Woensdag 26 december 2012
mijn vuilbak
Lieve vrienden,
Ge hebt per ongeluk "mijn vuilbak" over u heen gekregen.
De berichten die hier verschenen zijn waren mijn kladblok. Het was een hoopje rommel dat ik al jaren geleden had bijgehouden onder de datum van "december 2012". Het stond daar lekker uit de weg, en als ik er ooit nog iets van nodig had kon ik het daar vinden... Dom natuurlijk. Ik ben in geen tijden op mijn blog geweest en was kompleet vergeten dat ik nog ergens "een vuilbak" had staan. En nu is die per ongeluk buiten gezet.
Gelukkig waarschuwde een vriend me en heeft hij die berichten alweer netjes verwijderd.
Tot mijn verbazing waren er al mensen die op die artikeltjes gereageerd hadden!!! Jullie zijn me dus niet vergeten. Ik jullie ook niet. Ik denk dikwijls aan jullie. Ik was zelfs van plan om met kerstmis een kerstwens te plaatsen maar het is er niet van gekomen. Door wel 7035 omstandigheden.
Eén daarvan is dat Laathi, de poes, op sterven ligt.
Sinds twee maanden weet ik dat ze een tumor heeft en hij valt niet te opereren. Ik probeer zoveel mogelijk tijd bij haar door te brengen en haar te verwennen. Ik vrees echter dat ze het nieuwe jaar niet meer zal halen.
Het diertje dat me per toeval mijn nickname gaf toen ik mijn blog startte gaat me dus verlaten.
Ze is sinds het jaar dat ze in Frankrijk woont helemaal open gebloeid, van een timide poes was ze plots heel zichtbaar en sociaal geworden. Ze heeft hier enorm genoten. Zelfs nu nog, nu ze enkel nog een skeletje met een dikke bobbel op haar schouder is, leeft ze nog heel graag. Ze wil nog spelen, ze gaat soms nog even op het terras in de zon zitten, en ze geniet eindeloos van over haar buikje kriebelen. We halen al het geluk dat er te halen valt uit de laatste dagen die ons nog samen gegund zijn.
Maar er zijn nog vele andere redenen - waarover ik onmogelijk kan uitweiden - waarom ik op dit moment niet op mijn blog kan schrijven.
Hopelijk zal het over een half jaar anders zijn en kan ik jullie terug laten delen in mijn belevenissen. Ik hou nog dagelijks mijn dagboek bij. En het is er een héél dik aan het worden. Niet altijd plezant, maar toch veel dat ik met jullie zou willen delen. Maar niet nu dus.
Met mijn gezondheid gaat het nog altijd ongeveerd hetzelfde. De tinnitus is en blijft er (maar die stoort me niet) en de hyper-acusis is lichtjes verbeterd. Het leven is hier voor mij veel makkelijker. Alles is hier op de boerenbuiten zo heerlijk stil! Onze streek is heel dun bevolkt en zelfs in de supermarkten (die niet vlak bij ons dorp zijn) is het heel kalm. Ik kan er zelfs mijn boodschappen doen zonder oordopjes!!! Er gaan hier soms weken voorbij zonder dat ik mijn dopjes moet dragen.
We zijn nog altijd bezig met het interieur van ons huis te veranderen. Er bleek nogal veel niet waar te zijn van wat ons beloofd was... De verwarming bleek totaal onvoldoende. Vorige winter vroor het in sommige kamers... Dus hebben we, ongepland, een boel isolatiewerken moeten uitvoeren. De schouw van de kachel kwam plompverloren (en levensgevaarlijk) op zolder uit, we hebben dus schouwen moeten laten steken. En dit is nog maar een fractie van de haast eindeloze reeks "verborgen gebreken".
Maar niet getreurd, we steken onze handen uit de mouwen, en we zullen ze nog lang niet in onze zakken kunnen steken. ;-)
Ondanks de vele tegenslagen wonen we hier altijd nog dolgraag en hebben we nog geen moment heimwee gehad naar het drukke Herentals. De mensen zijn hier zoveel vriendelijker, en iedereen heeft hier nog tijd voor een babbeltje of een grap. Ik ken hier al meer mensen dan ik op de 25 jaar in België heb leren kennen. In een kleine gemeenschap, zonder veel voorzieningen, zijn we ook op mekaar aangewezen en dat is een heel fijn gevoel.
