. Warm water. Heel belangrijk vond ik dat. Hij wees ons ook een goeie plek voor de bessenstruiken en die kwam gelukkig overeen met waar ik ze al zelf had willen plaatsen. De vijgenbomen kunnen niet in ons boomgaardje in de voortuin, die moeten achteraan, beschut tegen de noordenwind. Ik vind dat allemaal heel interessant. Ik hang aan zijn lippen. De man is ook heel tof want hij spreekt uit zichzelf al stiller als hij bij mij is.

Alle 8 de bomen voor de voortuin lagen op hun plaats en met de vijgenbomen konden we zelf onze gang gaan zolang ze maar in de achtertuin komen. Hij legde er de nadruk op dat bomen planten zwaar werk was en dat we de bomen die we vandaag niet konden planten een warme nacht moesten bezorgen door eerst hun wortels goed te besproeien en ze dan binnen te leggen. Paul en ik keken mekaar aan en we lazen in mekaars ogen : “Die zwanst zeker? Wij planten die toch efkes allemaal en tegen vanavond zitten wij in onze prille boomgaard een aperitiefke te drinken.”

 

Florent vertrok, wenste ons veel succes, benadrukte nog eens hoe zwaar het werk ging zijn en dan was het aan ons. Ik haalde met de glimlach twee steekschoppen uit de grot van Aladdin, zijnde de technische ruimte, en stak de eerste spade in de grond. Ongeveer een centimeter diep. Ik stampte er met mijn voet op en ik zal al drie centimeter diep. Ik zette er al balancerend mijn tweede voet bij en geraakte aan vijf centimeter. Vervolgens begon ik er levensgevaarlijk op en neer op te springen en hoera de schop zakte haast 8 centimeter de grond in. Ik begon Florent al beter te begrijpen. Paul dacht wat meer gewicht in de schaal te leggen maar zelfs zijn 85 kilo brachten niet veel meer aarde aan de dijk.De buurman kwam langs, zag het gesukkel en kwam als steeds met een oplossing. Hij ging zijn grondfrees halen! Een machientje op benzine - waarvoor ik én oordoppen én daarboven oorbeschermers nodig had als ik in de buurt kwam - maar met dat handig ding verliepen onze graafwerken toch al iets vlotter. We kregen op die manier alleszins de bovenste 30 centimeter al omgewoeld en konden ze met een spade wegscheppen. Ondertussen kleefde de vette, zware klei aan onze schoenen zodat we scheef begonnen te lopen en bij elke stap een centimeter groeiden. We werden reuzen op lemen voeten. Uiteindelijk raakten we aan acht kuilen die weliswaar te klein bleken. Dus groef ik maar met mijn handen verder, met kleine beetjes ging het me nog beter af dan met de schop. Ondertussen kwam de buurvrouw langs om raad te vragen want zij moest vandaag ook haar 4 fruitbomen planten. Ik herhaalde zorgvuldig de uitleg die Florent me gegeven had, tot en met het belangrijke feit om ze na het planten twee emmers met warm water te geven. Plots keek Paul verbaasd op : “Wárm water???” “Ja, wárm water! Dat is héél belangrijk, Florent heeft dat gezegd.”

Buurvrouw stond even bouche bée als Paul, en hoe moesten we in de tuin aan warm geraken? Ze schudde direct een oplossing uit haar mouw. Aangezien de boomgaard dicht tegen het tuinhuis ligt ging ze daar de boiler aanzetten in de hoop dat we tegen de avond genoeg warm water zouden hebben. Toen we terug buiten kwamen stelde Paul mijn “warm” water nog altijd in vraag. Natuurlijk had ik dat goed gehoord! Jaja, wárm water verdorie! “Maar wanneer heeft Florent dat dan gezegd? Ik heb er toch altijd bijgestaan?...” “Ja, dan zult gij weer niet goed geluisterd hebben, hij heeft nadrukkelijk wárm water gezegd.” “Maar… ik heb hem horen zeggen : ‘Quand ils sont plantées vous les donnerez deux seaux d’eau’, echt waar!” “Nee, hij heeft gezegd : ‘chaud’!” “Maar nee, hij zei ‘seaux’, ‘deux seaux’, twee emmers dus.” Tja, nu stonden we daar alledrie te twijfelen. We besloten ons zelf dan nog maar wat belachelijker te maken en op te bellen om te vragen of het nu “deux seaux d’eau” waren of “deux seaux d’eau chaude”. Gelukkig nam er niemand op.

