Een surrealistische ziekte. Deel 11.
11. Het Vieze Virus.
Dankzij enkele héél fijne mails van lezers heb ik terug de moed gekregen om wat te bloggen. Daarom niet dagelijks, en zeker zonder stress of verplichting. En ooit zal er wel weer eens onverwacht een fotoraadsel opdagen want ik heb tóch nog een paar dingen gezien waar we plezier aan zouden kunnen beleven... Maar dat is nog niet voor nu.
Ik was erg geroerd doordat sommige mensen me lieten weten dat, nadat ik gestopt was met het fotoraadsel, ze de juiste woorden niet vonden om iets te schrijven. Het moest even bezinken.
Daar heb ik alle begrip voor. Niet iedereen kan snel zijn emoties neerpennen. Sommigen hebben weinig woorden, en soms heeft een mens helemaal geen woorden als hij door iets geraakt wordt. Maar maak je geen zorgen. Eén woordje van jullie was al genoeg voor mij. Zoals je weet heb ik nooit woorden tekort, integendeel ik heb er altijd veel te veel, mijn schrijfsels zijn altijd te lang. Dus ik vul jullie tekort aan woordjes wel aan.
Maar het deed me wel heel goed jullie mails te lezen. Bedankt daarvoor.
En nu wil ik het toch nog even over dat optreden van Leonard Cohen hebben. Ja, ik weet het, hij moet zo stillekesaan uw keel en oren uitkomen maar ge kunt niet begrijpen hoe belangrijk zijn optreden voor mij was. Niet alleen omdat ik zijn liedjes zo graag hoor (ik vind dat hij met woorden doet wat Michelangelo en Dali met hun verf deden), maar vooral omdat ik dacht dat ik met mijn gekke kop nooit meer naar een optreden zou kunnen gaan.
Toen mijn man destijds die kaarten bestelde had ik nog een beetje hoop dat ik beter zou zijn tegen dat het zover was, maar de weken voor het optreden wist ik dat dat niet 't geval ging zijn. Ik zat dan ook echt met een groot ei. Niet gaan en 't niet proberen, of wél gaan en 't risico lopen dat ik daar niet weggeraakte omdat het in openlucht te doen was en ik vreesde nergens een stille plek te vinden.
Maar met mijn regiment goeie oordoppen is 't allemaal heel goed meegevallen.
Ik was zo gelukkig dat ik dat nog kon meemaken! Misschien lukt het me de volgende keer als hij in België optreedt niet meer, en dat maakte dat ik er deze keer nog dubbel zoveel van genoten heb. Het optreden staat in mijn hersenen gegraveerd. Elke dag nog draai ik zijn muziek in de auto en geniet ik van mijn foto's. Ik ben echt wel een beetje fier op mijn foto's deze keer. Dat gebeurt niet dikwijls.
Ik vind het moeilijk om hierover te schrijven want het moet enorm ongeloofwaardig klinken dat ik, weliswaar met oordoppen, van een concert kan genieten en toch last heb van een stomme rinkelende sleutelbos. Maar 't is nu eenmaal zo.
De onderzoeken in de vorige kliniek hebben niets opgeleverd. Eén specifieke behandeling heeft mijn tinnitus zelfs nog verergerd. Sindsdien heb ik het gevoel dat er een helicopter in mijn hoofd rondcirkelt. Dat geluid had na twee dagen moeten overgaan maar dat is dus nooit gebeurd... De dokters vinden dat "jammer". En dat is het dan.
Maar ik ben sinds een dikke maand in behandeling bij een professor, in een andere universitaire kliniek, en daar gaat het er heel anders aan toe. Toen ik hem onlangs vertelde dat ik naar 't optreden van Cohen geweest was - en in de middenstukjes van de hele stille nummers (op momenten waar iedereen muisstil was en er zeker niemand ging fluiten of applaudiseren) ik zelfs mijn dopjes even dierf uittrekken - antwoordde hij teder glimlachend vol begrip : "Ja,... maar een broodzak naast uw kopke opendoen mogen ze niet hé?... En met mes en vork van een bord eten kunt ge ook niet hé? Ik weet dat maar al te goed... Ik weet best hoe gruwelijk onbegrijpelijk het is wat ge meemaakt, ik wou dat ik een oplossing had.... Maar we blijven zoeken hoor, we geven niet op!"
Alleen al door het begrip, en het inzicht van die dokter in deze zotte ziekte, voel ik me beter.
De laatste weken heeft hij me cortisone gegeven in de hoop de tinitus en de hyper-accusis af te zwakken maar ik heb er jammergenoeg heel anders op gereageerd dan hij gehoopt had. Ik heb er voornamelijk terug evenwichtstoornissen van gekregen. Maar deze mens probéért tenminste iets. Hij zoekt! En hij behandelt me als een patiënt, en niet als een guinees biggetje.