De werken waar we mee bezig zijn zijn vrij zwaar, en ze gaan langzaam vooruit, we zijn dan meestal ook maar met zijn tweetjes om alles aan te pakken. Hoe graag ik ook altijd geklust heb, met die hyper-acusis is het lastig. Als er met machientjes moet gewerkt worden moet ik mijn doppen dragen en word ik gek van de tinnitus. Gelukkig zijn er ook veel klussen die ik in stilte kan doen. Er is werk genoeg. Ik heb al onder de struiken gekeken of er geen kaboutertjes wonen die een pootje zouden kunnen toesteken maar zonder resultaat. It's just the two of us, en de katten steken geen poot uit, die worden alleen maar dikker.
Hanuman is ondertussen al meer dan 17 jaar en nog altijd in grootse form. In België was hij zwak en graatmager, sinds hij hier woont is het terug een stevige rakker geworden.
Cadfael en Phineas wegen, tot mijn groot spijt, elk bijna 6,5 kg. Niet slecht, want als ze allebei op mijn schoot zitten kan dat zeker niet slecht zijn voor mijn buik. Voor mij is zo'n schoot-avond een alternatieve vermageringskuur en krijgt mijn lichaam terug een "slankere" vorm denk ik maar.
Ik heb heel veel te vertellen en hopelijk kan dat binnen "afzienbare tijd" terug.
Ik laat alleszins iets weten hoe het met Laathi gaat en zal proberen nog een paar recente foto's van mijn lieverd te posten.
Ik wens jullie, mijn ongelofelijk volhardende en trouwe bezoekers, een fijne kerstvakantie.
Veel liefde, een goede gezondheid, geluk met de huisdieren, geen of vlotte verbouwingen, en veel plezier. Als een moment echt tof is vergeet dan zeker niet er bij stil te staan en er tenvolle van te genieten. Verspil geen enkel geluksmoment, alles kan toch zo snel veranderen... En voor wie met moeilijkheden te kampen heeft : geef niet op, blijf vechten voor uw ideaal, het tij keert ooit wel, blijf daar in geloven. Ik doe dat ook. Het is niet altijd makkelijk, maar het gaat. Als ik het kan, kunnen jullie dat ook.
Hele lieve, welgemeende, groeten. En bedankt dat jullie er blijkbaar toch nog altijd voor me zijn...
Laathi.
PS. En ja, mijn blog ziet er afschuwelijk uit met die zwarte achtergrond. Ik weet niet hoe dat gekomen is en ik weet ook niet hoe het op te lossen. Hopelijk is mijn tekst leesbaar...
Ge hebt per ongeluk "mijn vuilbak" over u heen gekregen.
De berichten die hier verschenen zijn waren mijn kladblok. Het was een hoopje rommel dat ik al jaren geleden had bijgehouden onder de datum van "december 2012". Het stond daar lekker uit de weg, en als ik er ooit nog iets van nodig had kon ik het daar vinden... Dom natuurlijk. Ik ben in geen tijden op mijn blog geweest en was kompleet vergeten dat ik nog ergens "een vuilbak" had staan. En nu is die per ongeluk buiten gezet.
Gelukkig waarschuwde een vriend me en heeft hij die berichten alweer netjes verwijderd.
Tot mijn verbazing waren er al mensen die op die artikeltjes gereageerd hadden!!! Jullie zijn me dus niet vergeten. Ik jullie ook niet. Ik denk dikwijls aan jullie. Ik was zelfs van plan om met kerstmis een kerstwens te plaatsen maar het is er niet van gekomen. Door wel 7035 omstandigheden.
Eén daarvan is dat Laathi, de poes, op sterven ligt.
Sinds twee maanden weet ik dat ze een tumor heeft en hij valt niet te opereren. Ik probeer zoveel mogelijk tijd bij haar door te brengen en haar te verwennen. Ik vrees echter dat ze het nieuwe jaar niet meer zal halen.
Het diertje dat me per toeval mijn nickname gaf toen ik mijn blog startte gaat me dus verlaten.
Ze is sinds het jaar dat ze in Frankrijk woont helemaal open gebloeid, van een timide poes was ze plots heel zichtbaar en sociaal geworden. Ze heeft hier enorm genoten. Zelfs nu nog, nu ze enkel nog een skeletje met een dikke bobbel op haar schouder is, leeft ze nog heel graag. Ze wil nog spelen, ze gaat soms nog even op het terras in de zon zitten, en ze geniet eindeloos van over haar buikje kriebelen. We halen al het geluk dat er te halen valt uit de laatste dagen die ons nog samen gegund zijn.
Maar er zijn nog vele andere redenen - waarover ik onmogelijk kan uitweiden - waarom ik op dit moment niet op mijn blog kan schrijven.
