Vrijdag 5 oktober 2007
Het Elvis-concert : Derde en laatste deel.
Het laatste deel van mijn verslagske van het Elvisconcert. Daarna duiken we terug even de Rode Zee in anders krijgen jullie een "doopvontschelpentekort"!
-------------------------------------------
Na het optreden was er mogelijkheid om handtekeningen te vragen. Alle belangrijke Amerikaanse muzikanten (13 stuks) zaten met hun dames, en niet te vergeten, de uiterst belangrijke organisatoren van de Elvis-fanclub, aan een tientallen meters lange tafel.
Onder alziend oog van de kleine "Kortgeslotene" natuurlijk!
Maar... eerst moest je dan wel iets uit hun (niet bepaald goedkope) winkeltje aanschaffen. Anders geen handtekening. Kassa.
Niet erg, want ik had toch al een kalender voor Ritje gekocht en was van plan die te laten handtekenen door de mensen van de "TCB"-band.
Maar na een uur aanschuiven (godbetert dan ook nog op die heel ongemakkelijke hoge hakken) vond ik dat ik nu ook wel waar voor mijn wachten mocht krijgen. Dus besloot ik maar héél de bende - dus ook "The Sweet Inspirations" en "The Imperials" - hun handtekening te laten zetten op Ritje's kalender...
Zij zal nu wel zelf moeten uitzoeken welke handtekening van wie is want ik kon er tegen 't einde van die lange tafel al lang niet meer aan uit. Ritje krijgt er dus een hoogst persoonlijk fotoraadsel bij.
De eerste "Imperial" zet zijn handtekening op 't kalenderke...
Ik heb hem er maar ineens : "To Rita" op laten zetten! Ah ja, als ik iets doe, doe ik het goed hé!
De vriendelijke Glenn D. Hardin met zijn charmante Schotse vriendin. Hijzelf speelde vroeger ook nog met Emylou Harris.
Vanzelfsprekend moest James Burton er ook aan geloven. Hij moet maar ergens een klein leeg hoekske zoeken want de kalender staat al goed vol.
Ja, zo'n mensen hebben grote handtekeningen nietwaar, ge moet dat begrijpen...
Dus dit wordt het nieuwe collector's item dat Ritje aan haar collectie zal kunnen toevoegen, samen met nog een hoop andere papierkes die ik voor haar meegegritst heb.
Tja, perfect is 't niet want de handtekening van Elvis himself staat er niet op natuurlijk...
Maar dáár kan ik ook niet aan doen hé.
Dit is de eerste keer dat ik handtekeningen van mensen ging vragen en hier heb ik weeral uit geleerd dat dat dus nooit mijn hobby gaat worden. Wat een gesukkel!
Biccen die niet schrijven, stiften die niet op glanspapier pakken, en al dat gedrum omdat iedereen dan ook nog eens een fotoke wil terwijl de mens in kwestie zijn handtekening zet op hun gadget. Amai. 'k Ben in feite al blij dat mijn jeugdidolen, Janis Joplin en Jim Morisson, al lang de pijp aan Maarten gegeven hebben.
Enfin, eindelijk konden we dan (nadat Paul heel de zaal afgezocht had waar hij zijn parkeerticket had laten vallen. Ja, een bende ouwe sukkels onder mekaar, 't is niet te onderschatten hoor! ) naar huis rijden en daar stond de volgende klus op ons te wachten...
...Mijn netjes plat gedrukt karton van deze maand naar buiten sleuren. Ik had dat in de namiddag niet durven doen omdat ik vreesde dat het ging regenen en dan zou het voor de mensen van de ophaling helemaal niet meer op te tillen zijn.
De blijde thuiskomst :
Ik kwam met mijn gewoon kartonhoekske van drie meter op vijf maar amper toe...
Ge snapt nu dus wel dat ik zondagnacht een klein beetje te moe was om nog de fotoraadsel-inzendingen te gaan nakijken waarschijnlijk?...
Een echte Elvis-fan ga ik door deze avond nooit worden. Veel te veel gospel en veel te weinig rock.
Ik ben wel blij dat ik eens iets gezien heb uit die tijd. Maar ge kunt onmogelijk het charisma van zo'n grote vedette als Elvis op deze manier terug tot leven wekken.
