De tragedie van het dakterras...
Sommige mensen mailden me om te vragen hoe het met dat dakterras afgelopen was...
Heel triest. Ik had zelfs de moed niet meer om er over te schrijven. Maar kom, hier gaan we...
De eerste keer dat ze kwamen was hun zaag kapot en lieten ze hun werf hier op een levensgevaarlijke manier in de steek. Een volle week later kwamen ze terug en hebben ze alles raprap ineengeklopt en tot overmaat van ramp bleken ze plots zonder nagels te zitten! In hun grote camion was er écht geen plekje voor een reserve doosje nagels.
Toen beweerden ze dat het allemaal verkeerd ingeschat was door het oude mannetje dat was komen opmeten, en dat het veel meer werk was dan voorzien en dat ze dat dan ook niet gingen uitvoeren. De laatste plantenbak wilden ze niet eens meer bekleden. Gelukkig kreeg ik ze zover dat ze wat planken achterlieten zodat we het zelf kunnen doen.
Ik was eigenlijk al blij dat ze niet meer verder deden want ze smeten alles toch maar ineen. Er werd zelfs niet eens meer rekening gehouden met elementaire regels van schrijnwerkerij. In plaats van dat de kopse kanten van de planken onder het hout vallen steken ze rechtop naarboven... Als je nu het terras wil vegen blijft al het stof achter die verticale latten steken...
Van in verstek zagen hadden ze blijkbaar ook nog nooit gehoord, en vanuit de woning zie je nu op kopse kanten die makkelijk te vermijden waren geweest. Gelukkig kunnen we dat zelf terug veranderen.
Keer op keer probeerde ik tegen de man te praten maar hij wendde gewoon zijn hoofd af. Het was voor mij ook echt moeilijk. Telkens schoot onverwacht de compresseur op en moest ik snel mijn doppen terug diep induwen. Dat maakt een gesprek natuurlijk niet makkelijker, maar om gewoon niet tegen een vrouw te wíllen praten vind ik toch wel echt niet kunnen.
Overal zijn kieren en "afgebeten" planken. En deze keer was hun zaagmachine niet eens kapot... Zelfs het trapje hebben ze niet recht kunnen maken. De brug is nu een soort van landingsbaan zonder spleetjes maar bovenal veert ze als een trampoline als je er over loopt. Ze is verrevan zo stevig als ons oud bruggetje en we zullen ze zelf moeten verstevigen met metalen staven.
De kleuren van de kunststofplanken zijn heel verschillend, maar dat gaat "met veel regen en veel zon" wel egaal worden...
De plek waar ze een week lang een noodtrapje gelegd hadden heeft afdrukken gemaakt op de nieuwe vlonder die niet meer verdwijnen...
Dat ze een van mijn set van 4 pagode-tuinlampjes in gruizelementen geslagen hebben vonden ze blijkbaar niet eens het vermelden waard. Laat staan dat er een verontschuldiging kwam. We moesten de scherven gewoon later ontdekken.
En zo zou ik nog wel even kunnen doorgaan maar dat maakt me maar triest.
We zullen wel zien wat we zelf nog kunnen redden.
Het heeft geen zin om deze prutsers te dwingen om terug te komen want ze kunnen duidelijk niet beter.
De platen moesten zogezegd ruimte hebben om "uit te zetten"...
Allemaal goed en wel, maar waarom moet de neus van de onderste trede meer dan een centimeter ruimte hebben en de bovenste nog geen millimeter?...
En euh... gaan ze in de lengte misschien ook uitzetten?
En gaan ze zich zo "uitzetten" dat ze dan allemaal op een rijtje komen te staan?
En op dat knoeiwerk zit ik vanuit mijn bureau nu dagelijks te zien...
Dit moet "recht" voorstellen...
Als je van bovenop het brugtrapje kijkt word je gewoon zeeziek.
Gesteld dat je dat al niet was van het gewiebel door erover te lopen.
Elke schrijnwerker weet dat een kopse kant ónder een lat moet zitten...
Misschien dat andere mensen dit allemaal OK vinden, maar een timmermansdochter dus niet.
Mathurin : "Ja moeder,... "'t Is van de hond gemaakt", zoals ze het zo schoon in 't Antwerps zeggen..."
Maar kom, niet getreurd. Iedereen krijgt tegenwoordig met dit soort van prutsers te maken.
Mijn kameraad liet deze week nieuwe ramen steken.
De oude werden uitgebroken. De nieuwe konden niet geplaatst worden want ze bleken maar liefst 10cm te hoog te zijn. Enigszins verkeerd gemeten. De ladderlift moest terugkomen om de nieuwe ramen terug naar beneden te halen. De oude ramen moesten vanzelfsprekend opnieuw gemonteerd worden.
De ramen van de voorgevel waren verkeerd gemaakt. In plaats van driedubbel glas zat er tweedubbel glas in. Bij een raampje aan de achterzijde was het probleem net omgekeerd.
Een rolluik dat geplaatst werd zag er prima uit... tot bleek dat het terug moest afgebroken worden omdat de geleiders te smal waren en het rolluik er niet in paste...
Er is heel de dag flink doorgewerkt en uiteindelijk is het resultaat dat er 1 zonnetentje is geplaatst, dat het ook nog prima doet. Nu de zon nog. 
En al de andere ramen natuurlijk...
De reactie van de ramenfirma op het commentaar van mijn kameraad dat hij nu wel voor niets twee dagen vrij had gehouden en geen patiënten kon ontvangen en daar financiële schade door lijdt, luidde : "Jaja, maar wij doen ook wel verlies hé meneer!"
En sindsdien doen wij weer veel meer geknutsel zelf.
Ik zal er deze week wat fotootjes van op mijn blog zetten.
Voor de Ongelovige Thomassen onder jullie. 
