In een kattenbrein
Herinneren jullie je die poster uit de jaren 60 met een tekening van de kop van Freud waarin een naakte vrouwenfiguur verwerkt was, de titel was \"What goes on in a man\'s mind...\" ?
Wel daar moest ik aan denken toen ik dit verhaal meemaakte. \"What goes on in a cat\'s mind?...\"
Want met katten kom je toch altijd weer voor raadsels te staan...
Je weet dat onze Phineas een dove kater is maar dat hij zich van zijn handicap niks aantrekt en zich vlotjes heeft opgewerkt tot de baas van het gezelschap hier. Phineas is de dapperste aller Galliërs.
Tot ik twee weken geleden een muffe winterjas wil verluchten en besluit hem op te hangen aan het rozenboogje op mijn terras om hem eens goed te laten uitwaaien.
Sindsdien wou Phineas niet meer buiten, hij kroop weg in een hoekje en verstopte zich. Al de andere katten gedroegen zich normaal, dus ik dacht dat hij ziek was. Tot ik de volgende dag merk dat hij regelmatig, van helemaal achterin de keuken, zit te staren naar \"iets\" buiten op het terras. Ik krijg in de gaten dat de jas de boosdoener is, dus ik pak Phineas op mijn arm en wandel er mee tot bij de jas, zodat hij kon zien dat het gewoon een stuk zacht wapperende stof was - en geen spook of buitenaards wezen of wat hij zich ook maar zat voor te stellen dat het was. Maar nee, hij blijft bang, en het was duidelijk die jas die hem angst aanjoeg.
Dus nam ik de jas daar weg en was \'t probleem opgelost.
Na een week besloot ik dat ik me eigenlijk toch niet wou laten terroriseren door mijne grote witte schat (uiteindelijk heb ik hier thuis toch ook mijn rechten - misschien niet echt veel, maar toch een paar....) en ik hing de jas op onder een afdakje beneden in de tuin waar Phineas hem toch niet direkt zou vinden en waar hij hem zeker vanop zijn geliefde dakterrassen niet kon zien hangen.
De eerste dag ging alles goed. Iedereen speelde buiten op de terrassen. Maar daarna kreeg Phineas zijn angstgedrag plots weer. Hij kroop weg in een hoekje, dierf amper de keuken nog in, laat staan buiten op het terras gaan spelen. Ondanks het feit dat die jas dus in geen velden en wegen te bekennen was van hierboven!!! Ik nam hem op mijn arm en wandelde buiten maar er was geen land mee te bezeilen, hij klauwde en spartelde en vluchtte terug naar binnen.
Dus ging ik naar beneden en nam ik die vervloekte jas vanonder het afdakje weg.
Ik ging met Phin op mijn arm naar beneden, door de winkel, naar de tuin, naar het afdakje... Phin was stijf van de schrik, keek toen naar het afdakje, versoepelde plots, ik mocht hem zelfs al op de grond zetten.
Ik ging hem voor de tuin in, hij volgde, ik ging de trap naar de dakterrassen op, hij volgde, en vanaf toen was het leed geleden! Phineas speelde als vanouds in de tuin en op zijn terras, deed de andere katten terug vrolijk den duvel aan. Everybody happy dus.
Heeft er iemand een tuintje waar mijn jas eens mag komen uitwapperen?