Berichten van 31 december 2009

Ik laat dit bericht tot morgen bovenaan staan. Voor nieuwe berichten scroll even naar beneden.
---------------------------------------

Lieve vrienden, vanavond zal er zeker vuurwerk afgestoken worden.
Denk eraan bijtijds uw huisdieren veilig op te sluiten
zodat ze, als ze schrikken van de knallen, niet in paniek op de loop schieten.
Het is niet de eerste keer dat er honden van pure angst over een poort van meer dan twee meter hoogte springen, of dat poezen weglopen en hopeloos verdwalen na kilometers gerend te hebben. Probeer dit onheil voor baasje en dier te voorkomen. Neem bijtijds uw voorzorgen, sluit uw dieren al van in de namiddag in een veilige kamer op, en verwittig ook uw buren en vrienden dat ze zich onnodig verdriet kunnen besparen.
Als je wil kan je dit berichtje gewoon kopiëren en 't doorzenden naar mensen waarvan je denkt dat ze 't kunnen gebruiken.
Veel plezier op uw feest en laat de avond fijn eindigen voor mens zowel als dier!

Hoofdstuk13.
Deel 7. Moe en vuil maar gelukkig.



Na het vluchtje werden we nogmaals naar onze boot gereden en probeerden we nog een laatste maal met de laptops mail op te halen op een bankje voor een winkel, gezellig samen met enkele bemanningsleden die ook vruchteloos contact met hun thuisfront probeerden te maken. Voor de zoveelste keer mislukte het… We hebben onze laatste centen dan maar opgekocht aan een paar grappige souvenirs. Mijn keukenhanddoeken thuis zullen nu rendier- en ijsbeermotiefjes hebben. 



Een laatste mailpoging...

Mooi braaf op tijd waren we weer aan boord. We hingen allemaal over onze balkonnetjes te kijken om de afvaart te zien maar er gebeurde niets. Onze kajuit bevindt zich op gelijke hoogte met de brug dus wij kunnen perfect binnenkijken en zien wat de kapitein uitspookt bij een afvaart. En wat zagen we? Een sakkerende, vloekende kapitein en enkele hogere officieren die druk op zijn Italiaans gesticulerend in telefoons aan ’t roepen waren. Bleek dat er verscheidene excursiebussen te laat waren.



Al de passagiers van de Samsara-afdeling van de boot lagen ondeugend over hun terrasreling naar de kapitein te kijken. En wij maar allemaal grijnzen en die officieren maar hoe langer hoe nerveuzer worden. Elke minuut die een boot te laat afvaart kost geld. Zeker als je een loods aan boord hebt die je uit de fjorden moet loodsen. Alweer 10 minuten te laat - nadat eindelijk de allerlaatste tourbus gearriveerd was - werden de laatste trossen gelost en duwde de Luminosa zich met volle kracht van haar twee zijdelingse motoren los van de kade. Die tour-operators van de laat aangekomen bussen zullen het de volgende keer wel kunnen schudden, ik denk niet dat die aan rederij Costa nog een klant zullen hebben.

Op het bovenste dek genoten we even van de afvaart uit Olden, maar al spoedig joeg de felle wind ons terug naar binnen. We hadden echt onze portie lijden en afzien wel gehad vandaag, ’t werd hoog tijd voor een beetje rust in onze kajuit. Toen we daar aankwamen lag er echter al een briefje op ons bed dat morgennacht de bagage om middernacht op de gang moet staan. Nee, rust zit er nog niet zo direkt in…











Met onze laatste krachten sleepten we ons naar ’t restaurant waar de jongens overgelukkig waren met de luchtfoto’s van hun werkplek. Er zal morgen weer een boel op hun memory-stick moeten gezet worden. Maar vandaag niet meer. Ik val om.

Deze keer als eerste bij ons restaurantje. Maar te moe om te blijven rechtstaan...



Om dit allemaal naar binnen te werken ben ik natuurlijk nooit te moe.



Uiteraard moest ik, voor mijn "jongens" tijdens 't eten wel even snel een reportage gaan maken over het afscheidsdiner in 't groot restaurant...

Het fotoalbum van deze ietwat euh "gevulde" dag kunnen jullie morgen bekijken!