Dinsdag 29 juli 2008
Luchtballonnen deel 3
Gisteren kon ik mijn verhaal niet afmaken omdat mijn klavier plots andere letters schreef dan dat ik intikte! Een ramp was dat! Ik typte een A en er stond een Q. Mijn M was hopeloos zoek, zelfs de leestekens deden hun eigen zin. Op de duur had ik alle letters eens naast mekaar getipt en kon ik uit die "voorraad" dan de onvindbare letters "knippen en plakken".... Ge kunt u indenken hoe lang ik over die paar regels gedaan heb... Een waar puzzelwerk. (En ge moet weten dat deze week ook mijn muis kapot was en dat die alleen nog "op zijn kop" werkte!!! Ik moest dus alles in spiegelbeeld doen! Ge kunt u niet indenken wat een catastrofe dát is! Ge moet het voor de lol eens proberen : onder wordt boven en links wordt rechts...)
Ik zat daar dus dapper te vloeken toen mijn echtgenoot mij in mijn hobbithol slaapwel kwam wensen en mij daar sakkerend en "Met Die Van Daarboven Sprekend" aantrof. Binnen de minuut had hij gezien dat mijn klavier op qwerty was gesprongen! Tuurlijk, híj kent dat! Op vakantie in internet-café's moet ik mijn mails aan hem dikteren en hij typt dan alles met twee vingers op die buitenlandse qwerty-machines. Ik kan daar gewoon onmogelijk op typen want ik typ tienvingerig blind, dus ik weet mijn letters niet staan! Ik kán alleen blind typen en als ge dat dus op een qwerty doet krijgt ge zinnen zoals dat gedrocht van gisteren op 't einde van mijn bericht.
Enfin, toen ik al wist dat dat het probleem was kon ik mijn maatje opbellen om raad te vragen en die heeft me moeiteloos over het euvel heen geholpen. Ja, ik heb deze week al wat afgesukkeld met mijn vriend de pc...
Vandaar dus nu pas het einde van het ballonnen- en paardenverhaal :
En ik maar paarden knuffelen, de paarden Irma "knuffelen" en de Luk maar foto's nemen... Maar... ondertussen in de weide aan de overkant (waar de ballon geland was) stapte een van die kudde parmantig over de kapotte prikkeldraad die in een kluwen op de grond lag. Het beest ging doodgemoedereerd op weg naar de grote baan. Er was geen mens te bekennen dus moesten we echt wel zelf ingrijpen om dat beest terug in zijn weide te krijgen...
Noch Luk noch ik zijn "paardenmensen". Gelukkig had ik enkele weken geleden in 't tv-nieuws een bericht gezien over een vierspan met een koets dat op een of andere paardenmeeting op hol geslagen was. Het razende viertal met de zwierende koets erachteraan had makkelijk doden kunnen veroorzaken doordat ze als gekken door 't publiek raasden. Iedereen schoot op de loop maar 1 man bleef heel koelbloedig en liep parallel aan de paarden tot hij 't bit van één van de vier te pakken kreeg. Hij bleef met de paarden meerennen maar leidde hen wel steeds in kleinere cirkels zodanig dat ze op de duur wel moesten stoppen aangezien ze zichzelf vastreden. Ik vond dat een vrij spectaculair staaltje van met dieren omgaan dus dat was me ook bijgebleven.
Dus ik dacht... als die man dat met vier razende galopperende paarden kan, dan moet ik dat met deze brave jongen die gewoon vrolijk op stap gaat toch ook kunnen. Dus deed ik alles uit dat filmpke maar dan in 't klein en in 't traag.
Ik liep parallel aan dat beestje en deed er ondertussen een babbeltje mee, na een tijdje pakte ik de linten rond zijn kop beet en liep gezellig mee in zijn richting. Op de duur begon ik hem heel zachtjes opzij te trekken en uiteindelijk geraakten we 180° gedraaid. En... stonden we stil!
Wat nu ook weer niet de bedoeling was... Nu was 't kwestie dat beest dus terug vooruit te krijgen richting weide. Een paard kunt ge dus niet duwen. Niet proberen. Ik heb dat gedaan en dat lukt dus niet. 
Maar wat zachte aaikes in zijn nek en wat flinke meppen op zijn billen deden wonderen. Braaf stapte de jongen (of 't meiske?) met mij mee naar zijn weide.
We wilden het dier niet terug over dat kluwen prikkeldraad leiden om hem zijn poten niet te laten kwetsen dus begon Luk de touwen waar de weidepoort mee dichtgebonden was los te peuteren. En mijn beestje wachtte geduldig terwijl ik hem wat zat te knuffelen.
Eens hij terug veilig in de weide zat ben ik dan die draad beginnen repareren want anders had die "reddingsactie" weinig nut gehad. Ik heb die prikkeldraad dan uiteengehaald en daar rond de paaltjes een soort Picaso-achtig kunstwerk van gevlochten (ja zoiets als "creatief met kurk" maar dan met pinnekesdraad. Niet echt goed voor uw kleren trouwens....) Heel beteuterd kwam mijn ontsnapte op mijn knutselwerk staan kijken en ik denk niet dat hij er erg gelukkig mee was dan zijn achterpoortje terug dicht ging. Maar een dikke knuffel en boske vers gras maakten het precies wel terug goed.