Deze man heeft ooit iemand genezen. Dat geeft me hoop. Hij zoekt of het mogelijk is dat ik ooit een virus heb opgelopen op een van mijn reizen. Best mogelijk, want toen ik na de tsunami een pootje ging toesteken in Sri Lanka ben ik in niet zo hygiënische toestanden terecht gekomen... In een van die vluchtelingenkampen zou best wel eens een vies virusje bezit van me kunnen genomen hebben. "Het Vieze Virus", het zou een goede titel voor een boek van Suske en Wiske kunnen zijn.
Och, ik probeer maar van alles de vrolijke kant te zien.
Maar het blijft moeilijk. Vorige zondag ben ik sinds lang nog eens naar een rommelmarkt geweest. Dat was van in de prille lente geleden. Die openluchtrommelmarkt had ik toen goed overleefd maar ik was daarna een café binnengestapt om naar het toilet te gaan. En ik had mijn dopjes niet op zak...
Het geluid van het volk in de glazen veranda en het geraas van de toiletten en de waterkranen hadden me op enkele minuten zo ziek gemaakt dat ik niet wist hoe snel ik buiten moest raken. Tot overmaat van ramp had ik dan enkel nog een briefje van 10 euro en moest de toiletmadam al dat rinkelend geld teruggeven. Om gek te worden.
Al de volgende rommelmarkten waren een soort feesten met orkestjes, dus daar ben ik maar wijselijk niet meer naartoe gegaan.
Maar nu heb ik het nog eens geprobeerd! Het was in openlucht te doen, in de straten van Ekeren, en ik dacht dat dat best zou meevallen. Niets was echter minder waar. Hoewel er geen muziek of orkestjes waren heb ik, vanaf dat ik uit de auto stapte, mijn dopjes moeten insteken... Het ergste was dat ik geen mens kon verstaan en dat de verkopers mij ook niet verstonden omdat ik blijkbaar veel te stil spreek met die doppen in. Alles in mijn kop klinkt zo luid dat ik steeds denk dat ik sta te roepen, maar dat is dus blijkbaar niet zo.
Vroeger was een van de grootste genoegens met die mensen staan grappen en grollen en tetteren en lol maken. Dat valt nu weg, ik versta zelfs niet eens meer wat ze antwoorden als ik de prijs van iets vraag. Mijn kameraad moet het me dan dichtbij mijn oor vertellen of ik lees het van zijn lippen af. De leuke babbeltjes vallen kompleet weg. De rommel blijft over. Maar toch heb ik er enórm van genoten! Het was zalig te kunnen rommelen in de heerlijke zon, wel vijf uur hebben we er rondgewandeld! Opgesloten in mijn kop, maar alles opslorpend met mijn ogen. Beladen met boeken en plezante rommeltjes om berenhuisjes mee ineen te knutselen, mooie piepkleine etsjes, en kaderkes om die in te steken, en flink zere voeten, zijn we thuisgekomen.
En dan te bedenken dat ik vroeger nooit heb opgemerkt dat een rommelmarkt een lawaaierig gebeuren was... De wereld is voor mij toch zo veranderd in amper 8 maanden tijd.
Er zit niets anders op dan uit het leven nog te persen wat er in zit en dat doe ik dan ook maar. Ik doe niet meer elke dag mijn mailbox open, en aan veel "verplichtingen" verzaak ik (ik heb er toch genoeg, dus ik kan best "mijn kat sturen" als ik geen zin heb in iets), ik doe zoveel mogelijk wat ik prettig vind. Meestal thuis en alleen, lekker stil. Ik ben waarschijnlijk een van de weinige mensen die dit een zalige zomer vond.
Heerlijk veel regen en lekker fris zodanig dat mijn buurman niet in zijn tuin kon zitten en telkens heel het huizenblok op stelten zetten met zijn techno muziek. Het was eigenlijk heel grappig. Telkens deze maand de zon even kwam piepen zette hij ramen - en geluidsboxen - open, en geen vijf minuten later begon het zalig te regenen en werd het terug stil. Ik begin heel goed te worden in regendansen.
Ik geniet nog meer dan vroeger van de dreigende luchten, waar ge soms helemaal in 't oosten zware donkergrijze herfstwolken ziet en in 't westen nog weerkaatsingen van het gouden roze-geel van de ondergaande zon. Prachtig! En zo stil! Want op zo'n momenten komt niemand op 't idee om zijn grasmachine uit te laten.
En dan in de stilte van de nacht onder mijn afdakje zitten genieten van de zachte regen en dromen dat ik in de moesson in Sri Lanka zit. Zalig is dat...
Alhoewel... onlangs moest ik een uur autorijden in een echte stortbui en toen dacht ik even dat ik gek ging worden. Ik hoorde elke druppel neerknallen. Alle tienduizend per minuut. Diegenen die op de voorruit vallen klinken zelfs anders dan die op het dak neerkletsen. Toen ik thuis kwam was ik helemaal kierewiet. Ik zal mijn regendansen toch beter moeten leren beheersen en timen, vrees ik. Maar dat komt wel. Oefening baart kunst, en beweging is gezond.
De vorige aflevering vind je door op het aapje te klikken in de zijkant van mijn blog.