Uiteindelijk zag ik ook wel in dat warm water niet veel uit zou halen want dat het toch koud zou zijn tegen dat de tijd dat het tot de wortels zou doorgesijpeld zijn, en werd besloten gewoon koud water te gebruiken. Tja, zo ben ik nu eenmaal, als iemand met kennis van zaken mij iets wil leren dan wil ik dat ook ter harte nemen, dus als die mens mij nu had gezegd dat ik ze na het planten een fles champagne moest geven dan had ik dat waarschijnlijk ook gedaan. Misschien had ik er zelfs nog een schotel kaviaar als meststof bijgezet als me dat opgedragen had geweest.

 

Wat we in onze tuinbouwkundige manie even vergeten waren was dat we ook nog aannemers zijn en niet alleen boeren, en dat de aanhangwagen nog vol palen en draad en ijzer zat van ons boodschappentochtje van gisteren. En de buurman had de wagen dringend nodig om hout te gaan halen… Als prettige graafonderbreking laadden we dus met zijn drieën even een kleine ton bouwmateriaal uit. Paul besloot dat het nu wel tijd was om op adem te komen en in de zon een thee met een koekje te gaan drinken alvorens terug aan de boomplanterij te beginnen. Maar ik zag de zon stilaan zakken…

 

Met verse moed en een potje joghurt toog ik terug naar mijn plantage. Ik begreep de woorden van Florent hoe langer hoe beter. Op de duur zat ik verbeten op mijn knieën met mijn blote handen in de klei te wroeten als een zwijn op zoek naar truffels. De aarde is hier net als de plasticine waar we als kind mee speelden. Mijn volume groeide en groeide, ik plakte aan alle kanten, maar er was een wedstrijd tegen de tijd begonnen en ik wou ze proberen te winnen. Op de duur werd ik al zo slim om mijn kuilen aan te vullen met aarde van enkele molshopen, die aarde was al fijn gezeefd er zaten geen brokken of stenen in en ik had ze maar voor het oprapen. Maar ja, wat zijn enkele molshoopjes aarde als ge acht putten van een halve kubieke meter moet vullen?...

Paul kwam terug van zijn theepauze en wou en zou dan ineens per se een tuinslang aankoppelen om mijn emmers water te vullen, maar hij vond geen zinnige niet-lekkende koppelstukken, en verloor zo wel een half uur tijd. Ondertussen wroette ik verder en mijn Kempense ziel langs vaderskant kwam boven. Ik vond het heerlijk! Mijn pa had altijd in alle vroegte zijn grote groententuin verzorgd alvorens om 8 uur naar zijn fabriek te trekken, en hier zat ik nu zelf, te dabben als een konijn in smakelijke, superbe, vette grond. Ik, die in mijn hele leven hooguit wat bloembollen in mijn daktuin heb geplant en wat bloempotten heb gevuld. Zelfs het enige dier waar ik heel mijn leven een onwezenlijke angst voor heb gehad is hier bijna mijn vriend geworden : de pier. Ik zal ze nog niet met vreugde vastpakken zoals ik met een spin doe, maar ik ga er met mijn hand ook geen millimeter meer voor uit de weg. Het idee dat ik hier met een gekraakte rug zat te werken aan onze kersen- en perziken- en perenoogsten van de volgende jaren vervulde me met puur geluk… Wat een ongelooflijke gewaarwording! Het leven kan toch vreemde wendingen nemen.

 

Toen de duisternis viel, en we geen put meer uit een bobbel konden onderscheiden, was onze vijfde boom geplant. De anderen hun wortels werden besproeid en ze kregen onderdak in het zwembadhuisje. Florent had gelijk gehad, bomen planten ís zwaar werk, zeker in deze grond waar dan ook nog veel zwerfstenen in plakken.

