Berichten van 2 april 2008

Waar zat Irma gisteren?... Jullie mogen alvast raden... Alle details van deze foto zijn belangrijk om 't antwoord te vinden...



Maar waar zaten wij gisteren???...



...Onder andere op plaatsen waar we in géén geval wilden blijven!
Maar ook op plekjes waar we liefst veel langer gebleven waren...
De volledige fotoreeks van deze knotsgekke dag krijgen jullie volgende week wel te zien...
Maar ik heb eerst nog zoveel andere dingen liggen waar ik jullie van wil laten meegenieten...

Onderweg van de luchthaven naar het zuiden hadden ze midden in een vijver een superhoge tsunami-boedha opgericht. Het was een geschenk van een Hongaarse NGO. Misschien nog maar best want hun eigen tsunami-monumenten zou zelfs Jan Hoet nog niet als kunst herkennen vrees ik, daar zitten echt  betonnen wangedrochtjes tussen.

         

          Een van de betere vele kleine tsunami-monumentjes...

         

          ...en het "ietwat grootschalerige" werk van de Hongaren...

Sri Lankanen houden zoals de meeste Aziaten van "groot, groter, grootst!" Hun nieuwste rage is overduidelijk reclameborden. Niet zomaar bescheiden plakkaatjes langs de baan maar gigantische plaveien van borden die echt heel de buurt ontsieren. Vijftien meter breed, tien meter hoog? Nee, dat kan beter! Dat zijn nog niet eens de grootste. Het zijn verschrikkingen en ze zijn alleszins veel groter dan de meeste gebouwen die hier staan. De fotomodellen zijn dan dikwijls ook nog Sri Lankanen met blond haar… Van een contradictio in terminis gesproken. Maar de opschriften zijn wel in feilloos Engels. Heel bevreemdend in dit land iets te lezen in écht bestaand Engels. Dat had ik eerlijk gezegd nooit meer verwacht. De gewone winkelier schrijft natuurlijk nog altijd in zijn “papadam-engels”. Hoeveel verschillende schrijfwijzen ik vandaag al van “Happy Valentine’s Day” heb zien hangen in winkeltjes…

         

          Een "bescheiden" reclamebord...

         

         Een ietwat beter uit de kluiten gewassen plakkaat...
         Maar zeker niet het grootste dat ik gezien heb.
         De kleine mormels onderaan die in 't niet verdwijnen ben ik en twee koeien.
        
         

Net voor Hikkaduwa stond op 't dak van een huis zo’n vrij groot bord met een magnifieke foto  met de tekst “No child sex!” Ik hoop dat het de pedofilie wat helpt indijken. Iedereen zegt dat het hier erg is, maar ik heb er in die 20 jaar dat ik hier zelf kom eigenlijk nooit iets van gemerkt. Tja, aan een koppel dat meestal in niet-toeristische delen rondloopt zullen ze waarschijnlijk niet snel een kind komen aanbieden…

Enkele zichtjes snel vanuit de rijdende auto genomen. Ze zijn van een slechte kwaliteit, maar 't geeft een idee van 't leven onderweg. Als ge van de luchthaven komt vind ik 't vooral zaak om zo snel mogelijk op uw bestemming te geraken en hebt ik nog geen zin in grootse foto-escapades...

         

          Speelgoed en plastic huishoudgerief kramen.

         

          Bezems en mattenverkopers.

         

          Een winkelstraat : de droogkuis, de fietsenreparateur en de garage.

         

In Galle zijn we enkele uurtjes gestopt om eerst “onze communicatie-afdeling" op poten te zetten, zodat we weer niet zoals andere jaren een week zitten sukkelen en uren met helpdesks moeten bellen alvorens we naar huis kunnen mailen. Als oude bekenden kwamen we Dialog binnen en Paul mocht direkt in ’t heilige der heiligen gaan zitten om mijn Pandorake zo in te stellen dat ik er mail mee kan ontvangen en verzenden. Onze Sri Lankaanse gsm-nummer en de GPRS werd ook terug in werking gesteld en we hebben het deze keer vertikt om ’t kantoor te verlaten alvorens ’t bewezen was dat alle aansluitingen effectief uitgevoerd waren. Een mens leert bij met de jaren. Ik ken dat hier al zo goed dat ik zelfs nog feilloos mijn weg naar het toilet achter de personeelskeuken vond…

         

          De "vlotte" toegang tot het kantoor van Dialog.

Ook dit Dialog-kantoor wordt gerund, net als dat in Trincomalee destijds (dat ondertussen door de oorlog alweer opgedoekt is), door wat ik de“gel-boys” noem. Van die knappe sexy jonge ventjes met gel in hun haar en strakke modieuze kostuumpjes. Onbegrijpelijk hoe die jongens hier zo smetteloos op hun werk kunnen aankomen… Als ge ziet hoe de straat er nog altijd bij ligt… nog even erg als twee jaar geleden. Niks dan putten en gaten en sleuven waar ooit dus die riolering in gaat komen te liggen. Zand, stof en brokstukken. Zwarte dieselwolken van de oude Tata-bussen… En de “gel-boys” staan daar te glimmen in hun witte hemdjes met elk glanzend haartje in de plooi. Volgens mij stapelen ze die ventjes hier ergens in een ingemaakte kast. Ofwel zijn dat robotjes. Die staan toch zo ver af van de modale Singalees. Allez, de mensen die bij ons bij Belgacom werken zien er toch niet zo kompléét anders uit dan pakweg een leraar op school of een winkelier?

Hier enkele foto's van Paul die onze laptop zit te updaten achter 't loket (neenee, niet ervóór, erachter. Zoals gewoonlijk. Ik ben trouwens een verzameing aan ’t aanleggen van Paul achter bureaus van Dialog. Ik heb al Kandy, Galle, Trinco...). Ik zie het hier bij ons bij Belgacom nog niet zo direkt gebeuren dat een klant wordt gevraagd : "Kom zet u hier efkes achter 't loket in mijne stoel en probeer het zelf op te lossen meneer."

         

         

Tijdens de noeste aktiviteiten van mijn echtgenoot ben ik wat op straat gaan rondwandelen om de Lumix van Nand te gaan uitproberen. Een ander fotoapparaat is toch altijd even wennen...

De resultaten zien jullie wel in de volgende aflevering!

Precies niet makkelijk? Toch wel hoor, ik zal nog eens een ander gezichtspunt laten zien!



Nog altijd alleen maar opgelost door Geert, Ritje, Luk, Steven, Chrisje, Paul, Andromeda en Walter!