Gewoon schrijven...
Ge kunt nooit voor iedereen goed doen. Sommige lezers verwachten op een blog foto's, anderen hopen muziekskes te horen, weer anderen lezen graag iets, of zijn op zoek naar prentjes om op hun eigen blog iets mee ineen te knutselen... Vandaar dat ik meestal mijn zin maar doe en mijn blog dan ook een mengelmoes is geworden van vanalles. Ik denk dan maar : wie zijn eigen is kan niet verkeerd zijn.
Ik weet best dat als ik foto's van mijn babyvissen plaats niet iedereen geïnteresseerd is (dan hoor ik sommigen zelfs denken tot hier) : "Maar nee, toch weer niet die stomme kleine viskes?! Ik ben alleen geïnteresseerd in een vis als hij op mijn bord ligt. Krokant en zwemmend in botersaus."
Of als ik foto's van Antwerpen laat zien en me nogal lovend uitlaat over "De Koekenstad" : "Oeps, onze chauvinistische Antwerpenaar komt weer boven water. Ge krijgt een mens wel uit Antwerpen maar nooit Antwerpen uit de mens blijkbaar..."
Of bij een strip over Irma : "God hoe is 't mogelijk... Een vrouw van boven de vijftig en nog altijd een pluchenbeesten-fixatie, wat voor een jeugd moet dat mens toch gehad hebben?!"
En als ik er wat foto's van mezelf op zet vrees ik dat er gemummeld wordt : "Jawadde, ze denkt toch echt dat ze nog schoon is precies."
Maar misschien nog 't ergste van alles... de doopvontschelpen : "Djiéééézes! 't Is toch niet waar?! Ze is nog niet eens op reis geweest en nu verschijnen die rotdingen toch alweer op 't blog! Van die beesten zonder kop noch staart! Mossel noch vis! Ge zoudt op den duur nog beginnen hopen dat ze die klein rotviskes er terug op zet daar zien we tenminste nog een kopke en een staartje aan.
"Mijn artikeltjes over de menopauze zullen door sommige voorbijgangers ook niet direkt gesmaakt worden vrees ik : "Dat vind ik dus toch écht níet kunnen. Lachen met 'de ongemakken van de vrouw op leeftijd'. Op haar leeftijd zou ze nu toch al wel de pudeur mogen hebben om over zo'n dingen discreet te zwijgen."
Of bij kattenstrips : "Pfffft weeral diezelfde zes katten. Eigenlijk al een chance dat ze er 6 heeft. Zit er tenminste nog wat afwisseling in de kleuren."
Of als ik eens grondig in mijn pen kruip : "Oeps, eerst eens gaan zien hoe lang dat schrijfsel is want anders begin ik er niet aan... Beknoptheid is nu eenmaal niet ons Laathike haar grootste talent."
Maar toch is 't liefste wat ik op mijn blog doe gewoon wat schrijven. Schrijven over dingen die in de loop van de dag (of in mijn geval van de nacht) mijn aandacht trokken. Zoals over onderstaand mooi stukje uit "De Morgen" geschreven door "Bernard Dewulf". Hij schreef dit naar aanleiding van de moeder die haar vijf kinderen doodde en wiens proces momenteel onder veel belangstelling van de pers zowat overal ter sprake komt. Maar zijn column gaat veel verder dan deze rechtszaak, hij raakt veel diepere zaken aan die volgens mij iedereen aanbelangen. Het gaat over ouderliefde en hoe die vooral te leren uiten.
Bij het lezen van dit artikel maakte ik helemaal op 't einde een spontante leesfout. Ik las in plaats van "omvademend" "omvaderend". Later overdacht ik mijn leesfout en het werd me onmiddellijk duidelijk waarom ik die gemaakt had. Omdat ik tijdens 't lezen al heel de tijd onbewust aan mijn eigen vader had zitten denken....
Ik heb zelf geen kinderen, dus ik wil zeker niet de pretentie hebben om hier ouders de les te gaan lezen. Ik schrijf deze tekst dan ook niet als ouder maar wel als kind van ouders. Een kind dat een super-zalige moeder had, maar jammergenoeg een vader die geen kaas had gegeten van opvoeding. En dan zeker niet van de opvoeding van het rebelse tienertje dat ik was, dat van alles in 't leven eens wou proeven en geen kansen liet voorbij gaan om te experimenteren.
Mijn pa was een heel degelijke, ouderwetse man. Een harde werker die voor zijn gezin wou zorgen. Vooral voor materiële zaken. Zaken met een "hardheid", concrete dingen, nuttige zaken. Hoe enorm gevoelig hijzelf ook was hij kon het amper uiten en zeker niet naar zijn gezin toe. Begrijpelijk, de man had zoiets in zijn eigen thuis ook nooit geleerd. Hij had heel zijn leven 6 dagen per week 12 uur per dag gewerkt onder het juk van stugge broers en ouders. Genegenheid was in dat gezin een ongekend woord, er moest gewerkt worden. Hoe zou mijn vader het dan naar mij toe hebben kunnen uiten?
