Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen deel 1
Mijn bedoeling is zoals steeds : een stukje van de wereld te laten zien bekeken door mijn ogen en impulsief beschreven op de manier waarop ik persoonlijk de reis aangevoeld en beleefd heb. Verwacht dus geen geschiedenisles of exacte geografische aanduidingen of een literair reisverhaal.
't Is ook zeker geen "kunstfoto"-galerij, 't is gewoon een mengeling van goede en slechte foto's om beter te laten zien wat ik beschrijf. Trouwens ik had net voor deze reis een nieuw foto-apparaatje gekocht en moest daar nog mee leren werken. Desalniettemin is 't een plezant ding want ik kan er panorama-foto's mee nemen en dat was heel tof in deze immense natuur! Voor de geïnteresseerden, de foto's zijn dus genomen met een Sony Cybershot DSC-HX1.
Jammergenoeg vond ik geen enkele andere manier om helemaal tot in 't Hoge Noorden, zijnde archipel van Svalbard (Spitsbergen) te geraken dan met deze enorme cruiseboot. Ik heb vroeger al wel verscheidene cruises gedaan, met catamarans, echte viermasters en zelfs een "bescheiden" cruiseboot van 1500 man, maar nog nooit met zo'n enorm cruise-"fabriek". Sommige mensen zullen deze manier van reizen het einde vinden, anderen niet. Ik behoor tot de "anderen". Geef mij maar een huurautootje en de vrijheid. Maar met een auto geraak je nu eenmaal niet tot in Spitsbergen... En roeien vond ik ook nogal lastig, én gevaarlijk met al die biljartende ijsberen.
Vrijdag, 10 juli 2009
Costa Luminosa, Amsterdam.
1. Het oprukken van de lemmingen.
Luxueus gevoel : ’s morgens om 10 uur de trein nemen en 4 uur later in Amsterdam aan boord gaan en de vakantie kan al beginnen! Ik kan de snelheid nog altijd niet bevatten. Normaal duurt het tussen de 20 en 30 uur eer we ter bestemming zijn! Het lijkt wel of we een tijdscapsule genomen hebben. Maar of ik de goede reismethode gekozen heb om Spitsbergen te bezoeken is nog altijd de vraag. Ik heb er een heel dubbel gevoel bij. De natuur zal me zeker aanspreken, maar 14 dagen overleven in een drijvend sardienenblik (weliswaar eentje met de afmetingen om walvissen in te blikken) tussen de drukte van 2500 andere toeristen en de animatie van 1000 man personeel daar heb ik toch mijn twijfels over.
Waarom eigenlijk nog verder reizen? Zie 's wat een mooi station Amsterdam bezit?
De Cruise Terminal...
Heu... toch wel enigszins iets anders dan het barakje aan onze Schelde in Antwerpen.
Een eerste glimp vanuit de terminal op onze mosselschuit.
De eerste passagiers wachten in de terminal...
Het wachten in de Terminal duurde wel even, het inchecken waren ze duidelijk nog niet gewoon. Binnen ’t kwartier zaten ze zelfs al zonder bekertjes om de wachtenden hun thee in te serveren. Ergens is het begrijpelijk, de boot is gloednieuw, hij is in mei voor ‘t eerst uitgevaren in Genua en stevent nu voor de eerste maal - en enige keer dit jaar - naar Spitsbergen. Het is dus nog maar zijn derde reis. 
Aan boord werd eerst een pasfoto genomen zodat we steeds herkenbaar zouden zijn telkens we in de loop van de volgende weken aan en van boord gaan. We moeten dus wel zien dat we onze neus niet door een walrus laten afbijten anders gaan ze ons niet meer herkennen en kunnen we op onze ijsschots blijven zitten. Maar zo ver zijn we nog niet. IJsschotsen zijn nog niet in zicht. En zullen er ook nooit komen vrees ik. 
Rond 5 uur komen de laatste passagiers aan boord.
Eerst aan de receptie gaan vragen of er geen suites geannuleerd waren, maar dat was niet het geval. De boot heeft een capaciteit van 2500 passagiers en we zijn met zijn 2200, volzet dus (de single reizigers erbij gerekend). Maar niet getreurd, onze kajuit in het aparte Saunahotel Samsara is geweldig! Heel ruimtelijk en met een schitterend privé-terras! Zelfs de badkamer is groot. Er is zoveel kastruimte dat we onze bergen dikke truien, mutsen, sjaals en vesten makkelijk kwijt kunnen.
Vlug enkele foto's van onze kajuit nemen nu ik dat nog durf.
Straks en de volgende dagen zal dat er hier weer héél anders uit zien...
Snel een snack gaan eten aan het zwembad op de negende verdieping. Het glazen dak kan open en dicht naargelang de weersomstandigheden. Rondom is alles in glas dus het lijkt alsof je tegelijkertijd zwemt en zweeft boven de zee. Op deze plek mag ook nog rustig gerookt worden. Het uitzicht is er enorm. Op dat moment natuurlijk enkel nog maar op het platte Hollandse land. Maar zelfs dat was al indrukwekkend.
Morgen, of overmorgen, het vervolg...