 

In liet mijn moddervette botten op het bordes achter en strompelde op kousenvoeten de kasteeltrap op, regelrecht naar de waskamer. Mijn jeans had gewoon rechtop kunnen blijven staan van vettigheid, maar dat wou ik hem geen hele nacht aandoen want hij zal ook wel moe geweest zijn. Dus ik spoelde de pijpen en het zitvlak uit en stopte hem in de wasmachine.

Op de middag was ik aan de klus begonnen in mijn nieuwe jeans en mijn beste schoenen, dus van die laatste moest ik ook nog de vettige prut afplukken. Kleedkamer klaar of niet, vanavond maak ik de doos met mijn werkkleding open want ik heb ze broodnodig.

 

Aangezien ook de vijgenbomen niet geplant waren moest ik die ook nog gaan binnenhalen. Een boer zijn werk is nooit gedaan. Uiteindelijk ploften we allebei kapot gewerkt op ons terras. Paul trillend van moeheid en ik met een kompleet groggy hoofd maar wel heel gelukkig. Na even bekomen te zijn trok Paul de keuken in en ging ik wat schrijven in de markies. Vanmiddag waren de katten al eens naar de traphal ontsnapt, dus ik vond het een goed moment om Mathurin de toestemming te geven mee naar de verdieping lager te laten gaan om daar alles te gaan verkennen. Hij loopt het grootste risico om van ons terras te ontsnappen dus kan hij maar beter het huis al goed kennen zodat hij in noodgevallen zijn weg al wat kent. Hij vond het een heerlijk avontuur. Toen ik boven ging eten volgde hij me braaf. Na het eten riep ik dat hij weer mee naar beneden mocht en binnen de seconde stond hij overgelukkig voor de trapdeur te trappelen. Cadfael wandelde net voorbij dus die nodigde ik ook maar uit. Ze waren allebei zo blij als koningen nu er weer een nieuw stuk huis ontdekt mocht worden. Ik sleepte dus een van de zakken kattezand van 15 kilo - die ik vanmiddag moeizaam naar boven had gezeuld - opnieuw naar beneden, om ook hier twee kattenbakken te plaatsen. Geef me zo nog enkele weken en mijn armen gaan van apenlengte zijn.


--------------------------------------------------------------------------

Uiteindelijk vond ik daarnet toch mijn paswoord terug en herinnerde ik me weer hoe Image Shack werkte, toen bleken de foto's te groot en moest ik ze in Photo Shop gaan verkleinen... En toen wist ik weer waarom bloggen zijn charme had verloren. Die foto's opladen is toch zo'n gedoe...

Een foto van gisterenavond na wat snoeiwerk.



Vanmiddag in de tuin.



En ze hebben hier alle 7 een heel gezonde eetlust!

Parazas, dinsdag 13 september 2011.

 

13. Op bezoek in een onderbroek.

 

Tijdens deze reis hebben we al dikwijls terwijl we voorbij een huis vaarden, half als grapje, opgemerkt “dit huis zou ik wel willen”, “nee, dit in geen geval”, “dit zou ook wel dik in orde zijn”. Of ze nu te koop stonden of niet we gaven onze mening. Enkele dagen geleden zagen we aan de oever tussen Paraza en Robia een schitterend huis te koop staan waarvan we allebei zegden “en dit zouden we zéker willen”. Toen we er gisterenavond op de terugweg er weer langs vaarden leek het ons nog aanlokkelijker. We fotografeerden het telefoonnummer.

Vanochtend na het ontbijt belden we de eigenaars en we spraken af om half elf binnen te wippen, of beter aan te leggen.

 

We wilden ons netjes aankleden maar ik vond het toch beter eerst naar daar te varen en dan ons goede kleren aan te doen anders zouden die al bezweet zijn. We legden aan, ik in mijn vuile shorts en bikini bovenstuk, Paul in zijn t-shirt over zijn onderbroek. En… tijdens onze drukke aanmeerbezigheden stond tot onze grote ontzetting de bejaarde eigenaresse ons al boven aan de berm op te wachten. En wij, door een mix van gène en haast, maar sukkelen met het aanleggen. Ik trok snel binnen mijn fatsoenlijk lang kleed aan, sprong van boord en bleef direkt met mijn rok in de stekelstruiken hangen. Paul dook in zijn zwarte jeans en trok een wit hemd aan terwijl ik in de pinnekes hing… We controleerde onze touwen en beklommen het steile trapje naar de tuin. Kortom, den entrée was alles.

