Reisverhaal Canal du Midi. Deel 4.
Zondag, 4 september 2011.
Ergens hoog boven Saint Pons.
4. Sluizen én hemelsluizen in volle actie.
Heel de nacht heeft het gegoten. De mensen hier zijn er best gelukkig mee want ze hadden de laatste maand geen druppel zien vallen. We ontbeten binnen in de heel ruime lichte living. De perzen waren niet gelukkig omdat ze niet buiten mochten en ze lagen als plukken wol opgerold in de zetel.
Ik vond het triest om al na twee nachten mijn oase te moeten verlaten maar ons bootje is gereserveerd voor maandag dus moeten we nu wel stilaan in de richting van Narbonne gaan evolueren. We pakten ons boeltje in, ik schreef nog rap iets naar mijn Amerikaanse Facebook speelkameraden (die het natuurlijk héél exotisch vinden dat ik in Frankrijk zit), en we laadden de auto vol.
Jacqueline gaf me bij het afscheid een zelfgemaakt tasje naar het model waar men vroeger in deze streek het brood in warm hield. Lief! Ze maakt alle gordijnen en tafellakens zelf. De vijf gastenkamers zijn elk in een eigen stijl en een aparte kleur ingericht en alle textiel is door haar ontworpen. Ik ben toch zo verliefd op dat reuze, smaakvolle L-vormige huis met de enorme geheime, discrete tuin. Ik verliet de plek met veel spijt in mijn hart.
Paul wou per se oude vrienden bezoeken in de Montagne Noires dus reden we richting Narbonne. Onderweg, net voor Béziers kruisten we de canal du Midi net op de plaats waar de 9 sluizen van Fonserannes en de afgedankte scheeplift liggen. (Die laatste zou een Belgische uitvinding kunnen zijn want hij is nutteloos. Tegen dat hij klaar was was hier geen commerciëel verkeer meer, gebeurde alle vervoer met grote zeeschepen, en moest hij dus ook nooit gebruikt worden.) We besloten even van onze route af te wijken om de kunstwerken van nabij te gaan bekijken want de lucht was indrukwekkend mooi om te fotograferen. We kwamen er aan op het tijdstip waarop versluisd werd. Het was een drukte van belang, wel 30 bootjes moesten versast worden. Elke sluis is ovaal en er kunnen een zestal pleziervaartuigen tegelijk in. Het was dikwijls een heel gewurm maar het lukte. Dat neemt echter niet weg dat heel het proces toch wel makkelijk een uur zal duren. Maar plots gingen de andere sluizen open, die van hierboven. De prachtige wolk besloot dat ze er genoeg van had om haar regen op te houden en enkel maar een decoratieve rol te spelen. We kregen een vlaag van jewelste op onze kop. Stom genoeg was Paul op de terugweg naar de auto het kaartje van een “bed and breakfast” aan de haven van le Somail verloren… Hij kon dus door de stortregen terug, bergop langs alle sluisjes, naar het winkeltje waar ik het kaartje meegenomen had. Nat tot op zijn ziel, en onderbroek, kwam hij terug. Om de autozetel te sparen ging hij op het eerste halfdroge plekje zijn kliedernatte kleren uittrekken om in zijn onderbroek verder rijden. De razende regen op het autodak had mijn kop ondertussen in een oorlogszone veranderd.
Onderweg belden we die toffe B en B op die aan het kanaal in Somail lag, maar die bleek tot mijn grote spijt net zijn laatste kamer verhuurd te hebben. We konden echter wel bij een collega boeken. Maar eerst moesten we nog de bergen in om de Belgische vrienden te bezoeken.
Op 700 meter boven de zeespiegel, nog 200 meter hoger dan Saint Pons, lag hun arendsnest, omringd door steile weiden voor hun paarden en schapen. Het uitzicht vanuit hun tuin was machtig, heel in de diepte zagen we de kathedraal (in mijn ogen “het kerkske”) van Saint Pons liggen. Zoals te verwachten en te voorzien stonden ze er op dat we bij hen bleven logeren wat de onvermijdelijke slemppartij tot een gat in de nacht ten gevolge had. En dat nét de avond voor ik wou dat we ’s morgens fit zouden zijn om onze zo verlangde boottocht van vijf dagen aan te vatten…
Als enige nuchtere mens zat ik daar gevangen op die donkere berg. Mijn kop nog vol geratel van de helse regenbui moest ik proberen het door mekaar gebral van een paar zatte mannen te volgen. Niet prettig. Helemáál niet prettig. Uiteindelijk ben ik alleen in de stilte van de auto gaan zitten die ik dan nog pas terug vond door met mijn gsm-lichtje het bos af te zoeken. Mijn beste maatje was telefonisch niet te bereiken en daar werd mijn eenzame nacht niet prettiger door. ’s Nachts kwam gelukkig mijn vriendin nog voorbij om haar hond in haar bos uit te laten, zij had ook een excuus gevonden om de ladderzatte mannen achter te laten. We hebben dan om één uur ’s nachts met een zaklamp een boswandeling gemaakt. Allebei lekker zielig onze wanhoop uitstortend over ons miserabele gezelschap. Iets na twee kwam er dan een zatte beer de logeerkamer ingezwalpt die zich vrolijk snurkend naast mij in bed liet rollen. Tot zover de stilte, van wat er nog overschoot, van deze nacht. De nacht waarvan ik mijn rust zo nodig had.
Enkele foto's :
https://picasaweb.google.com/laathi.webalbums/CanalDuMidiHoofdstuk4?authkey=Gv1sRgCPKIu8u2wKr3jQE#