Tja, normaal neem ik verloren beesten mee naar huis, maar ziet ge mij hier al beneden in de lege etalalage ineens een paard hebben staan? Een kanariepietje, tot daar aan toe. Maar een paard in de gang? Mijn echtgenoot is een soepele mens op sommige punten maar ik denk dat dat er nu toch een beetje over zou geweest zijn.
Ik zat daar dus dapper te vloeken toen mijn echtgenoot mij in mijn hobbithol slaapwel kwam wensen en mij daar sakkerend en "Met Die Van Daarboven Sprekend" aantrof. Binnen de minuut had hij gezien dat mijn klavier op qwerty was gesprongen! Tuurlijk, híj kent dat! Op vakantie in internet-café's moet ik mijn mails aan hem dikteren en hij typt dan alles met twee vingers op die buitenlandse qwerty-machines. Ik kan daar gewoon onmogelijk op typen want ik typ tienvingerig blind, dus ik weet mijn letters niet staan! Ik kán alleen blind typen en als ge dat dus op een qwerty doet krijgt ge zinnen zoals dat gedrocht van gisteren op 't einde van mijn bericht.
Enfin, toen ik al wist dat dat het probleem was kon ik mijn maatje opbellen om raad te vragen en die heeft me moeiteloos over het euvel heen geholpen. Ja, ik heb deze week al wat afgesukkeld met mijn vriend de pc...
Vandaar dus nu pas het einde van het ballonnen- en paardenverhaal :
En ik maar paarden knuffelen, de paarden Irma "knuffelen" en de Luk maar foto's nemen... Maar... ondertussen in de weide aan de overkant (waar de ballon geland was) stapte een van die kudde parmantig over de kapotte prikkeldraad die in een kluwen op de grond lag. Het beest ging doodgemoedereerd op weg naar de grote baan. Er was geen mens te bekennen dus moesten we echt wel zelf ingrijpen om dat beest terug in zijn weide te krijgen...
Noch Luk noch ik zijn "paardenmensen". Gelukkig had ik enkele weken geleden in 't tv-nieuws een bericht gezien over een vierspan met een koets dat op een of andere paardenmeeting op hol geslagen was. Het razende viertal met de zwierende koets erachteraan had makkelijk doden kunnen veroorzaken doordat ze als gekken door 't publiek raasden. Iedereen schoot op de loop maar 1 man bleef heel koelbloedig en liep parallel aan de paarden tot hij 't bit van één van de vier te pakken kreeg. Hij bleef met de paarden meerennen maar leidde hen wel steeds in kleinere cirkels zodanig dat ze op de duur wel moesten stoppen aangezien ze zichzelf vastreden. Ik vond dat een vrij spectaculair staaltje van met dieren omgaan dus dat was me ook bijgebleven.
Dus ik dacht... als die man dat met vier razende galopperende paarden kan, dan moet ik dat met deze brave jongen die gewoon vrolijk op stap gaat toch ook kunnen. Dus deed ik alles uit dat filmpke maar dan in 't klein en in 't traag.
Ik liep parallel aan dat beestje en deed er ondertussen een babbeltje mee, na een tijdje pakte ik de linten rond zijn kop beet en liep gezellig mee in zijn richting. Op de duur begon ik hem heel zachtjes opzij te trekken en uiteindelijk geraakten we 180° gedraaid. En... stonden we stil!
Wat nu ook weer niet de bedoeling was... Nu was 't kwestie dat beest dus terug vooruit te krijgen richting weide. Een paard kunt ge dus niet duwen. Niet proberen. Ik heb dat gedaan en dat lukt dus niet. Maar wat zachte aaikes in zijn nek en wat flinke meppen op zijn billen deden wonderen. Braaf stapte de jongen (of 't meiske?) met mij mee naar zijn weide.
We wilden het dier niet terug over dat kluwen prikkeldraad leiden om hem zijn poten niet te laten kwetsen dus begon Luk de touwen waar de weidepoort mee dichtgebonden was los te peuteren. En mijn beestje wachtte geduldig terwijl ik hem wat zat te knuffelen.
Eens hij terug veilig in de weide zat ben ik dan die draad beginnen repareren want anders had die "reddingsactie" weinig nut gehad. Ik heb die prikkeldraad dan uiteengehaald en daar rond de paaltjes een soort Picaso-achtig kunstwerk van gevlochten (ja zoiets als "creatief met kurk" maar dan met pinnekesdraad. Niet echt goed voor uw kleren trouwens....) Heel beteuterd kwam mijn ontsnapte op mijn knutselwerk staan kijken en ik denk niet dat hij er erg gelukkig mee was dan zijn achterpoortje terug dicht ging. Maar een dikke knuffel en boske vers gras maakten het precies wel terug goed.
Tja, normaal neem ik verloren beesten mee naar huis, maar ziet ge mij hier al beneden in de lege etalalage ineens een paard hebben staan? Een kanariepietje, tot daar aan toe. Maar een paard in de gang? Mijn echtgenoot is een soepele mens op sommige punten maar ik denk dat dat er nu toch een beetje over zou geweest zijn.
