Berichten van 19 april 2009

Geen tijd om nu een artikel te schrijven over gisteren dus trakteer ik jullie nog maar eens op een aflevering jeugdherinneringen...

41. Kind en kinds.

De vakanties in de Kempen bleven heerlijk! Ze kregen zelfs nog een totaal onverwachte attractie! De moemoe had eindelijk op mijn niveau met me leren praten!

Wat een feest! Ik had er precies een zusje bij!

Aangezien ons ma haar moeder gestorven was kon zij nu mee voor de moemoe van onze pa zorgen. Omdat ze reeds ver in de negentig was en haar dementie toenam besloot ons ma om tijdelijk mee “op den buiten” te gaan wonen. Ik moest dan dagelijks met de bus naar school! Een hele rit van wel drie kwartier. Eerst vond ik dat griezelig, maar ons ma kocht me om met een zakcentje waar ik telkens voordat ik op de bus stapte een zakje snoep mee kon kopen. Dat maakte de rit al veel draaglijker. Ik was ook oneindig geboeid door al de gebouwen die ik dageljks zag. Ik fantaseerde wie er allemaal zou wonen en hoe het er vanbinnen wel mocht uitzien. De busritjes werden een pretje. En bovenal, bij thuiskomst kon ik dan “op niveau” met de moemoe babbelen!

Regelmatig kreeg de moemoe het idee dat ze dringend bij haar moeder op bezoek moest gaan. Indien dat menske toen nog geleefd had zou ze zo’n flinke 125 jaar geweest zijn. Maar dat besef had moemoe op haar 96^ste totaal niet meer.

Telkens ze de tocht naar haar ma wou ondernemen vond ze in mij een goede, gretige reisleidster.

Als ze weer de neiging kreeg om weg te lopen dan hielp ik moemoe inpakken. We namen dan lukraak enkele bezittingen, wikkelden die in een grote zakdoek en togen op pad. We wandelen schuifelend heel de tuin door, verdwenen door het achterpoortje de wijde wereld in, liepen gewoon blokje om en kwamen door de voordeur weer naar binnen. Moemoe haar wegloopdrang was dan bevredigd, ze had wat lichaamsbeweging gehad, ik was alweer op avontuur geweest, ons ma had tijdens dat half uur eindelijk weer eens flink en ongestoord kunnen doorwerken, dus iedereen was uiterst tevreden met onze stapjes in de wereld.

In't kader van de imaginaire bezoeken aan haar moeder besloot ik op een dag de moemoe te laten kennismaken met de wonderen van de moderne tijd. We bezaten een telefoon, die natuurlijk enkel mocht gebruikt worden voor belangrijke zakelijke mededelingen. Ik had hem dus nog nooit mogen gebruiken vandaar dat het ding me reeds lang intrigeerde. Mijn vermetel plan was mijn moemoe eens met haar denkbeeldige moeder te laten telefoneren... Ja, ik was van geen kleintje vervaard. Samen met mijn compagnon, en zuster in de misdaad, vond ik het wel te riskeren om die hoorn eens van die haak te nemen. Dus troonde ik moemoe stiekum mee naar de “schone kamer” en nam ik voorzichtig de hoorn van de zware zwarte telefoon. Hij deed “tuuuuuuuuuuut”. Wonderlijk! Moemoe geloofde eerst niet dat ge daarin kon spreken, laat staan dat haar moeder zou antwoorden! Plots nam ze toch de hoorn uit mijn handen - zich niet realiserend dat die draad aan dat toestel verbonden was - en wou ermee op wandel gaan rond de sier-eetkamertafel uit volle borst brullend van “Moe! Moe! Hoort gij mij?!!! Moe! Moe! Hóóóóórt gij mij?!!!”
Snel gritste ik de hoorn uit haar handen, bang dat het ding kapot was, luisterde vlug of ik die “tuuuuuuuuuuuuut” nog steeds hoorde. En o ramp, het spul gaf geen kik meer!... Ik heb dan maar rap die hoorn terug opgelegd en aan moemoe uitgelegd dat ge evengoed met het voorwerp dat ik haar nu aanreikte kon telefoneren. Dat voorwerp was de bureaulamp… Dus moemoe kneep de lamp tussen haar handen en begon weer te gillen van : “Moe! Moe! Hoort gij mij?!!! Moe! Moe! Hóóóóórt gij mij?!!!”
Alvorens ook de lamp zou sneuvelen trok ik ze snel uit haar handjes en zei dat haar moe haar nu zeker gehoord had en dat we konden vertrekken.
Die dag zijn we in plaats van heel de hof door de stesselen, héél stilletjes langs de voordeur naar buiten gemuisd, want ik had veel te veel schrik dat iemand zou ontdekken dat ik de telefoon misschien kapot gemaakt had…

Volgende week een reportage over mijn avontuur van gisteren want,... mijn grenzen zijn verlegd!
Nu héél snel, wegens chronisch gebrek aan tijd, de eerste foto van 't nieuwe raadsel.
Iedereen kent het.



Veel succes maar nog veel meer plezier!