 

Een française, die er in de zestig uitzag, maar achteraf 80 bleek, verwelkomde ons. Een zeer gedistingueerde maar lieve dame. Ze vertelde dat haar man een hartaanval had gekregen en niet meer kon lopen en dat hij ook geestelijk verward was, dat ze voor die redenen hun eigendom verkochten. We werden door het prachtige domein rond de villa geleid, eerst kregen we de boomgaard te zien, met perzik-, abricozen-, appel-, peren-, amandel-, vijgen- en nog vele andere fruitbomen. Het leek wel het aards paradijs. Een paradijs dat dan nog automatisch besproeid werd door water van het canal.

 

Achter elke hoek van het huis bleek nog een klein apart tuintje, er bevonden zich ook nog drie houten chalets. Op de heuvel voor het huis lag een overdekbaar zwembad en daarachter een overdekt terras met ingebouwde barbecue. De villa zelf was in een mediteraanse stijl gebouwd, kleine vensters met houten luiken om de warmte buiten te houden. Via een kleine donkere keuken kwamen door een deur met geslepen glas in een living met zitkuil en mezzanine waar haar echtgenoot in een rolstoel zat. De kamer was ingericht met meubelen die in een paleisje thuis hoorden. Op de benedenverdieping zagen we nog een badkamer en slaapkamer en daarachter lag een dubbele garage die omgebouwd was tot studio waar haar 99- jarige vader gewoond had. In een gang was nog een extra toilet met douche en in de ruime kelder stond de zwembadapparatuur te snorren. Centraal in het huis lag de, alweer duistere, traphal die werd gedomineerd door een mooie brede houten trap die naar de mezzanine en twee kleine slaapkamers leidde. Het huis had ontelbare ingangen, die telkens op andere stukjes groen uitgaven. Rechts van het perceel lag een wildernis waar niet mocht gebouwd worden omdat het Canal du Midi een door het UNESCO beschermde site is, achter het huis begon een steile helling. Aan de linkerkant lag nog één villa en voor de rest zagen we niets dan wijngaarden.

 

Ik vroeg me af waar de bewoonde wereld begon en de dame nam ons mee langs de “oprit” naast de twee huizen die pas na drie kilometer op een echte baan uitkwam. Nog enkele kilometers verderop, net achter het kasteel van Paraza begon pas het dorpscentrum.

 

Het huis was mooi, zij het wel heel ouderwets van inrichting, maar de zuidwest oriëntering, de ligging, de tuin en het uitzicht op het kanaal, en aan de andere oever de wijnvelden met daarachter een zicht op de Pyreneeën en Andorra, was ronduit uniek.

 

Vannacht had ik naar mijn foto’s zitten kijken die ik van op het water van de villa had genomen en de prijs op 500.000 euro geschat. Toen ik er binnenkwam, de automatische afdekking van het zwembad, de sproeiinrichting en de breedte van het terrein zag deed ik er in gedachten almaar 50.000 euro bij. Na de rondleiding vroeg ik de prijs en ik had de nagel op de kop geslagen. De vraagprijs was 530.000 euro plus notariskosten.

 

We kregen nog de plannen te zien van toen ze het huis gebouwd hadden, de mensen hadden werkelijk alle facturen bij gehouden. Hun boekhouding was even keurig in orde als hun huis. Na bijna drie uur namen we afscheid en meerden aan in het dorpje Paraza om dat eens rustig te gaan bekijken. Allemaal nauwe straatjes met twee kastelen en een kerkje. Het leek wel alsof iedereen dood was, pas na 10 minuten wandelen zagen we drie vrolijke Fransen op een bankje zitten. We vroegen of er ergens internetaansluiting was maar daar deden ze in dit dorp nog niet aan mee. Iets verder zagen we de enorme machines die voor de wijnoogst gebruikt worden en raakten we met de wijnboeren in gesprek. Ze kenden allemaal het huis en vonden de ligging uniek omdat er nooit meer in die buurt kon bijgebouwd worden terwijl in de rest van de omgeving elk vierkante metertje verkaveld wordt. De mensen waren vrolijk en vriendelijk. Zij stelden ons voor om eens met andere Belgen te gaan praten die hier woonden. Ze wezen ons de weg, de heuvel op en al snel stonden we bij Dirk en Mireille aan de poort waar we met een eigen gemaakt fruitsapje verwelkomd werden. Ze woonden al zes jaar in een hypermodern huis in Parazas op de top van de heuvel met een uitzicht op de oude dorpskern. Ze leken me rond de 45 en de 55 jaar oud maar bleken 63 en 71… Het leek wel of iedereen er hier 15 jaar jonger uit ziet dan hij is. Zo te zien een gezonde plek. Met vanzelfsprekend ook nadelen.

