Zondag 5 april 2009
Donkere momenten....
Deze foto's nam ik gisteren. Misschien kunnen jullie al wel raden waar?
Maar eigenlijk heeft de locatie nu nog geen belang. Ik wou ze alleen tonen omdat ik ze zelf mooi vindt en ze droeve mijmeringen bij mij oproepen. Ik weet niet wat deze foto's emotioneel bij u losmaken. Of dat ge gewoon denkt : "Miljaar, 't is ver gekomen, nu zet ze haar te donkere en bewogen foto's ook al op haren blog!"
Bekijk ze maar eens en laat uw emoties opborrelen. Godweet wat komt er boven...
Helemaal onder aan 't artikel zet ik wat deze beelden bij mij oproepen.
In de eerste foto zie ik mensen die vluchten naar een betere plek op deze wereld. Maar ze zijn niet gehaast. Alsof ze zelf nog amper geloven dat die betere plaats wel bestaat...
De tweede foto is voor mij een soort van dreiging. Een gevoel van naderend onheil. Iets dat ons gaat overkomen, traag, maar vooral zéker.
De derde foto, van de twee mannen, roept bij mij het gevoel op van "verloren zielen". Misschien Joodse mannen uit de gegoede burgerij die nooit gedacht hadden zich op zo'n enge plaats te bevinden?
Ook doet ze me aan tekeningen uit oude boeken van Jules Verne denken.
En het lampje laat me de vervreemding voelen die je zo vaak op doeken van René Magritte vindt. Waarmee ik natuurlijk mijn fotoke niet wil vergelijken met 't werk van die grootse kunstschilder!
Het laatste beeld doet me denken aan landverhuizers. Mensen die vroeger jaren in de haven met de Red Star Line naar Amerika vertrokken om de crisis te ontvluchten misschien?
Of "ontmenselijkte" mensen die als nummers behandeld worden, zoals de personages in de boeken van Kafka.
Beetje somber misschien? Moet ook eens kunnen hé! Niet elke dag is 't kermis.
Maar morgen terug wel hoor!
Raad nu maar eens eerst waar deze foto's genomen werden, zet je antwoord gerust onder reacties.
Over enkele dagen krijgen jullie duidelijkere foto's van deze belevenis te zien!
Na het album van mijn kikkervissen natuurlijk.
En na 't vervolg van mijn reisverhaal...
Amaai, 't gaat weer een volle week worden.
Maar eigenlijk heeft de locatie nu nog geen belang. Ik wou ze alleen tonen omdat ik ze zelf mooi vindt en ze droeve mijmeringen bij mij oproepen. Ik weet niet wat deze foto's emotioneel bij u losmaken. Of dat ge gewoon denkt : "Miljaar, 't is ver gekomen, nu zet ze haar te donkere en bewogen foto's ook al op haren blog!"
Bekijk ze maar eens en laat uw emoties opborrelen. Godweet wat komt er boven...
Helemaal onder aan 't artikel zet ik wat deze beelden bij mij oproepen.
In de eerste foto zie ik mensen die vluchten naar een betere plek op deze wereld. Maar ze zijn niet gehaast. Alsof ze zelf nog amper geloven dat die betere plaats wel bestaat...
De tweede foto is voor mij een soort van dreiging. Een gevoel van naderend onheil. Iets dat ons gaat overkomen, traag, maar vooral zéker.
De derde foto, van de twee mannen, roept bij mij het gevoel op van "verloren zielen". Misschien Joodse mannen uit de gegoede burgerij die nooit gedacht hadden zich op zo'n enge plaats te bevinden?
Ook doet ze me aan tekeningen uit oude boeken van Jules Verne denken.
En het lampje laat me de vervreemding voelen die je zo vaak op doeken van René Magritte vindt. Waarmee ik natuurlijk mijn fotoke niet wil vergelijken met 't werk van die grootse kunstschilder!
Het laatste beeld doet me denken aan landverhuizers. Mensen die vroeger jaren in de haven met de Red Star Line naar Amerika vertrokken om de crisis te ontvluchten misschien?
Of "ontmenselijkte" mensen die als nummers behandeld worden, zoals de personages in de boeken van Kafka.
Beetje somber misschien? Moet ook eens kunnen hé! Niet elke dag is 't kermis.
Maar morgen terug wel hoor!
Raad nu maar eens eerst waar deze foto's genomen werden, zet je antwoord gerust onder reacties.
Over enkele dagen krijgen jullie duidelijkere foto's van deze belevenis te zien!
Na het album van mijn kikkervissen natuurlijk.
En na 't vervolg van mijn reisverhaal...
Amaai, 't gaat weer een volle week worden.
