Mijn Jeugdherinneringen deel 39
't Nieuwe reisverhaal vergt nog teveel voorbereidingen dus eerst maar een aflevering van de jeugdherinneringen...
---------------------------------------------
39. Heuglijke gezinsuitbreiding!
De volgende grote vakantie vertrokken we - met Mireille veilig in een doos - terug op vakantie naar de stille Kempen. Mireille herintegreerde zich vlot bij de andere poezen en er brak weer een heerlijke zomer aan.
Dezelfde zomer maakte een graatmagere poeslieve rosse zwerfkater zijn intrede. Hij stond plots jankend aan de achterdeur, ik liet hem binnen en hij zette zich direkt in de enige zetel die onze keuken rijk was. Ma dacht slim te zijn en te wachten tot pa thuis kwam zodat zij me niet moest aan ’t verstand brengen dat die kat terug buiten moest, dat we qua poezen echt wel al goed genoeg voorzien waren.
Toen ’s avonds pa en nonkel die rosse bol zagen liggen, knikten ze goedkeurend : “Ah een nieuwe kostganger?” Meer werd er niet gezegd en de mannen schoven aan tafel. Dat was natuurlijk een dikke streep door ons ma haar rekening.
Maar meer goedkeuring dan die van de Heren der Schepping had ik niet nodig want het was uiteindelijk hún ouderlijk huis en niet dat van ons ma. Ah ja, van pikordes begon ik stilaan wel enig besef te krijgen!
Ik begon aan de vetmesting van het schrale beest en na enkele weken lag er een prachtige rosse kater te blinken in de zetel. Een oprecht opvallende verschijning tussen onze eigen inteelt van grijze getijgerde en zwart-witte poezen.
Mireille was ondertussen opengebloeid tot een zeer dartel en levenslustig meisje dat best geïnteresseerd was in de Kempische katers. Dus op de dag dat we terug naar huis moesten was Mireille op katertocht…
Mijn pa zijn hart was al gebroken door ’t verlies van Sandra en nu zijn dochter helemaal poesloos weer naar Antwerpen moeten sturen was ondenkbaar. Dus stelde hij voor om die lieve rosse Ronnie mee te nemen. Die ging zich beslist goed voelen in ’t stad, want die was na zijn hopeloze zwerftocht totaal niet meer geïnteresseerd geweest om buiten rond te gaan dwalen. Hij was ondertussen inderdaad geëvolueerd tot een rasechte keukenkat, meer een zetelkat zelfs.
Zo gezegd, zo gedaan. Ronnie ging mee naar “’t stad”. Ons ma was daar best tevreden mee. Terug één enkele poes op haar appartement en dan nog een rustige gecastreerde kater zag ze wel zitten. Beter kon ze zich niet wensen. Tot de zaterdag daarop onze pa thuis kwam met een grote kartonnen doos… waarin onze Mireille zat!
Ze was vrolijk en bevredigd terug opgedaagd na enkele wilde nachten in de Kempische weiden en achterhofkes en meer dan bereid om zich terug aan ’t rustige stadsleven over te geven. Zeker gezien haar gezegende toestand… Maar daar hadden we toen nog geen vermoeden van.
Twee maanden later kreeg Mireille haar nestje, knus in onze living. Ronnie was een prachtige peetvader en ik had ineens… zes katten! Acht zalige weken met vier baby-poezen braken aan! Ik gaf hen de namen van Indianenstammen. Cherokee stierf al vlug, het was een nakomertje en hoewel ma zelf had geassiteerd bij de moeilijke bevalling bleek snel dat het een ziekelijk en te klein diertje was dat weinig kans maakte. Maar de drie anderen groeiden als kool. In die tijd startte ik met een dagboek dat was opgedragen aan mijn lieve Cherokee, daar in de hoge poezenhemel. Mijn eerste schrijfsels zagen het licht dankzij die kleine, veel te jong gestorven, poes…
Nu vond ik pas dat er wat schot in de zaak kwam! Met vijf stuks katten zouden we wel snel aan een twaalftal geraken dacht ik zo… Maar dat was buiten de waard, zijnde ma, gerekend. Mijn wiskundige droom duurde niet lang, want eens de kleine poesjes groot genoeg waren werden ze uitbesteed aan andere mensen. Mireille zelf moest onmiddellijk “even naar de dierenarts voor een operatie” zodat er geen ongelukken meer konden gebeuren.
Dus ik eindigde met een gemoedelijke rosse Ronnie en een - na haar “operatie” - al even gemoedelijke zwart-witte Mireille. Hier zouden geen stambomen meer verder groeien. De tijd dat de bomen tot in de hemel groeiden was op de Grote Markt duidelijk nog niet aangebroken. Ons ma had ingegrepen.
---------------------------------------------
De 38 vorige afleveringen vinden jullie op http://www.bloggen.be/laathi/of door op het zwart-wit fotootje van mij met mijn gietertje te klikken bovenin de marge van mijn blog.