Op die zes jaar waren er bij hen 1 keer hun nieuwe fietsen gestolen en was er 1 keer ingebroken. De prijzen van werkmensen waren veel hoger voor vreemdelingen dan voor de inboorlingen, en in het dorp bleken er drie clans te bestaan, waartussen wat diplomatiek schipperen nodig was. Desalniettemin wilden ze er nooit meer weg, ze hadden al hun bezittingen in België verkocht. In het dorp woonden 16 nationaliteiten en ze hadden een socio-culturele vereninging opgericht samen met authentieke bewoners. Het viel me wel op dat elke huis een alarm-installatie had.

 

Het meest vervelende aspect was dat het enige huis naast dat van de mooie villa net verkocht bleek aan een Duitser. Met de gekke naam Von Schwanevlügel, die Paul de rest van de dag Von Schweinevlügel genoemd heeft. (En dan nog niet voor de grap, ’s avonds bleek dat hij die naam gewoon verkeerd verstaan had…) Het moet een nogal eigenaardig personage zijn, dat al lang in het dorp woont, maar waar niemand echt contact mee heeft. Het is niet duidelijk of hij zelf in zijn pas gekochte huis gaat wonen of dat hij er vakantiewoning om te verhuren van gaat maken.

 

Als ge zo afgelegen gaat wonen wilt ge natuurlijk wel weten wie uw buren zijn. Ik zou het niet prettig vinden moest het een huurwoning worden waar elke twee weken onbekende mensen komen vakantie vieren en dat het buurhuis daarna heel de winter zou leeg staan en we daar helemaal alleen zouden zitten.

 

Ondertussen hadden we ook al contact opgenomen met Jacqueline en Gilles, zodat zij het huis eens op internet konden bekijken. Maar daar was net een huiselijke crisis aan de gang zodat zij zelf net besloten hadden hun zalige “bed and breakfast” in Générac te verkopen. Ik hoop dat ze nog van idee veranderen want dat zou toch zonde zijn. Ik ga er zo graag overnachten.

Ze bekeken het huis op het internet en vondr, de prijs voor die unieke ligging ook zeer redelijk.

 

Vanavond belde ik mijn jeugdvriend, die al honderden huizen in frankrijk gerestaureerd en verkocht had op, om zijn mening eens te horen. We hadden mekaar alweer in een tiental jaren niet gezien dus er was heel wat te vertellen. Hij bleek net een oud kasteel verbouwd te hebben en aan een groot project van een hondertal nieuwbouwhuizen te willen beginnen. Hij zou graag een groot gezondheidscentrum maken waar mensen kunnen komen kuren, en waar de nieuw gebouwde huizen kunnen verkocht worden aan mensen die graag in een service-villa wonen.

Toen hij hoorde over mijn hyper-acusis vroeg hij om direct langs te komen, hij zou zijn beste therapeuten optrommelen, want hij wou eerst proberen mij te laten genezen… Ik zei dat ik al zo ongeveer alles geprobeerd had, maar och, eentje meer, baat het niet dan schaadt het niet. Alleszins we zouden er een rustige optrekje krijgen in zijn kasteel en dat kan ook wel best een grappig zijn. Die buurt is trouwens ook erg mooi, we zijn er 15 jaar geleden al eens met hem doorgereden. De natuur is er wild en betoverend.