Ik wil er hier even voor pleiten dat ouders hun kinderen meer laten zien dat ze van hun houden. Niet door ze nog meer speelgoed te geven, of te stoppen met ze op te voeden en terecht te wijzen waar nodig, maar door veel warme, welgemeende knuffels uit te delen. Hen te zeggen dat ge van hen houdt en dat ze goed genoeg zijn om uw liefde te verdienen.
't Is niet omdat ge dat in uw jeugd niet krijgt dat ge persé een crimineel gaat worden, mijn pa noch ik zijn dat geworden, maar het is en blijft een groot gemis dat ge die leegte voor de rest van uw leven moet meedragen.
Toen ik met mijn eerste vrijerke aankwam (het was per toeval op een zondag, dus de enige dag dat mijn vader thuis was) kreeg ik slaande ruzie met mijn pa. Als wilde tiener van 15 ging ik verbaal woest tekeer. Ikzelf was die ruzie snel vergeten, maar als ik toen geweten had wat de gevolgen zouden zijn had ik wel 90 keer nagedacht alvorens "mijn gedacht eens te zeggen"...
Pas de dag voor mijn vader stierf heeft mijn echtgenoot aan hem durven vragen waarom hij mij heel zijn leven "niet graag gezien" had, terwijl zijn dochter eigenlijk toch alles voor hem deed wat hij vroeg. Hem zelfs bewonderde en hem "de schatkist waar ze het sleuteltje van kwijt was" noemde. Na lang aandringen heeft hij zijn geheim prijsgegeven, hij antwoordde dat ik 30 jaar geleden in een ruzie iets héél lelijks tegen hem gezegd had, namelijk het woord "rotzak".
Zelf heb ik dus heel mijn leven niet beseft waarom mijn pa mij niet meer graag had. Mij niet wou aanhalen, mij steeds een mislukkeling vond, en ik nooit of te nimmer goed genoeg was, welke resultaten ik ook behaalde. En vooral de knuffels heb ik ontzettend gemist (hoewel ik er meer dan genoeg van mijn ma kreeg). Ik had zo graag ook een papa gehad die mee naar de oudervergaderingen of mee op vakantie ging, of gewoon maar eens thuis was en niet altijd in zijn fabriek zat, 40 kilometer bij me vandaan. Ik heb dat zelf verknoeid met 1 stom woordje. Maar wat even erg is is dat hij daar al die jaren op zitten broeden heeft zonder het ooit met me te willen of kunnen uitpraten. Dat hij het uiteindelijk bekende aan mijn echtgenoot en dat we 't zelfs niet eens meer hebben kunnen goedmaken want de volgende dag vond ik pa dood in zijn ziekenhuis bed... Intens jammer toch?
Mijn vader was een heel gevoelig man en heel teder. Diep van binnen. Zijn liefde zat echter in zijn eigen gevangenis omdat hij bij zijn eigen ouders ook geen zichtbare, voelbare genegenheid gekend had. Uiteindelijk kon de mens er ook niets aan doen dat hij niks van pedagogie kende, of van de omgang met hedendaagse tieners. Hij was een man van de "boerenbuiten" en ik een heel "stads" kind en hij had er ook niet om gevraagd om op zijn 45ste ineens met een kind opgezadeld te zitten. Ik beschuldig hem dan ook van niets. Ik vind het alleen spijtig van al die gemiste knuffels want het was toch zo'n schatje. Zo'n onaanraakbaar schatje.
Gelukkig kreeg ik van mijn pa wel een van mijn kostbaarste bezittingen : mijn liefde voor dieren en voor al wat nietig is. Hij was ook kunstzinnig, maar daar kon hij geen aandacht aan besteden want hij wou altijd maar werken. Hij zou wel beginnen houtsnijden op "zijn oude dag". Maar als ge tot uw 76ste blijft werken dan volgt er eigenlijk geen rustige oude dag meer waarin ge nog creatief kunt zijn. Dan komt er alleen nog een periode waarin ge gebroken, kapotgewerkt en oververmoeid zit te wachten op uw dood.
Dus beste ouders, en grootouders, als ge naar dit kind van 52 jaar hebt geluisterd schiet dan in aktie. Zo snel ge uw kroost ziet, denk er dan niet over na, maar grabbel ze gewoon eens goed vast, knijp ze eens plat, roefel desnoods van pure liefde de gel uit hun haar, en zeg en laat hun voelen dat ge ze heel graag ziet. En als ze niet in de buurt zijn stuur ze dan maar een sms-ke. Ze gaan dat misschien niet toegeven maar ze gaan dat in een heel speciaal mapke bijhouden. Geloof me.
Allez beminde parochianen gelieve nu allemaal recht te staan want nu gaan we over tot de lezing van 't evangelie van den Heilige Johannes... 
