De pamperjaren van de vrouw. Deel 5.
Dat oud worden, dat is iets raars. Soms lijkt het alsof ge jaren aan een stuk dezelfde persoon blijft en dan plots - als een trap die ge afdaalt waar per ongeluk een paar treden ontbreken en ge knal ineens een verdieping lager ligt - is er iets veranderd! Opeens zijn daar een paar diepe groeven bij gekomen of is er iets verschenen wat er vroeger niet was. Soms op een paar maanden tijd! Meestal na een periode van grote stress of door veel verdriet om een verlies van een geliefde, of doordat ge te lang te veel op uw schouders geladen hebt.
Ge schrikt, maar went weer langzaamaan aan dat nieuwe zelfbeeld. Tot op de volgende trap wéér ineens een paar treden ontbreken... en er alweer een stuk van uw façade aan diggelen valt. Nee, verouderen gaat niet langzaam, volgens mij gaat het met schokken. Met alle gevolgen vandien. Want telkens ge na een zware periode eindelijk eens terug de tijd neemt om uzelf te bekijken en te verzorgen ziet ge dingen die er daarvoor niet waren. Dingen die ineens dieper zijn of lager hangen of serieus uitgedijd zijn. Ik weet niet of dat bij iedereen zo gaat maar ikzelf ervaar het althans zo. Ofwel is er nog iets anders mis met mijn ogen behalve alvast die floddervellen erboven die me stilaan de wereld beginnen te laten zien als een Brabant trekpaard.
Maar om nu verder af te dalen langs de trap van dat aftakelende lichaam... We waren dus ter hoogte van de rudimentaire vleermuisvleugeltjes gekomen die stilletjes ontspruiten uit de binnen-bovenarmen. Een trede lager komen we bij het borstenprobleem. Ik denk niet dat de woorden "borst" en "probleem" afzonderlijk bestaan trouwens. Ik vraag mij soms af of de vrouw die 100% tevreden is met haar boezem ergens rondloopt. Die met de kleintjes willen er grote en die met de grote willen er kleintjes. Erger nog, soms willen ze dat niet eens zélf maar denken ze dat iemand anders dat wil. En denken ze dikwijls nog verkeerd ook. Ik vrees dat er veel zinloos geopereerd wordt op dat gebied.
Trouwens waarom van boezem veranderen als ge zelf tevreden zijt? De goeie mannen zeggen toch altijd wat ge wilt horen! Tegen de rondborstige vrouwen beweren ze dat ze minnaars van Rubens zijn en als ge eruit ziet als een rechte lijn blijken ze plots liefhebbers van Mondriaan. De schatten.
Maar komt, wat er ook moge hangen, het zakt. Sowieso. Klein of groot, het wordt een duo zielige theezakskes of een zware rijpe tweelingvrucht waaronder de boom stilaan kreunt. Ik heb nog veel chance gehad. Mijn boezemke bestond voornamelijk uit goedaardige cysten. Als de gyneacoloog van mij een echografie neemt dan zie ik op 't scherm, naargelang hij met 't machientje heen en weer over mijn huid glijdt, allemaal grote grijze walvissen voorbijzwemmen. Ik lijk wel twee oceaantjes vol potvissen te bezitten! Mijn privé-aquariums! Soms deed zo'n potvis flink pijn en dan moest ik hem laten leegzuigen. Op zich niet zo erg want het is maar een prik, van 't leegtrekken van de cyste voelt ge niets. Tot op een keer, jaren geleden, de dokter te diep prikte en in mijn long terecht kwam met zijn spuit... 't Resultaat was een klaplong. Geen leuke gebeurtenis. (Maar wel ineens twee weken tijd om in bed boekskes te liggen lezen. 
"Every cloud has a silver lining"...)
Vanaf dat moment heb ik de potvissen maar rustig in mijn oceaantjes laten ronddolen. Ik bekeek ze simpelweg op een andere manier. Mijn walvissen waren mijn "natuurlijke borstvergroting". Af en toe wat pijnlijk maar wel goedkoop en natuurlijk. Maar nu heb ik sinds geruime tijd echter geen pijn meer aan mijn borsten... Verheugd deelde ik 't goede nieuws mee aan mijn gyneacoloog waarop die heel nuchter antwoordde : "Ah ja, das logisch, met de pre-menopauze beginnen die cysten te verdwijnen dus gaat ook de pijn die ze veroorzaken weg!" Stel u voor!!! Nu had ik de laatste twintig jaar toch iets dat voor een "bescheiden" boezem kon doorgaan en nu gaat mijn natuurlijke borstvergroting het opgeven!!! Ook dat nog...
Ik was altijd tevreden met mijn beperkte omvang omdat ik teveel vriendinnen heb weten lijden onder grote boezems, van nekpijn tot rugklachten die resulteerden in noodzakelijke borstverkleiningen om gezondheidsredenen. Trouwens op een grote boezem morst ge ook meer als ge aan 't eten zijt. Ik denk ook dat ge dan niet lekker op uw buik kunt slapen trouwens. En om tussen de rotsen mee te duiken en in kleine gaatjes vissen te hangen fotograferen lijken ze me ook niet praktisch. Nee ik was best tevreden met mijn 85 Beekes. Tot nu,.. tot nu mijn walvissen plots op de loop gaan!... Wat gaat er nu nog overschieten over een paar jaar? Vellen en beentjes?...
Mijn nobele streven was altijd : de boezem moest een klein beetje verder naar voren steken dan de buik. Dat was nu toch niet te veel gevraagd vond ik. Heel mijn leven was dat al dansen op een slappe koord, maar 't lukte. Vooral dankzij mijn potvissen. Het laatste jaar word ik "onverklaarbaar" dikker en buik en borstjes gaan gelijk op, dus ik kan me nog altijd in evenwicht houden op 't scherp van de snee. De boezem is nog altijd aan de winnende hand hoewel de buik aan een flinke inhaalbeweging bezig is. De strijd gaat natuurlijk maar om centimeters, dus ge moet dat goed in de gaten houden... Natuurlijk als de potvissen het stilaan opgeven gaat de buik onvermijdelijk terrein winnen en wat gaat er dan van mijn figuur overschieten?... In profiel : een neus, een buik en tenen dus. 't Zal schoon zijn, ik word geen Rubens of Mondriaan, maar een Picasso!
Maar over dat "raadselachtig" verdikken gaan we het in deel 6 hebben. Want dat mysterie moet ik zelf eerst nog eens grondig overdenken, op een rustig moment, met een pak chocolade en een tas warme chocomelk in de buurt. . Die gewichtstoename kan nu toch echt niet enkel aan de "chocolate chips cookies" liggen waar ik mij mee moet troosten omdat ik dikker wordt en ondertussen ook nog in diggelen aan 't vallen ben? Of wel?... 
