SMS-sssssssssssssssssssst!
Enkele dagen geleden ging ik naar de schitterende film "Changeling" kijken. Een intimistische prent van meer dan 2 uur over een moeder die haar kind kwijt raakt in de jaren 20. Een heel stille, ingetogen film met weinig muziek die vooral vrouwen lijkt aan te spreken.
Aan de kassa bleek dat het plots genummerde plaatsen waren. Voor mij was dat iets nieuws en ik vond het niet leuk, maar OK het zij zo. We kwamen terecht naast twee dames van tegen de 30 die druk met hun gsm aan 't spelen waren. Tijdens de reclames stoort zoiets niet echt maar toen begon de film... Ik dacht heel naïef dat ze eindelijk hun apparaat (zoals door Kinepolis gevraagd) zouden afzetten. Nee hoor.
De zaal verduisterde en 't blauwe licht van het (tegenwoordig toch wel heel grote) gsm-scherm lichtte vrolijk op. De dame stootte haar vriendin aan, ze hield het apparaat op ooghoogte, begonnen samen het lange bericht te lezen en barstten in een giechelbui uit. Vervolgens werd het ook nog nodig gevonden om een antwoord (al even uitgebreid) in te gaan tikken... De gsm werd op de schoot gelegd en om de halve minuut omgedraaid om te checken of er al antwoord aangekomen was. (Ze waren zo vriendelijk geweest het geluid af te zetten.) Dat antwoord kwám vanzelfsprekend. Wéér dat lichtje aan, weer samen lezen, en opnieuw een giechelpartij. (Op de rij voor hen zat een dame van in de 50 die met net hetzelfde bezig was. Dus dit tijdverdrijf is blijkbaar niet leeftijdsgebonden.) Ondertussen werd er met de andere hand driftig gegraaid in een grote, krakende, plastic puntzak en werd er genoeglijk spekjes gesnoepd. Na tien minuten werd ik die sms-ende knaagdieren naast me zo moe dat ik een andere plaats gekozen heb.
Gelukkig was de zaal niet volzet. Anders was ik helemaal razend geworden. Uiteindelijk betalen zij 7 euro om niet naar een film te kijken en te zitten sms-en, maar betaal ik ook wel 't zelfde bedrag in de hoop rustig een mooie film te kunnen zien. Misschien had het minder erg geweest tijdens een geweldfilm met overdonderd lawaai en lichtflitsen, maar "Changeling" moet het nu eenmaal hebben van zijn geladen stiltes en mooie close-ups en dan wordt zo'n kleine gsm wel een heel grote stoorzender.
Kortom, ik ben door dit voorval het sms-gedoe nog meer dan vroeger gaan haten. Het tijdverlies dat dat gepruts veroorzaakt en de ongezelligheid (tijdens een gemoedelijk gesprek in een café begint iemand tegenwoordig doodleuk op die toetskes te tokkelen en luistert nog maar met een half oor...) vind ik uiterst irritante bijverschijnselen.
Daar komt nog bij dat het voor sommige ouders ook een financiële strop is. Een vriendin van me vertrouwde haar puberdochter en gaf haar een abonnement om van de Pay&Go kosten vanaf te zijn maar kreeg al spoedig de verrassing van haar leven in de bus.
Bij de aankoop van 't abonnement had dochterlief te kennen gegeven heel blij te zijn met de 3000 (ja, drieduizend!) gratis sms-jes die ze per maand mocht verzenden, maar uiteindelijk bleek dat ze er de eerste maand bijna 10.000 gestuurd had... Ma kreeg dus een superrekening in haar brievenbus. Ze kon het eerst niet geloven en vroeg een gedetailleerde rekening aan, en inderdaad enkele dagen later zat er een lijvig dossier bij de post met al de uren en nummers naar waar dochterlief had zitten sms-en. Tot 3 uur 's nachts toe bleek dat een geliefdekoosde bezigheid te zijn. Binnenkort hebben onze kinderen nog vingerkes van amper 3 centimeter...
De inhoud van die conversaties is ook oneindig boeiend. Mijn vriendin heeft er wel een financiële kater aan overgehouden maar we hebben toch ook goed gelachen. Ge kunt toch niet anders als ge zoiets leest?
"Hoe is 't?'"
"Verveel me"
"Ik ook."
"Alleen thuis?"
"Ja."
"Och."
"Ja."
"Niet plezant."
"Pff."
"Gaat ge doen?"
"Weet niet."
"Zijt gij aan 't doen?"
"Niks."
"Ik ook niet."
"Stom dat we niks te doen hebben."
"Ja."
"Daarom sms ik maar."
"Ja."
"Zijt ge nu al iets aan 't doen."
"Nee."
"Ik ook niet."
"Er komt juist een sms van Tanja binnen."
"Is die iets aan 't doen?"
"Nee."
"Triestig hé?"
"Tja."
"Allez ons ma komt thuis ik ga voortdoen."
"Met wat?"
"Weet ik nog niet"
"Als ge u verveelt sms't ge dan sebiet terug?"
"Ja."
"Das goe."
"Tot straks hé!"
"Ja."
"Oei, mijn kaart is bijna op."
"Sukkelaar."
"Mijn moeder is zo stom niet gelijk die van u om me een abonnement te geven."
"Ja ik heb chance."
"Als mijn kaart straks op is kan ik niet meer antwoorden maar gij gaat toch wel blijven sms-en hé, want ontvangen kan ik dan nog wel."
"Denkt ge dat?"
"Ja."
"OK dan."
"Echt hé? Want anders verveel ik mij helemaal dood."
"Jaja."
"Ik ben echt jaloers op uw abonnement."
"Ja dan had ge ook maar zo'n stomme moeder moeten hebben hé seg!"
"Daag!"
"Daag!"
En heel die interessante conversatie wordt ongeveer even snel getypt en verzonden als jullie het nu gelezen hebben... Geef toe, "handig" zijn er wel van geworden.