Charmant toch wel dat de organisatie het zo oubollig en stuntelig aangepakt heeft als het vroeger waarschijnlijk ook dikwijls in 't echt zal geweest zijn.
-------------------------------------------
Na het optreden was er mogelijkheid om handtekeningen te vragen. Alle belangrijke Amerikaanse muzikanten (13 stuks) zaten met hun dames, en niet te vergeten, de uiterst belangrijke organisatoren van de Elvis-fanclub, aan een tientallen meters lange tafel.
Onder alziend oog van de kleine "Kortgeslotene" natuurlijk!
Maar... eerst moest je dan wel iets uit hun (niet bepaald goedkope) winkeltje aanschaffen. Anders geen handtekening. Kassa.
Niet erg, want ik had toch al een kalender voor Ritje gekocht en was van plan die te laten handtekenen door de mensen van de "TCB"-band.
Maar na een uur aanschuiven (godbetert dan ook nog op die heel ongemakkelijke hoge hakken) vond ik dat ik nu ook wel waar voor mijn wachten mocht krijgen. Dus besloot ik maar héél de bende - dus ook "The Sweet Inspirations" en "The Imperials" - hun handtekening te laten zetten op Ritje's kalender...
Zij zal nu wel zelf moeten uitzoeken welke handtekening van wie is want ik kon er tegen 't einde van die lange tafel al lang niet meer aan uit. Ritje krijgt er dus een hoogst persoonlijk fotoraadsel bij.
De eerste "Imperial" zet zijn handtekening op 't kalenderke...
Ik heb hem er maar ineens : "To Rita" op laten zetten! Ah ja, als ik iets doe, doe ik het goed hé!
De vriendelijke Glenn D. Hardin met zijn charmante Schotse vriendin. Hijzelf speelde vroeger ook nog met Emylou Harris.
Vanzelfsprekend moest James Burton er ook aan geloven. Hij moet maar ergens een klein leeg hoekske zoeken want de kalender staat al goed vol.
Ja, zo'n mensen hebben grote handtekeningen nietwaar, ge moet dat begrijpen...
Dus dit wordt het nieuwe collector's item dat Ritje aan haar collectie zal kunnen toevoegen, samen met nog een hoop andere papierkes die ik voor haar meegegritst heb.
Tja, perfect is 't niet want de handtekening van Elvis himself staat er niet op natuurlijk...
Maar dáár kan ik ook niet aan doen hé.
Dit is de eerste keer dat ik handtekeningen van mensen ging vragen en hier heb ik weeral uit geleerd dat dat dus nooit mijn hobby gaat worden. Wat een gesukkel!
Biccen die niet schrijven, stiften die niet op glanspapier pakken, en al dat gedrum omdat iedereen dan ook nog eens een fotoke wil terwijl de mens in kwestie zijn handtekening zet op hun gadget. Amai. 'k Ben in feite al blij dat mijn jeugdidolen, Janis Joplin en Jim Morisson, al lang de pijp aan Maarten gegeven hebben.
Enfin, eindelijk konden we dan (nadat Paul heel de zaal afgezocht had waar hij zijn parkeerticket had laten vallen. Ja, een bende ouwe sukkels onder mekaar, 't is niet te onderschatten hoor!
) naar huis rijden en daar stond de volgende klus op ons te wachten......Mijn netjes plat gedrukt karton van deze maand naar buiten sleuren. Ik had dat in de namiddag niet durven doen omdat ik vreesde dat het ging regenen en dan zou het voor de mensen van de ophaling helemaal niet meer op te tillen zijn.
De blijde thuiskomst :
Ik kwam met mijn gewoon kartonhoekske van drie meter op vijf maar amper toe...
Ge snapt nu dus wel dat ik zondagnacht een klein beetje te moe was om nog de fotoraadsel-inzendingen te gaan nakijken waarschijnlijk?...
Een echte Elvis-fan ga ik door deze avond nooit worden. Veel te veel gospel en veel te weinig rock.
Ik ben wel blij dat ik eens iets gezien heb uit die tijd. Maar ge kunt onmogelijk het charisma van zo'n grote vedette als Elvis op deze manier terug tot leven wekken.
Charmant toch wel dat de organisatie het zo oubollig en stuntelig aangepakt heeft als het vroeger waarschijnlijk ook dikwijls in 't echt zal geweest zijn.
