De Kerstboomverbranding. - 1. Aan 't einde van de tunnel zal er licht zijn...
Vorige zondag, 12 januari, gingen we met een groepje fotografie-vrienden en de reporters van Brandpunt 23 op fototocht naar Linkeroever naar de "Kerstboomverbranding". We spraken af voor de voetgangerstunnel te Antwerpen.
François, Nilleke, Jan, Nand, Luk, Mare (met Wannes) en ik (met Irma) waren alvast van de partij. Enkele van de grotere statieven waren deze keer thuis gebleven blijkbaar. Die zullen schrik gehad hebben om koude voeten te krijgen.... Mét reden trouwens. 
Ons groepje voor de lift van de voetgangerstunnel.
François vertroetelt zijn super-kanon, dat in dit geval Nikon noemt.
François : "En ik zal uw lenske schoon kuisen, dat ge stralend proper zijt tegen dat ge in die rook van die verbrande kerstbomen moet gaan staan, mijn lieveke... Eingelijk zijt gij daar veel te goed voor om u zoiets aan te doen, hé mijn zoeteke.. Maar ja, 't is toch voor zo'n omstandigheden dat ik u gekocht heb zenne... Wilt ge geloven dat ik me zelfs een beetje schuldig voel tegenover u?... Maar ik ga u heel de avond verwennen... Poetsen, opblinken, en nog eens poetsen... Echt waar, mijn engelke..."
Mare : "En Lukske, gaan we nu heel de avond zo'n koude voeten hebben?"
Luk : "Ja Mareke, en koude neuzen en koude oren, om van onze handen nog te zwijgen. Maar ja, die kunnen we in onze zakken steken."
Mare : "En hoe gaan we dan fotokes nemen?"
Luk : "Dat laten we dan wel aan die andere ijsberen over. De "serieuze". Die met de grote statieven."
Mare : "Wannes! Hangt nu zo eens niet op mijn rug te wiebelen! Hoe kan ik nu scherpe foto's nemen?! Straks denken ze weer dat ík het ben die mijn hand niet kan stil houden..."
Jan: "Al een chance dat wij niet met zo'n pluchen beest moeten rondsleuren hé Nilleke?"
Nilleke : "Ja, van een goed statief hebt ge toch veel meer vriendschap."
En toen begon onze halve kilometer onder de Schelde.
Efkes rusten halverwege... Want de fototassen van "de echten" wegen zwaar...
Nilleke : "Spijtig dat Laathi haar kodakske zo zwak is hé?..."
Mare : "Oh maar wacht eens! We kunnen haar gewoon recycleren! Ik maak er mijn fotomodel van. Dan is ze toch nog voor iets goed!"
OK. Met dat klein Lumix-ke zonder regelbare tijdsinstelling of instelbare flits kan ik er in duistere omstandigheden niet veel van bakken, dat is waar.
Dus recycleerde Mare me inderdaad tot haar fotomodel.
Maar wil ze van mij een vliegende Superman maken ofzo? 
En gevoel voor drama heeft ons Mare ook wel...
Wat zou er toch allemaal in haar koppeke omgaan?...
Een ander gezichtspunt van de prachtige oude roltrappen.
Ah ja, zelfs met mijn "beperkte middelen" blijf ik wel mijn best doen! 
Jan : "'t Is pedoemme koud hé Laathike?..."
Laathi : "Ja jongen, maar als ge uw rook goed naar boven blaast dan krijgt uw neus het toch al warm."
*****
Het verdere verloop van mijn carrière als fotomodel voor Mare is voor de volgende aflevering...