 

Hij had het huis aan het canal in Paraza, dat we op het oog hadden, ondertussen ook al op internet bekeken, ik kreeg een volledige beschrijving van hoe het huis in mekaar stak en van alle gebruikte materialen, en hij noemde direct de twee grote nadelen van deze streek : de waanzinnige mistralwind die mensen gek kan maken, en dat de streek bekend is voor zijn banditisme omdat ze zo dicht bij de Spaanse grens ligt. Tja, de mistral hadden we vorig jaar in de buurt van Nîmes en Avignon uitgebreid meegemaakt (een verschrikking voor mijn oren) en dat Narbonne een misdadigersnest is dat wist ik al 30 jaar, van toen ik hier voor ’t eerst kwam.

 

We hebben onze plannen dan maar veranderd en in plaats van morgen aan de Katharenroute te beginnen gaan we een paar honderd kilometer naar boven rijden om mijn oude kameraad te bezoeken.

Misschien moeten we ook wel vroeger terug naar huis want ik hoorde net van mijn trouwe poespasser dat Phineas zijn zweer aan zijn staart terug is opengebarsten…

 

Terwijl ik typte maakt Paul de boot aan kant zodat we morgen alle bagage onmiddellijk in de auto kunnen proppen en letterlijk “schoon schip” maken. Wat dat is iets dat ge zelf moet doen als ge bij Nichols huurt : uw boot kuisen…

 

Al bij al hebben we vandaag weinig afstand afgelegd maar was het toch een heel bewogen dag.

Het idee om het leven niet op te geven vanwege mijn hyper-acusis, maar een heel nieuw leven in de natuur te beginnen, is iets wat pas vanmorgen in ons opkwam en wat toch nog even zal moeten bezinken denk ik. Ik ziet het me nog niet zo direct doen. Maar het is wel een plezante gedachten-oefening.

En morgen het fotoalbum van deze dag!

het fotoalbum bij hoofdstuk 12 :
https://picasaweb.google.com/laathi.webalbums/Hoofdstuk1211_09_12LaRedorteParaza?authkey=Gv1sRgCLeC_MWGxe-AQw#

Maandag 12 september 2011, net achter de bocht van Paraza.

 

12. “Debiel zonder flash”.

 

De nacht was vol muggen geweest, de dag zou vol zon worden. En we begonnen er aan met een sappige goudgele meloen. De laatste reeks sluizen van onze reis lag voor de boeg. Paul besloot nog wat foto’s van mij te maken voor het vertrek.

Hij snapt de ballen van de menu’s van de Nikon, dus hebben we voor de ikoontjes synoniemen bedacht. De portretstand (ikoon : dame met hoed) noemen we ‘nen hond met een hoed op’. De automatische stand (een groen camera-ikoon) heet bij ons ‘debiel’. Bij het fotograferen in die automatische stand ging de flitser telkens ongewenst af. Ik zei “draai hem één standje terug”, en Paul keek naar het ikoon (een doorstreept flits-ikoon), en repliceerde : “Aaaah, ge bedoelt ‘debiel zonder flash’!” Ik lag plat van’t lachen…

 

Als eerste kwam de sluis van Jouarres waar we bij de lieve sluizenier nog wat beschilderde stenen kochten en er één van zijn eigen rollen wc-papier bovenop kregen omdat we totaal zonder zaten.

Hij verkocht ook enkele oude postkaartjes, onder andere eentje van Narbonne, waar honderden vrouwen in het begin van vorige eeuw hun was zaten te doen aan de oever van de rivier. De ene naast de andere. Destijds kunnen de rivieren ook niet erg proper geweest zijn… Al de rioleringen kwamen er in uit, de mensen wasten daar dan nog hun kleren in… En dat allemaal in deze hitte…

 

Ik ben al dagen op zoek naar de Aude, die hier vlak naast zou lopen, en eindelijk dacht ik hem gevonden te hebben. Ik stapte van boord en trok het binnenland in waar ik meende een sluis te zien. Even vergetend dat de Aude, gesteld dat ze dan toch zou bestaan, wel aan de andere kant van het Canal zou moeten liggen. Ik kwam uit op het meer van Jouarres. Weer geen Aude dus. Er zal deze reis beslist geen ode aan de Aude geschreven worden.

