Over onbegrip bij mensen en mirakels onder de vissen.
Het te verwachten onbegrip is al gearriveerd! Wees gerust, ik ga hier echt geen fybromyalgie-blogske van maken, maar ik wil toch even mijn ervaring van gisterenavond kwijt. Waar verschillende lezers me al voor gewaarschuwd hadden, het geconfronteerd worden met onbegrip, is reeds gebeurd! Op twee dagen tijd! 't Kan rap gaan. Maar ik ben niet van plan het me aan te trekken. Ik loop al 6 jaar van dokter naar kliniek en terug, dus ik zal dat toch niet voor mijn lol doen denk ik zo? Gelukkig ben ik van dat soort mensen niet afhankelijk, anders zou hun onbegrip inderdaad een gruwel zijn.
Enkele weken geleden had ik een afspraak gemaakt met een kinesist waar ik om de paar maand eens naartoe ga omdat hij meestal mijn hoofdpijn voor enkele weken kan verlichten. Toen ik binnenkwam zei ik dat de huisdokter eindelijk gevonden had wat de oorzaak van al mijn klachten was : fibromyalgie. Waarop ik doodleuk 't antwoord kreeg : "Fibromyalgie bestaat niet." Voilà, dat was ook weeral geregeld. 
Hij beweerde verder nog dat ik zeker over 4 maanden zou genezen zijn, maar jammergenoeg had hij me 't zelfde een paar jaar geleden - toen ik er voor de eerste maal kwam - ook gezegd... Maar dat zal hij vergeten geweest zijn vrees ik. Soit, ik heb me laten behandelen, braaf mijn 60 euro neergeteld, en we zullen wel zien of 't iets uithaalt.
Uiteindelijk zit ik nu toch al dik 6 jaar met mijn miserie opgescheept een maand meer of minder zal niet uitmaken. En tja, eigenlijk blijkt er voor deze aandoening geen oplossing te zijn, dus echt veel hoop moet ik niet hebben. Maar toch blijf ik denken dat het ooit nog gaat beteren. Mirakels bestaan. Ik heb dat onlangs weer zelf meegemaakt.
Ik weet niet of ge u nog herinnert dat ik enkele weken geleden schreef over mijn kleine gehandicapte vis, die zoveel moeite had met naar boven zwemmen om te eten, die zelfs niet gewoon kon drijven zoals zijn collega's. Als ge mijn tekst hieroever eerst even wil herlezen kan je hieronder klikken :
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=1225062001&stopdatum=1225148401
(of als de link niet werkt, via mijn archief in de zijkant van mijn blog (hééélemaal naar beneden scrollen) naar 27 oktober 2008 gaan...)
Ik was er een speciaal soort voer voor gaan kopen dat naar de bodem zakte zodat hij makkelijker kon eten. In de winkel waar ik het doosje kocht vertelde ik mijn visje zijn verhaal en de verkoper maakte me er natuurlijk op attent dat als ik dat beest in de grote vijver had gelaten het al lang opgepeuzeld zou geweest zijn door de grote vissen, en dat ik het beestje nu hielp overleven op onnatuurlijke wijze... Tja. Ik heb echt overwogen om hem te doden maar gelukkig heb ik 't toch niet gedaan want... En nu komt het : mijn klein visje is genezen!!! Hij zwemt even dapper mee in 't rond als de rest en kan moeiteloos mee komen eten aan 't oppervlak. Ik zet nu zelfs de filterpomp niet meer af tijdens 't voeren om zo minder stroming te veroorzaken. Hij zwemt even stevig tegen de stroom in als de collega's. Ik begrijp het echt niet want hij was "gehandicapt" geboren, en ineens "geneest" hij zomaar na bijna een half jaar gesukkel... Zijn vinnen zijn nog altijd klein, maar ik denk dat er iets veranderd is aan zijn zwemblaas. Maar kom, 't maakt niet uit, ik zat er altijd droevig naar te kijken als hij zo'n last had om aan zijn eten te geraken en nu is 't echt een plezier om hem vinnig te zien ronddartelen.
Bij 't schoonmaken van de bak twee geleden deed ik ook nog een ontstellende ontdekking. Ik was in de loop der tijd twee babyvissen kwijtgeraakt waar ik nooit een "stoffelijk overschot" van had teruggevonden. Het aquarium is volledig gesloten dus mijn katten kon ik niet betichten. Omdat het water zo groen was moest ik het aquarium volledig leeg maken en de wanden met kokend water overgieten om de algen te doden. Dus ik schep mijn 7 visjes nauwlettend uit het troebele water en plaats hen tijdelijk in een zak waarna ik het restwater buiten op 't terras ga uitgieten. En in het restwater dat uit het bakje waarin de thermostaat hing komt ineens een vis!!! Een grote vis (van 3 cm!) met gescheurde staart! Hij had daar weken in dat kleine hokje gevangen gezeten! Het beestje was helemaal van kleur veranderd dus ik weet zelfs niet eens wie het is. Misschien is het wel kleurige Flora die nu goudgroen geworden is? Dolgelukkig heb ik hem dan bij de anderen in de zak gestoken en na de poetsbeurt kon mijn achttal opnieuw in een glashelder aquarium zwemmen!
Dus ge ziet, een "vissenvermenigvuldiging" is hier ten huize al een gewone zaak, een gehandicapte vis die toch ineens leert drijven en zwemmen is een wonder. Dus durf ik best op mirakels hopen. Mirakels duren alleen wat langer. Trouwens als zo'n klein visje zijn hoop nog niet laat varen, moeten wij dat zeker niet doen. Hieronder enkele foto's van de poestbeurt van 3 november.
Hun tijdelijk verblijf in de plastic zak. Wel een goed moment voor een close-foto. De grote groengele vis met de ingescheurde staat weet nog niet hoeveel ruimte hem terug te wachten staat na zijn ongewilde eenzame opsluiting.
Het groene pijltje wijst op 't snuitje van 't gehandicapte visje. Dat toen nog altijd een "bodemkruiper" was.
Mijn zevental wordt overschept uit het troebele water in de zak naar het glasheldere aquarium.
Na 't schoonmaken van de bak ging iedereen zich verstoppen onder de "technische zone" waar de filter en de thermostaat zitten. Een familiefoto van 7 stuks. Bemerk de verschillen in grootte hoewel ze allemaal in dezelfde week uit het ei gekomen zijn. Ge ziet nu ook duidelijk dat er meer dan 1 vader in 't spel is geweest. Er zijn er 3 van de postbode en 4 van de melkboer.
Het beestje naast de groene pijl is mijn gehandicapte. Deze foto's dateren van 3 november toen hij dus nog niet vlot kon zwemmen en steeds op de bodem verbleef. Degene in 't midden van de foto, die zo dapper recht in de lens kijkt, is de sukkelaar die in de thermostaat-afdeling verzeild was geraakt.
Het bruine bolletje helemaal links op de foto is de nieuwe soort voeding die op de bodem blijft liggen. Helemaal achteraan de ex-gehandicapte. In 't midden de verkleurde goudgele. Ze beginnen echt wel goed te poseren nietwaar? 
Het pijltje wijst naar mijn gehandicapte. Je ziet hij is wel veel kleiner dan de collega's. Maar hij kan dus tegenwoordig even goed uit de voeten. Pardon, uit de vinnen.