Een surrealistische ziekten-cocktail. Deel 8.
Lawaai in de doofpot.
Ik heb mijn ei drie dagen gelegen al gelegd, dus vandaag even geen eigen schrijfsel. Voor de lezers die hier maar 1 keer per week op bezoek komen en het alsnog willlen lezen : scroll even naar beneden, mijn ei, over het tweede deel van de tinnitus-meeting staat op 24-3-2010. Of, voor de haastigen onder u, klik op
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=1269437924&stopdatum=1269524324
Vorige week heb ik tot mijn grote vreugde een lotgenote gevonden! Haar reactie staat onder voorgenoemd artikel!
Door het contact met haar verdween een deel van mijn eenzaamheidsgevoel en kreeg ik plots de moed om op het internet te gaan grazen in de hoop wat meer persoonlijke ervaringen over tinnitus en hyper-acusis te vinden. Ik heb vanalles ontdekt! Van erg gespecialiseerde artikels - waar buitenstaanders niets aan hebben - tot artikels die in zekere zin "verplichte lectuur" zouden moeten zijn voor iedereen. Nuttig en leerrijk, want ze kunnen veel ellende voorkomen.
Vannacht lagen mijn man en ik in bed te luisteren naar het gedreun van een "feestje" op ongeveer 3km van ons huis. Elk weekend wordt in een fabriekshal gefuifd (onnodig erbij te zeggen dat die ruimte daar akoestisch gezien totaal ongeschikt voor is). Tot 4 uur 's ochtends. Dat het niet prettig is in dat doffe gedreun te liggen lezen moet ik niet uitleggen waarschijnlijk?... Maar tegenwoordig denk ik op zo'n nachten dan ook : "Voor ons is 't niet fijn om 's nachts in gedaver te moeten slapen maar wat doen die jonge mensen zichzelf in 's hemelsnaam aan?! Hoe gaat die hun gehoor er over enkele jaren aan toe zijn? Beseffen die wel wat voor levenslange ergerlijke en pijnlijke kwalen ze kunnen oplopen?"
Waarom stelt niemand van overheidswege hier paal en perk aan? Waarom word het probleem van geluidsoverlast in de doofpot gestopt? Iedereen is zo bezorgd over de verkeersdoden en andere gezondheidsthema's maar aan de stress, slapeloosheid, depressie, tinnitus en alle andere mogelijke onheil die ge door lawaai oploopt schenkt niemand aandacht. Ik snap het niet. Mijn hersenen zijn er blijkbaar te klein voor. Of ze zitten al te vol.
Soit. Ik ging vandaag niet zélf iets schrijven weet ge nog?
De eerste link hieronder leidt naar een artikel over wat hyperacusis is en hoe ermee om te gaan. Zowel voor patiënten als hun omgeving :
http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=625
De tweede link brengt u bij de lezersbrief die Dietrich Hectors in 2006 naar Humo zond om mensen voor lawaai te waarschuwen. Eronder staat de afscheidsbrief die hij schreef net voor hij zichzelf in 2009 het leven ontnam omdat de tinnitus en hyperacusis tegen die tijd ondraaglijk geworden waren.
Laat u niet afschrikken door het woord "afscheidsbrief". Het is zeker geen treurzang - de man vertelt heel gedetailleerd zijn leven - van zijn jeugd, over zijn uitgaansleven en zijn studies tot aan zijn zelfgekozen dood.
Voor jonge mensen die vaak uitgaan en regelmatig in veel lawaai zitten is het zeker nuttig deze brief te lezen. Voor hun ouders trouwens ook. God weet kan er iemand de generatie "boenkeboenkers" tot rede brengen? Indien niet zal ik die oordokter nog gelijk moeten geven toen hij me zei : "Over mijn job maak ik me geen zorgen! Mijn patiëntenbestand groeit weekend na weekend, festival na festival. Nee, mijn voorraad patiënten wordt zo onuitputtelijk dat mijn praktijk vol zit tot mijn 85ste als ik dat zou willen." Ja, voor jonge mensen die nog geen beroep gekozen hebben : dit is er dus eentje met toekomstmogelijkheden. 
Hier dus de brieven van Dietrich :
http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=6646
Wil u nog verder lezen dan brengt deze derde link u naar een interview met Dietrichs' vader.
http://www.humo.be/tws/deze-week/18721/dossier-gehoorschade-bij-de-volgende-fwieeeet-is-het-vijf-voor-twaalf.html
Ik kan onder deze tekst moeilijk "veel plezier" schrijven. Dus zet ik maar "ik hoop dat het u, of uw kinderen, van nut kan zijn".
