Berichten van 18 februari 2006

Sommigen mensen vragen zich blijkbaar nog steeds af waarom \"De Zoeten Inval\"-zondag alleen voor dames was.
Zijn wij mannenhaters? Nee, helemaal niet. Er zijn zelfs mannen die wij héél graag zien! Veel zelfs
Maar er blijken onverwacht veel vrouwen te bestaan met drempelvrees. En die zouden helemaal niet opgedaagd zijn als we er ineens ook de mannen bij gevraagd hadden.
Vrouwen gedragen zich dikwijls ook anders als hun echtgenoot meekomt. Gesprekken verlopen ook anders als er alleen vrouwen aanwezig zijn. Het ijs is rapper gebroken onder dames alleen.
Dat waren de enige redenen om eens een kennismaking van alleen meisjes te organiseren.
Tenandere, het idee was gewoon om met vier vrouwen in een café te gaan zitten en af te wachten welke dames gingen opdagen. Zonder op voorhand te moeten zeggen wie ging komen. Maar omdat het aantal geïnteresseerden zo groot werd moesten we wel een plek reserveren om zeker plaats te hebben voor 25 personen omdat het juist Valentijnsweekend was. En daarom moesten we op \'t laatste wel aan de vrouwen vragen wie ging komen en wie niet om aan de taverne-eigenaar een getal op te kunnen geven.
Nu we mekaar allemaal wat beter kennen zullen we op de volgende Zoeten Inval waarschijnlijk ook gewoon de mannelijke bloggers uitnodigen. De vrouwen voelen zich nu al een pak meer op hun gemak nu ze al wat andere dames kennen. Meer moet je hier dus allemaal niet achter zoeken.
Jongens, wij houden écht wél van jullie hoor

Lieve vrienden,

Bijna een jaar geleden ontdekte ik het seniorennet. Er was een kameraad op bezoek die iets van computers kende en ik vroeg hem voor mij een blogje aan te maken. Hij vroeg welke schuilnaam ik wou en daar had ik nog totaal niet aan gedacht. Op dat ogenblik liep mijn poes Laathi voorbij, en voila, de naam was gekozen! Nooit kunnen vermoeden dat nu de helft van mijn vriendenkring me met de naam van mijn kat aanspreekt natuurlijk...  

Ik had niet echt een doel met mijn blog, ik wou wat van mijn foto\'s op \'t net zetten om ze zo makkelijk te kunnen tonen aan mijn buitenlandse vrienden. En aangezien ik dol ben op macrofotografie begon ik met mijn fotoraadselspelletje. Ik denk dat het het eerste raadseltje was dat op de blogs verscheen, en het had succes. De mensen keken er naar uit en ik kreeg er heel plezante reacties op. Dus bleef ik er maar mee doorgaan. Het leverde veel plezier op voor mezelf en blijkbaar ook voor een steeds groter wordend groepje bloggers.

Grote filosofische bespiegelingen wou ik niet direkt kwijt op mijn blog, wel af en toe een verhaaltje over mijn poezen. Hoger lag mijn doel niet. Mijn blogje zou dienen om mensen te amuseren, ze een beetje onschuldige ontspanning te geven, een stukje van de wereld te laten zien aan mensen die de kans niet hebben om te reizen of te snorkelen.

Ik vond het ook prettig op \'t seniorennet omdat je op \'t \"grote-mensen-internet\" zo vaak gebombardeerd wordt met platte porno en hier niet. Ik dacht ook dat in de wereld van de ouderen er veel meer verdraagzaamheid, openheid en begrip ging heersen dan onder de jonge mensen. En dat bleek ook het geval. Ondanks het feit dat ik nog niet echt een senior ben - laat staan gepensioneerd -voelde ik me hier goed thuis. Echt veel tijd om te bloggen heb ik niet, maar de weinige tijd die ik op de blogs doorbracht was altijd plezant of verrijkend.

Stel nu dat ik door omstandigheden zou stoppen met mijn blog zou ik het niet eens zo erg vinden om die periode af te sluiten. Ik heb via deze weg enkele goede kameraden gevonden en ik weet dat die ook na mijn-blogperiode mijn vrienden zullen blijven. Maar ik blog verder zolang ik er plezier aan beleef en er de tijd voor heb. Soms wat meer, soms wat minder. Ik voel me niet verplicht dagelijks iets te schrijven. Ik geef wat ik te geven heb. Soms wat meer, soms wat minder.

Maar de laatste tijd merk ik op dat meer en meer bloggers ongelukkig worden. Je leest het zwart op wit, of soms druppelt het naar boven tussen de regels. En dat vind ik echt jammer, want dat kan nooit de bedoeling geweest zijn van ons bloglandje. Er komt ineens harde kritiek, onvriendelijke woorden, bemoeienissen allerhande, kwetsende vulgariteiten,... En dat was toch niet de oorspronkelijke bedoeling van een blog? Een web-log. Een internet-logboek. Een dagboek. Waarin je mag schrijven wat je graag kwijt wil over jezelf, over je gedachten. Niemand dwingt je ergens te gaan lezen. Staat een blog je niet aan, dan klik je \'t dicht. Die blogger hoeft zelfs niet eens te weten dat je zijn blog maar niks vond.

Soms ben ik wat triest en wil ik eens wat lachen. Wel, dan weet ik naar welke blogs ik moet gaan. Op andere momenten ben ik in een stemming dat ik weet dat een gedichtje mij goed zou doen. Geen probleem ook de dichters weet ik te vinden. Zoek ik info over een plantje? Ook onmiddellijk gevonden. Wil ik gewoon wat afleiding, dan wip ik gewoon wat rond en kijk eens hier en daar. Leuke ontdekkingen afgewisseld met pulp of dingen die me echt niet interesseren. Maakt niet uit. Niemand dwingt me die dingen te lezen of te bekijken. Ik wandel gewoon verder.

Er zijn momenten dat ik ook wel eens boos wil reageren, maar dan wacht ik even, kijk eens efkes in mijn eigen hart en naar mijn eigen oog en dan zie ik daar ook een balk zitten. Dus waarom dan gaan reageren op die splinter in het oog van die andere?

Normaal dient mijn blogje puur voor \'t amusement, en soms voor een beetje info over poezen of de onderwaterwereld, maar nu wou ik toch even deze mijmeringen hier kwijt.

Mijn bedoeling is niet dat hier iemand op reageert. Het allerlaatste dat ik wil is dat hier op mijn blog een polemiek ontstaat, van welles nietes, geruzie en gekrakeel. Hier moet geen fanclub ontstaan van \"Laathi heeft gelijk\". Ook geen haatclub van \"Laathi is een trut\".
Dit moet een zuiver ontspannend blogje blijven. Dus heb je deze bedenkingen gelezen, vergeet ze dan, of denk er eens over na. Mij maakt het niet uit. Het zijn niet meer dan bedenkingen. Mijn bedenkingen. En dat moet mogen op mijn blog.

Slaap lekker, of lig er nog even wakker van.
Maakt niet uit. Zolang het ons bloglandje maar weer een beetje prettiger toeven maakt.

Liefs van Laathi.