Waarom naar Sri Lanka?
Verscheidene blogvrienden vroegen me waarom we als reisdoel Sri Lanka nemen, nu de burgeroorlog er weer opgelaaid is. Er zijn toch veiligere vakantieoorden?
De reden is eenvoudig. De burgeroorlog woedt reeds 24 jaar in Sri Lanka en we zijn er ondertussen al 15 maal geweest. We hebben er vrienden gemaakt en 't is een soort tweede thuisland voor ons geworden.
Net na de tsunami hebben we met een tiental vrienden centen bijeengelegd om de nood er een beetje te gaan lenigen. We hebben er toen verschillende vluchtelingekampen bezocht om te zien waar we best konden helpen, maar we troffen er zoveel mistoestanden en misbruiken aan dat we besloten een klein landbouwersdorpje te helpen. De vissers kregen toch al zoveel hulp van over heel de wereld.
In overleg met het dorpshoofd besloten we er veldjes te huren en aan te leggen om uien te kweken. We gaven de mensen prikkeldraad om hun velden tegen dieren te beschermen, kochten waterpompen, lieten oude pompen repareren, gaven hen kippen en geiten om zelf mee te kweken, kortom we staken een klein pootje toe om de mensen hun dorp terug op te starten.
Er waren ook nog centen over om enkele door de tsunami besmette waterputten te laten reinigen, een oude grootmoeder haar ogen te laten verzorgen en haar een bed te kopen, en mee te betalen aan de opbouw van een noodschooltje voor de oorlogsvluchtelingen.
Enkele maanden later bloeiden de uienvelden rijkelijk om iets later door een nieuwe watersnood vernietigd te worden. Sommigen mensen kweekten met hun kippen en hadden een bloeiend handeltje in eieren opgezet op de markt. Anderen hadden hun kippen opgegeten... Verscheidene geiten waren zwanger.
Stilaan kwam het dorp er terug bovenop toen eindelijk ook centen kwamen van de regering om voor nieuwe huisvesting te zorgen.
Enkele maanden later werd het dorpshoofd door de Tamil Tijgers vermoord, en liet hij een vrouw, 5 kinderen en een ontredderd dorp achter dat erg van zijn leiding afhankelijk was geweest...
Vorig jaar konden we door de drukte van onze winkel onze vrienden niet bezoeken, maar heel deze periode hebben we intens verlangd om ze terug te zien. We hebben onze "tweede thuis" erg gemist.
Er zijn inderdaad regelmatig bomaanslagen in Sri Lanka, maar die zijn er tijdens de vorige 24 jaren ook geweest. Ook tijdens de zogenaamde "wapenstilstand" van de laatste 5 jaar.
Trouwens over heel de wereld worden geweldaden gepleegd en ook hier thuis kan je onder een tram lopen. Als je uur geslagen is is daar toch niets aan te doen. Dus niet ongerust zijn. We rijden er rond in een eigen auto, dus we komen niet op risicoplaatsen als grote trein- of busstations. Ook de hoofdstad Colombo vermijden we want daar is de sfeer zeer gespannen. We zitten inderdaad wel de helft van de vakantie in het Tamil-gedeelte van het land, maar ook daar kennen we het stilaan wel vrij goed.
Trouwens angst is een slechte drijfveer om je leven door te laten leiden want dan doe je uiteindelijk niets meer. Dus vertrekken we woensdagochtend voor een maand naar Sri Lanka.
Ik zal in de loop van deze maand om de paar dagen enkele foto's op mijn blog zetten van de buurt waar we verblijven. Let wel, deze foto's dateren uit 2005, twee maanden na de tsunami.
Maar zo krijgen jullie ook eens een idee hoe de wereld er aan de andere kant uitziet voor 't geval jullie daar nog nooit geweest zijn, en kan je zien dat ieder mens op de wereld zowel problemen als vreugde kent.
Keukentje.
De dorpsbewoners die we een pootje toegestoken hebben.
De prikkeldraad, emmers en de pompen zijn al aangekomen!
Mijn arm ligt rond Amma, de oude grootmoeder met de zieke ogen.
Over enkele dagen een volgende reeks foto's.
