Een Pre-Metro boort zich door mijn Pré-Tienerjaren.
(foto Jan)
"Hé! Komt ge mee?! Op bezoek in de bodemloze geldput van Antwerpen!"
(foto Mare)
Irma : "Jawadde, en wij moeten dat vuil gat in?...
Godzijdank dat ze voor één keer een statief heeft meegebracht,
dan word ik misschien eens niet met mijn neus tegen de muren gedrukt
als ze steun zoekt."
(foto Mare)
Nand, behulpzaam als altijd :
"Ik zal uw statief nog extra vasthouden dat er zeker niks beweegt
en als ik nu dat zakske niet vasthad dan zou ik ook nog tegen de tunnelwand
duwen dat die ook zeker stil blijft staan..."
Irma :
"Heu... Nonkel Nand, ge zijt naast de kwestie bezig jongen. Ge moet haar vasthouden!
't Is ons ma zélf die bibbert!"
Laathi :
"En hoe komt het dat ik bibber denkt ge?!!!
Omdat gíj op mijn rug hangt commentaar te geven en weer veel te druk
aan't gesticuleren zijt en omdat gij..."
Irma :
"Kunnen we nu misschien efkes zwijgen en die foto nemen zodat we uit dit tochtgat
en dit stofnest wegkunnen? Want als ik een niesbui krijg gaat dat de zaken
er niet beter op maken vrees ik..."
Tja, het verhaal van de Antwerpse metro... Hoe moet ge aan zoiets beginnen? 't Is begot zelfs nooit geëindigd.
Toen ik 12 jaar was en naar school ging op de Meir werd ik dagelijks met dit megalomane project geconfronteerd. Vooral mijn schoenen. De weg van de Grote Markt naar mijn school had meer weg van een hindernissenparcours dan een veilig voetpad. Als ma mee naar school liep dan kozen we voor de Lange Nieuwstraat, een lange ongehavende straat die loodrecht van de kathedraal naar de achteringang van mijn school liep. Maar als ik alleen was vond ik die weg veel saai, geen winkels, niets te zien, dan vond ik de avontuurlijke weg lang de Meir veel boeiender. Over houten planken die over putten lagen, moddervelden zonder plankier, zigzag-weggetjes die elke dag anders lagen, kortom dat was sensatie! En ge mocht een beetje vuil op school aankomen want ze wisten dat wij als jonge biggen door de modder moesten ploegen om er te geraken.
Heel soms kon ik ons ma overhalen om mee het klauterparcours te nemen en dan wipten we binnen in de Sarma en de Priba om naar de apenkast te gaan kijken. Dat was een automaat met een vitrine waarin pluchen aapjes met muziekinstrumenten stonden opgesteld. Als je er een munt in wierp begonnen ze te bewegen en muziek te maken! Leuk! Heel af en toe werd er dan ook een wafel met een landschap van crème-fraice erop genuttigd. We moesten wel. Ah ja, we wilden toch allebei zo graag verdikken... zodat we niet meer gingen uitgelachen worden. Dus werd het nuttige aan 't aangename gepaard.
Deze foto komt uit het tegenwoordige charme-offensief van "De Lijn".
Ge krijgt er een beetje een zicht op hoe wij vroeger naar school liepen.
De rest van de Antwerpenaren was heel ongelukkig over het feit dat zo ongeveer heel 't centrum van de stad braak lag. De winkeliers huilden tranen met tuiten en als er al eens een klant opdaagde maakte die dan ook nog heel hun zaak vuil. Plezant was anders. De werken bleven jaren duren, de ene put na de andere dook op in 't straatbeeld en het waren geen bescheiden putjes, het leken meer meteoorinslagen. Aan de veiligheid werd destijds ook nog niet zoveel aandacht besteed dus meer en meer inwoners liepen rond met blauwe plekken en schaafwonden van 't vallen tegen 't ruwe hout of 't uitglijden op de sneeuw. Antwerpen werd zijn metro kotsbeu.
Zeker toen bleek dat in onze metro nooit een metro zou rijden... Het gingen gewoon onze oude trammetjes zijn die de grond indoken! En Antwerpen wou zijn geliefde trams bovengronds houden. Gewoon gezellig op de tram stappen en voor de school of tussen de winkels uitstappen en niet terechtkomen in een onderaards, kil en beangstigend hol. "De Metro" zijn naam was ook ondertussen veranderd... het zou voor eeuwig en altijd "De Pre-Metro" gaan heten...
