Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 12. Deel 1.
Dinsdag, 21 juli 2009.
Costa Luminosa, op zee
12. Een dag boordevol uitdagende sporten en entertainment!
Met de gordijnen strak dichtgetrokken lekker uitgeslapen tot half tien. De doortocht van de Lofoten-eilanden gelaten voor wat hij was. We hadden die toch al gezien op de heenweg. Na ‘t opstaan dachten we in alle rust een stukje fruit te gaan eten aan ’t buffet maar blijkbaar was iedereen op ’t zelfde idee gekomen. We zijn overduidelijk niet de enigen die moe zijn en eens graag uitslapen.
Gezellig wat zitten schrijven en dan nog wat foto’s aan boord gaan nemen. Leuk voor op mijn blog en om aan de kelners te geven. De passagiers zelf worden constant gefotografeerd of ze nu willen of niet. Bij ’t van boord gaan staan er twee animatoren verkleed in gekke pakken - ijsberen of elanden of aanverwanten - en je mag niet aan land voor je daartussen geposeerd hebt, maar o wee als je zelf begint te fotograferen… Gisteren werd het me - op een weliswaar heel lieve manier - verboden in ’t casino. Dat kon ik nog enigszins begrijpen. Privacy van de gokker. Vanmorgen mocht ik de winkeltjesgalerij niet fotograferen en werd ik weggejaagd bij de fotorekken van de scheepsfotograaf. Hij had een foto van een walvis gemaakt en (stel je voor!)) ik zou zo eens zijn foto (die achter heel reflecterend glas hing met een massa weerspiegelingen) moeten durven fotorgraferen en thuis doen alsof ik die zelf had genomen. Ik denk dat ik die bewuste foto dan zelfs met een halve dag photoshop nog niet opgekuist had gekregen. Ik wil verdorie ook geen foto die ik niet zelf genomen heb, ik heb mijn eigen walvis ondertussen al gefilmd. Zij het zeer zielig want mijn camera stond toen net handmatig ingesteld en ik was met macrofotografie bezig. En een zwemmende walvis in een klotsende zee op 100 meter afstand van een boot kan je moeilijk macro noemen…
Maar ik begin hun gedrag stilaan wel wat beu te worden. Al die kuddes animatoren die konstant verkleed rondlopen om mensen naar hun stomme shows te lokken, het Samsara-team dat aan ’t zwembad “demonstraties” geeft van massage’s en tandenbleek-sessies om betalende klanten te werven, verplicht poseren voor hun huisfotograaf om later veel te dure portretten aan de man proberen te brengen, kortom de passagier is hier het gewillige lam dat naar de offertafel geleid wordt, maar o wee, als ge dan zelf ook wat foto's wil nemen beginnen ze moeilijk te doen. Ik heb hier al dikwijls 't liedje "Italianen" van Raymond van 't Groenewoud lopen neurieën.
Er kan nooit entertainment genoeg zijn, en liefst alles tegelijk,...
Al turnend naar een film over tango kijken, een uitdagende sport... vooral voor de nekspieren.
En ge kunt toch niet zwemmen zonder tegelijk een film over zwemmers te zien?...
Ah nee, dan zoudt ge verdrinken.
Na de lunch ben ik dan met mijn berentas rondgetrokken aan boord en heb ik hen maar gezelllig gefotografeerd. Op die manier staan er geen mensen op maar onschuldige beren en daar kunnen ze nu moeilijk bezwaar tegen maken. Vervelend genoeg komen er dan altijd mensen rond mijn setting staan die roepen “How nice!” en zelf mee te beginnen fotograferen. Meestal dan nog ongevraagd. Eigenlijk even goed een schending van mijn beren hun privacy...
Heb me daarna maar op mijn terrasje teruggetrokken om al de frustraties eens van me af te schrijven. Hoe onwezenlijk mooi Spitsbergen ook was op zo’n groot cruisefabriek krijgen ze mij nooit meer op.
Gelukkig beleef ik enorm veel plezier aan op mijn terras te zitten schrijven. Helemaal alleen met het gezelschap van de enorme zee. Maar ik kom zoveel tijd te kort.... Het reisverhaal bijhouden lukt nog redelijk, ook daar heb ik al wel een achterstand, maar om andere dingen te schrijven schiet gewoon geen tijd over. Er is altijd wel iets waar men naartoe moet en meestal is dat dan nog 8 verdiepingen lager en 300 meter verder te doen.
Vanavond bood de kapitein ter gelegenheid van onze nationale feestdag een drink aan in de discotheek, dus moest ik me daar weer voor opkleden. Ik was wel eens benieuwd hoeveel landgenoten er nu eigenlijk aan boord zijn. Ik ken er maar vijf. Het blijken er toch een flinke 80 te zijn.
Bij ’t binnenkomen kregen we allemaal een rozet opgespeld met de Belgische driekleur. Zo eentje dat bij de verkiezing van “De Vette Os” het dikste dier rond zijn nek gehangen krijgt. De kapitein gaf een mini-speech, al de hogere officieren draafden even op om te groeten en heel de bende verdween alweer na enkele minuten. Die mensen hebben waarschijnlijk elke avond hun bezigheid met van de ene plichtpleging naar de andere te rennen. Moet ook niet plezant zijn. Als ik zeeman was zou ik willen varen en niet aan sociale verplichtingen moeten staan voldoen.
Ze hadden een flinke taart gemaakt in de kleuren van de Belgische vlag maar daar hebben we maar niet van geproefd omdat we nog moesten gaan eten. Trouwens zoetigheid hebben we ondertussen genoeg binnen gekregen. Beter even dansen om toch een half calorieke te verbranden.
Een deel van de officieren.
Het verbranden van de halve calorie.
De kapitein. In 't midden van de foto. 
Het Belgische taartje.
In ons Samsara-restaurant wordt het hoe langer hoe plezanter omdat het weinige personeel dat daar werkt ondertussen goede kennissen zijn geworden en de meesten een flinke portie humor bezitten. Ze zijn ook altijd heel benieuwd naar mijn foto’s, zeker als ze zelf die dag de tijd niet hebben gehad om aan land te gaan. Na de vakantie zullen er veel foto’s moeten doorgemaild worden.
Tuurlijk ben ik altijd bereid om te poseren...
... maar liefst niet te lang...
... en zeker niet te serieus.
Oef! De zon gaat terug normaal onder!
In de kajuit alles klaargelegd voor de uitstap in Olden morgen, wat weer een ramp was, want ik weet nu echt niet meer wat aantrekken. Het wordt een lange wandeling bergop naar die grootste gletsjer en dan een rafting op een bergmeer… Wat trek je daar nu voor aan? En gaat het regenen of gaat de zon volop schijnen? Het weer kan hier om ’t uur kompleet veranderen. Dus allerlei verschillende soorten kleren klaargelegd en weer veel te laat in bed geploft. Het wordt geen gewoonte. Maar kom de uitputtingsslag is bijna voorbij.
En toch blijven er ook nog 's nachts enkelen de dansles volgen...
Zij het dat ge 't geen groot succes kunt noemen.
De schimmige figuur onder 't scherm is de dansleraar.
Toen ik deze foto nam dacht ik heel even dat ik in de videoclip van
'Thriller' van Michael Jackson terechtgekomen was...
Iets met zombies die tot leven komen weet ge nog?...
Het uiterst sumiere fotoalbum van deze dag, met nog enkele interieurfoto's, vindt je op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CruiseNoorwegen12OpZee?authkey=Gv1sRgCLKb3NjlkpmpTg#