Hopelijk zal het over een half jaar anders zijn en kan ik jullie terug laten delen in mijn belevenissen. Ik hou nog dagelijks mijn dagboek bij. En het is er een héél dik aan het worden. Niet altijd plezant, maar toch veel dat ik met jullie zou willen delen. Maar niet nu dus.
Met mijn gezondheid gaat het nog altijd ongeveerd hetzelfde. De tinnitus is en blijft er (maar die stoort me niet) en de hyper-acusis is lichtjes verbeterd. Het leven is hier voor mij veel makkelijker. Alles is hier op de boerenbuiten zo heerlijk stil! Onze streek is heel dun bevolkt en zelfs in de supermarkten (die niet vlak bij ons dorp zijn) is het heel kalm. Ik kan er zelfs mijn boodschappen doen zonder oordopjes!!! Er gaan hier soms weken voorbij zonder dat ik mijn dopjes moet dragen.
We zijn nog altijd bezig met het interieur van ons huis te veranderen. Er bleek nogal veel niet waar te zijn van wat ons beloofd was... De verwarming bleek totaal onvoldoende. Vorige winter vroor het in sommige kamers... Dus hebben we, ongepland, een boel isolatiewerken moeten uitvoeren. De schouw van de kachel kwam plompverloren (en levensgevaarlijk) op zolder uit, we hebben dus schouwen moeten laten steken. En dit is nog maar een fractie van de haast eindeloze reeks "verborgen gebreken".
Maar niet getreurd, we steken onze handen uit de mouwen, en we zullen ze nog lang niet in onze zakken kunnen steken. ;-)
Ondanks de vele tegenslagen wonen we hier altijd nog dolgraag en hebben we nog geen moment heimwee gehad naar het drukke Herentals. De mensen zijn hier zoveel vriendelijker, en iedereen heeft hier nog tijd voor een babbeltje of een grap. Ik ken hier al meer mensen dan ik op de 25 jaar in België heb leren kennen. In een kleine gemeenschap, zonder veel voorzieningen, zijn we ook op mekaar aangewezen en dat is een heel fijn gevoel.
De werken waar we mee bezig zijn zijn vrij zwaar, en ze gaan langzaam vooruit, we zijn dan meestal ook maar met zijn tweetjes om alles aan te pakken. Hoe graag ik ook altijd geklust heb, met die hyper-acusis is het lastig. Als er met machientjes moet gewerkt worden moet ik mijn doppen dragen en word ik gek van de tinnitus. Gelukkig zijn er ook veel klussen die ik in stilte kan doen. Er is werk genoeg. Ik heb al onder de struiken gekeken of er geen kaboutertjes wonen die een pootje zouden kunnen toesteken maar zonder resultaat. It's just the two of us, en de katten steken geen poot uit, die worden alleen maar dikker.
Hanuman is ondertussen al meer dan 17 jaar en nog altijd in grootse form. In België was hij zwak en graatmager, sinds hij hier woont is het terug een stevige rakker geworden.
Cadfael en Phineas wegen, tot mijn groot spijt, elk bijna 6,5 kg. Niet slecht, want als ze allebei op mijn schoot zitten kan dat zeker niet slecht zijn voor mijn buik. Voor mij is zo'n schoot-avond een alternatieve vermageringskuur en krijgt mijn lichaam terug een "slankere" vorm denk ik maar.
Ik heb heel veel te vertellen en hopelijk kan dat binnen "afzienbare tijd" terug.
Ik laat alleszins iets weten hoe het met Laathi gaat en zal proberen nog een paar recente foto's van mijn lieverd te posten.
Ik wens jullie, mijn ongelofelijk volhardende en trouwe bezoekers, een fijne kerstvakantie.
Veel liefde, een goede gezondheid, geluk met de huisdieren, geen of vlotte verbouwingen, en veel plezier. Als een moment echt tof is vergeet dan zeker niet er bij stil te staan en er tenvolle van te genieten. Verspil geen enkel geluksmoment, alles kan toch zo snel veranderen... En voor wie met moeilijkheden te kampen heeft : geef niet op, blijf vechten voor uw ideaal, het tij keert ooit wel, blijf daar in geloven. Ik doe dat ook. Het is niet altijd makkelijk, maar het gaat. Als ik het kan, kunnen jullie dat ook.
Hele lieve, welgemeende, groeten. En bedankt dat jullie er blijkbaar toch nog altijd voor me zijn...
Laathi.
PS. En ja, mijn blog ziet er afschuwelijk uit met die zwarte achtergrond. Ik weet niet hoe dat gekomen is en ik weet ook niet hoe het op te lossen. Hopelijk is mijn tekst leesbaar...