Berichten van 11 oktober 2007

Vanavond rond half negen rinkelde de telefoon... Het was een van de bejaarden uit het tehuis waar mij ma tot 5 jaar geleden in een service-flatje woonde. Mijn echtgenoot gaat daar trouwens nog wekelijks een uurtje zingen en gitaarspelen met de oude rakkers. 
Al de bejaarden hadden zich rond een telefoon geschaard en begonnen samen het "Avondlied" te zingen als attentie voor mijn verjaardag... Schitterend was dat! Dat is tenminste origineler dan een aubade onder uw raam te krijgen à la Romeo en Julia! 
Nou ja, moest er hier iemand onder mijn raam komen zingen dan stond die mens natuurlijk wel tot aan zijn buik in 't water en sprong Darwin waarschijnlijk de vijver weer uit
Binnenkort maak ik tijd om de verjaardagsfoto's te bekijken en op mijn blog te zetten. Nu eerst wegens tijdsgebrek nog een noodgreepke : een Irma-strip dus...

Nu niet veel tijd, ik moet mijn winkel open gaan doen, maar dit moet ik toch snel vertellen want het heeft me heel diep geraakt.
Ik wist dat fotoraadselkennissen (ja, dat woord gaat beslist in den Dikke Van Dale komen) vandaag ook in datzelfde als ik ziekenhuis waren. Dus ik had gevraagd of 't hun een plezier zou doen moest ik even binnenwippen.
Die mensen zitten daar met zéér ernstige problemen. Hun zwaar geestelijk gehandicapt (volwassen) "kind" is ziek en kan zelf niet aanwijzen wat er hem scheelt. Er staan hun vreselijk moeilijke dagen te wachten omdat alle onderzoeken alleen kunnen gebeuren door het "kind" volledig te verdoven. Gelukkig mag de moeder bij hem op zijn kamer waken. Maar van slapen is er de laatste 48 uur nog niet veel terechtgekomen. Meer wil ik voor redenen van privacy hier niet over kwijt.

Ik zat met de jongen "te praten" - in zoverre hij dat kan - en met zijn aapje te spelen en Irma wat poppenkast te laten spelen, terwijl zijn mama aan 't telefoneren was.
Later zaten zijn moeder en ik samen te praten en enkele praktische zaken op te lossen.
Toen gebeurde het wonderlijke : plots zei zijn ma tegen me : "Ik vind het zo erg voor u dat uw poes gestorven is." Midden in de ellende waarin die vrouw zit denkt die nog aan andermans leed!!!
Ik deed het luchtig af met de woorden : "Ja, das erg, maar wat u meemaakt is wel van een heel andere orde".
"Nee" antwoordde de vrouw, "U ziet uw dieren erg graag, het zijn als kinderen voor u, dus uw verdriet moet ook groot zijn."
Op zo'n momenten sta ik sprakeloos. En ge weet daar is wat voor nodig.
Een dame, die vanuit de grootste miserie, nog kan relativeren en inzien dat voor iedereen zijn eigen verdriet net zo groot is als hijzelf kan dragen.... Die nog verder kan kijken dan haar eigen zware lot... Voor zo iemand kan ik enkel respect hebben. Groot respect.
Nu rap werken, straks kijk ik de fotoraadsel antwoorden na.