 

Op de middag legden we aan in Homps waar een vriendelijke fransman, toen we hem de weg vroegen, ons meteen een lift gaf naar een supermarkt. Paul had plots zin gekregen in een baguette. Vandaar. Maar… tot ons groot plezier verkochten ze er gebraden kippen. We kochten de kleinste, die in vergelijking met wat wij in België gewoon zijn toch nog meer op een kleine kalkoen leek dan op een kip. Naast de winkel stond een container waar een Dienst voor Toerisme gevestigd was. Ocharme die madame, die moet zich in de zomer ook beslist een gegrilde kip voelen. We vonden er heel interessante documentatie over de route langs de Katharen-kastelen.

Terug richting kanaal wandelend kwamen we langs enkele mannen die platanen en andere bomen aan het verzagen waren. Het was dus al zover… Ze gaan er echt aan, die prachtige machtige bomen…

 

Op het kerkhofje groeiden amandel- en olijfbomen. Paul plukte een olijf en kwam tot de constatatie dat die smaak niks maar dan ook niks met die uit ons potteke te maken heeft. Wat zou er met olijven gebeuren tussen het plukken en het in het potteke steken?...

In het enige winkeltje dat we tegenkwamen kocht ik een kado voor mijn privé kok van “Oud Sluys” : een ovenwant en een handdoek in de vorm van een reuzekrekel. Voor mezelf koos ik een kleine stenen krekel met als opschrift : “Écoute le chant du Soleil”. Net wat ik me altijd voorstel als ik de duizenden krekels in mijn eigen kop hoor zingen.

Het bezoek aan Homps had wat teveel van mijn oren gevraagd. Het leek een heel slaperig dorpje, maar de druivenoogst is bezig en er rijden enorm lawaaierige machines rond.

 

Voor de sluis van Homps besloten we rustig onze baguette te eten terwijl de sluiswachter zijn potje kookte. Na de maaltijd heb ik een uurtje coma-zonnen op ons dak gedaan. Ik zou de Franse gewoonte van de siësta snel gewoon kunnen worden. En ik heb weeral iets bijgeleerd. Als ik vroeger veel in de zon zat werd mijn haar steeds lichter en lichter, terug naar mijn kleuterblond. Maar grijs haar wordt dus niet terug goud. Weeral een droom die niet meer moet gedroomd worden. Voor Paul werd het veel te heet, dus besloten we de sluis door te varen zo rap ze weer open ging. Het is echt opvallend dat de meeste sluizeniers die hier wonen hier zo gelukkig zijn, en echt dol op de streek. De meesten komen van andere delen van Frankrijk en vinden het hier, met zijn 300 dagen zon per jaar, de hemel op aarde. De wind nemen ze er graag bij.

 

In de sluis van Homps lag een Engelse boot voor ons, een vrouw van mijn leeftijd werkte met de touwen van haar achtersteven, en ik deed het touwwerk op mijn boeg. We stonden dus tijdens het versassen gezellig te kletsen. De drie man op haar voorplecht zouden alles wel goed in het oog houden. Niet dus. Plots gilde de dikke sluiswachteres. Aan haar kreet te horen was er een probleempje. En inderdaad, de boot van de Engelsen was met zijn rubberen stootrand op de bovenkant van de sluismuur blijven liggen, de voorzijde van het schip zweefde dus boven het water. De Engelsmannen gaven een duw tegen de muur en hun boot kwam met een klap op het water terecht. Mijn compagnon de route trok er zich niks van aan. Ze reageerde heel cool met een “Shit happens”. Ze vertelde dat ze deze reis nog een boot had zien hangen en dat haar man vroeger met zijn kinderen ging varen en dat die hun boot eens op de wal aan een klamp hadden vastgeknoopt. Het water zakte, het kind kreeg de knoop niet los, pa stond machteloos naar boven te kijken en plots knapte de klamp met de koord van de rand. Het “ophangen” van boten gebeurt hier blijkbaar meer dan regelmatig. Logisch ook, als iedereen zo maar een boot kan huren zonder een zinnige uitleg te krijgen of les te moeten volgen. In mei, in de Elzas, hebben wij ook maar een minimale uitleg gekregen en we moesten onze plan maar trekken. Ben ik blij dat wij daar onze eerste vaarervaring opgedaan hebben en niet direct in dit gekkenhuis van “vier boten in ovale sluizen” terecht gekomen zijn.

