De pamperjaren van de vrouw. Deel 2.
Oeps wat een hoeveelheid reacties op mijn menopauze-artikel! 't Werd precies tijd dat we over dit onderwerp eens wat "stoom aflieten"!
Mijn berichtje heeft blijkbaar veel collega's bevrucht (allez al een chance, we kunnen dan toch nog iets "bevruchten") en ik heb weer veel bijgeleerd. Maar dat is niet meer dan normaal want ik ben nog maar een prille beginner. Ik krijg nog niet de échte diepe kreeftkleur, bij is 't nog maar halfgare kreeft. Ik moet 's nachts ook nog niet mijn lakens uitwringen, maar dat kan ook zijn omdat ik zo slecht slaap dat ik altijd op tijd wakker wordt om alles bijtijds uit te schieten. Ik heb mijn echtgenoot noch kat al verwond door te wild alles van me af te zwieren als mijn stoomlocomotief opstart, dus in vergelijking met wat sommigen meemaken mag ik nog niet klagen. Desalniettemin wil ik toch nog eens grondig over dit onderwerp doorzagen want hoe meer we het taboe over dit "kut"-onderwerp (excusez le mot) doorbreken hoe beter. Ik ben 't alleszins beu om een man te horen zeggen : "Ja maar gij kunt over deze zaak nu niet objectief oordelen want uw hormonen spelen weer ping pong op dit moment, dus zwijgt almaar." Ik ga geen tampon in mijn mond laten steken omdat mijn hormonen misschien af en toe eens een beetje van slag zijn de eerstvolgende 10 jaar! Ik heb echt wel tampons genoeg gezien in mijn leven.
Letterlijk vertaald is een "vapeurke" een stoompje. Maar laat ons even ernstig zijn, bij momenten zie ik er toch meer uit als de eerste stoomtrein, die tussen Brussel en Mechelen reed, die waardoor de koeien van schrik geen melk meer gingen geven. Ik mankeer alleen nog de stoomfluit om iedereen in mijn buurt te waarschuwen dat er een stemmingswisseling in aantocht is. Dan konden de anderen zich tenminste tegen mij afschermen door hun slagbomen te sluiten.
Héél lang geleden heb ik, in Amerika geloof ik, eens een schitterende t-shirt gezien met als opdruk : "Next moodswing within 10 minutes". (Waarschijnlijk gemaakt naar aanleiding van de bordjes die rond de geisers in Yellowstone Park staan. Die vermelden ook : "De volgende uitbarsting vindt plaats over een half uur.") Destijds heb ik die t-shirt niet gekocht hoewel ik hem best grappig vond. Nu zou ik hem best willen hoewel ik hem al veel minder grappig vind. Ik zou hem eerder gebruiken als een waarschuwing naar mijn medemens. Meer zoals ze naast een weide een bordje "Gevaarlijk. Wilde stier" zetten.
Die stemmingswisselingen zijn griezelig. Ge voelt ze niet aankomen. Het is niet dat ge afglijdt in een diepe put en nog de kans krijgt u aan een uitstekende tak vast te houden. Nee, ge bevindt u plots op de bodem van de put. Boenk. Ge weet niet hoe ge er gekomen zijt, laat staan wat ge er zit te doen. Uw verstand herhaalt en herhaalt dat het "enkel de hormonen zijn" maar uw verstand ligt op dat moment aan een tafelpoot vastgebonden en daar wilt ge niks mee te maken hebben. Ge voelt alleen maar. En ge voelt u slecht. Depressief. Alleen. Onbegrepen. Ongelukkig. En laat alstublief niemand vragen waarom want ge kunt het niet eens zeggen. En o wee als ge dan toch maar een drogreden uit uw duim zuigt om uzelf toch nog een beetje van dat allure van een geestelijke gestoorde te ontdoen en iets fezelt over : "mijne vis is dood", dan maakt ge u nog veel belachelijker. Want niemand kan toch ooit zó gedeprimeerd geraken door een dode vis? Dus begint ge er maar stillekes over te zwijgen. Uiteindelijk is de keuze tussen uw verdriet in uw eentje te dragen of belachelijk gemaakt worden rap gemaakt.
Ge krijgt soms te horen : "Ge moet iets gaan doen! Uw zinnen verzetten!" Jawadde, uw zinnen verzetten! Ge kunt met moeite uw stoel verzetten! Laat staan uw zinnen. Ge hebt nog ideeën genoeg maar plots staan die in grote neonletters geprojecteerd tegen het scherm van "In 't licht van de eeuwigheid", en lijken die stomme ideetjes niet eens meer de moeite om aan te beginnen. En toch gaan die momenten van ondoorgrondelijke tristesse dan opeens over. Ge zou willen onthouden hoe dat zo ineens gekomen is. Voor de volgende keer! Dat ze u niet meer gaan liggen hebben! Maar nee, ge weet niet meer hoe ge uit de put zijt geraakt. Ge stond ineens terug boven... Zomaar. Kwam het door dat telefoontje van die vriendin, of door die grappige mail die binnenkwam? Dan gaan we dat volgende keer ook proberen! Vergeet het, de volgende keer lukt dat juist niet. Er zit blijkbaar geen handleiding bij die menopauze-verschijnselen. Ofwel is ze in 't Koreaans geschreven en zat ze bij mij niet eens in de doos.
Tot zover de stemmingswisselingen. Morgen, of overmorgen, naargelang mijn stemming, zal ik eens wat zagen over de lichamelijke veranderingen. Want daar zijn er ook een paar hilarische bij...
Maar door jullie reacties op mijn vorige bericht zal mijn nacht er nu toch anders uitzien. Ik zal hoogstwaarschijnlijk weer fanatiek gaan meehelpen aan de opwarming van de aarde, maar ik weet nu dat ik dan niet de enige ben want dat er nog een flink aantal blogbekenden op hetzelfde moment met hun dekens aan 't zwieren zijn en de zotste toeren uithalen om wat stoom af te laten. Misschien kunnen we een onderafdeling beginnen van 't Seniorennet? 't Vapeurennet?