 

In Pechlaurier zijn we dan eindelijk de berg gaan beklimmen om het panorama te bekijken. Hier is het heel duidelijk hoe het canal langs de natuurlijke hindernissen zoals bergen en rivieren geleid is. Het kronkelt als een dronken slang door het landschap. Op het einde van een kort recht stuk boog het zich rond het kasteel van Argens-Minervois en verdween in het landschap. Van boven konden we ook het gesukkel in de sluis zien. Een koppel dat net begonnen was en de tweede sluis van hun leven voorgeschoteld kreeg… Op zo’n moment twijfelt men tussen schateren en huilen van medelijden.

 

Met pijn in het hart namen we onze allerlaatste sluis, Argens. We lagen er heel relax in. Heel vreemd. De sluiswachter boog zich gezellig over de sluismuur om het babbeltje voort te zetten. Alweer een man die verliefd is op zijn streek.

 

In Roubia sloegen we onze touwen rond enkele platanen en gingen wandelen in het dorpje, cirkelvormig aangelegd rond een eeuwenoude kerk. Ook hier waren boeren druiven aan het verwerken. Maar het was er wel stil. Iedereen lijkt hier altijd te slapen achter zijn gesloten luiken. Op een caféterras zaten twee mensen, op een bank zagen we nog iemand zitten, en buiten enkele spelende kinderen zagen we geen kip.

 

De kerk was fascinerend. Tenminste wanneer we eindelijk iets begonnen te zien want het was er stikdonker (toch alleszins tot ik de lichtknop vond bij het buitengaan…)

In het plafond zaten kleurige glasramen ingewerkt. Iets wat ik nog nooit gezien had. Het zou een schitterend effect geven als ze niet zo vuil waren geweest. Door de kleinere, smalle brandglasramen in de wanden schilderde de zon in duizend kleurtjes een tekening op de grauwe muren. We konden zelfs tot op het hoogzaal. Geweldig om de geschilderde ramen van op zo’n korte afstand te kunnen fotograferen. Ge kunt er heel speciale effecten mee bereiken. Normaal kunt ge zo’n glas nooit van dichtbij zien, dus hier waren toch al weer mensen aan aan ’t peuteren en krabbelen geweest. Zonde. Letterlijk en figuurlijk.

Ik ben duidelijk lang niet meer naar de kerk geweest want de tarieven van het “stoeltjesgeld” hingen hier aan de muur en dat bleek ondertussen 2 euro te zijn. In mijn jeugd was dat 1 frank…

Paul was vandaag duidelijk in zijn “fotograaf”-modus want hij pakte de Nikon en ging nog eens te keer met zijn ‘debiel-zonder-flash’-stand. En het leverde een paar heel mooie foto’s van mij en Irma op. Allebei bruin. Ik van de zon, Irma van ’t stof.

De oude olijfmolenpers lag ver buiten het dorp, dus dat vergaten we maar, die zou toch al gesloten zijn. We waren moe en wandelden terug naar onze Olonzac om een mooie slaapplek te gaan zoeken.

 

We vaarden langs gouden bomen, zilveren wuivende rietpluimen over een smaragdgroen kanaal. De natuur is hier een juweelkistje.

 

Net achter Paraza zochten we een makkelijk stukje oever om aan te meren voor de nacht. We kozen voor 1 boom en 1 piket, en dat werd dan onze woonplaats voor deze nacht. Onze touwen waren nog niet vastgeknoopt of er kwamen al drie koppels eenden aangezwommen. Bedelend voor wat van de tafel zou vallen…

Aan de ene kant hadden we uitzicht op wijnvelden en een dorpje waarvan het kerkje om het uur zachtjes klingelde, achter de andere oever lag een soort wildernis. Vanuit de volgende bocht in de rivier hoorden we heel de avond gitaren en gezang, waarschijnlijk van de boot van de Chinezen die we ’s namiddags hadden zien liggen. Aangezien het akoestische muziek was en geen boenke-boenke gedreun was het niet storend. Onder de volle maan verorberden we onze kip met gebakken patatjes en sla. En zagen dat het goed was.

 

Het fotoalbum van deze dag volgt later!