Net toen we op de Groenplaats waren gaan wonen begon de ellende daar... Alle bomen weg, de oude skeletten van het vroeger Groenkerkhof werden opgespit en binnen enkele maanden werd het mooie plein ook omgetoverd in een bodemloze put. Het had één voordeel : het gaf onze pa wat rust en afleiding. Hij vond het heerlijk om van boven op de vierde verdieping diep in die put te kunnen zien wat ze daar allemaal aan 't bricoleren waren. En 't was bricoleren want toentertijd werd alles nog door mensen en bescheiden machines uitgegraven. Daar kwam later verandering in, maar dat kwam een beetje te laat voor de meeste Antwerpenaren.
Winkelfaillisementen en vijf jaar door de modder djampelen om uiteindelijk iets meer dan een kilometer "ondergrondse tram" te krijgen, die we liever bovengronds hadden zien rijden. Ge zou van minder slecht gezind worden...
Voor het graven van de tunnels van het Astridplein naar de Stenen Brug, een traject van ongeveer twee kilometer, werd de nieuwste uitvinding gebruikt : de mol! De mol was een cilinder van meer dan 220 ton van 6 op 6 meter die zich met een "snelheid" van 10 meter per etmaal door de ondergrond vrat. Hij werd bestuurd door een computer die nota bene in Wenen stond! Wij bezaten geen computers die groot genoeg waren... Maar ja, wij bezaten ook geen metro, wij hadden ook maar gewoon trams die zich als metro gingen vermommen...
Vijfentwintig werkmannen hielden "het beest" in bedwang en lieten het dag en nacht voortvreten. Tot groot genoegen van de mensen die erboven woonden want op die manier merkten ze vrij weinig van de werken. Ze werden gespaard van de modderpoelen die het stad jarenlang ontoegankelijk gemaakt hadden en konden ongestoord handel drijven.
En opeens stopte het circus. Zogezegd omdat de Antwerpenaar die metro niet meer wou hebben... Flauwekul, 't geld was gewoon op, wij wilden die metro wél, want hij lag er toch al?! Waarom hem dan niet gebruiken?? Ze kregen hem gewoon niet af wegens gebrek aan centen en wilden het op de bewoners afschuiven.
Amper de helft van de 14 kilometers aan tunnels die momenteel onder Antwerpen liggen zijn uiteindelijk, over een verloop van nog vele jaren, in gebruik genomen. Door een tram dus, nooit door echte metrostellen. En de rest ligt daar al jaren nutteloos te liggen... Maar die kokers moeten wel onderhouden worden anders rotten ze weg. Daar brandt dus dag en nacht licht in en werken arbeiders om ze in stand te houden... Schrijf het niet in een roman of ze geloven het niet...
Verschillende voorstellen om iets met die pijpen te doen werden afgeketst. Als champignonkwekerijen waren ze nat genoeg maar misten ze de vruchtbare lucht van mergelgrotten. Skaters konden er niets mee aanvangen, de grond was niet egaal genoeg, en trouwens 't was alleen een saaie, rechte pijp... Ooit is er eens een tentoonstelling gehouden maar dat is ook geen tweede keer herhaald.
Maar nu hebben ze beslist om toch nog twee kilometer extra in gebruik te gaan nemen tegen 2015 om de stad te verbinden met een sneltram tot in de buurt van het Shopping Center in Wijnegem. De winkeliers in 't centrum zullen weer lachen...
Alvorens met de werken te starten (droogmaken, betonrot herstellen, sporen en leidingen aanleggen, en 1 van de 4 stations recupereren,...) mocht de Antwerpenaar zijn tragedie nog eens komen afwandelen. Dan hadden we toch nog eens een attractie. Een vrij dure Plopsaland wel, maar kom 't ding werd dan toch nog eens "gebruikt".
En nu maar wachten op 2015. Dat kan er nog wel bij, want om het op zijn Antwerps te zeggen :
"'t Spelleke duurt nu toch al veertig jaar wat maken die paar jaar nog uit?..."
Dus speelden wij allemaal vorige zaterdag "pre-metro-te-voet" en stapten door twee kilometer lange tunnel vanaf de Luitenant Lippenslaan, net buiten de ring rond Antwerpen, tot aan het Centraal Station. We daalden 25 meter af in een reuze betonnen koker langs een "tijdelijke stelling met een trap in" (de "Pré-Trap"?) en verdwenen onder de grond. Eigenlijk was er bitter weinig te zien. Een lange tunnel, die af en toe wegboog, onderbroken door drie rudimentaire perrons. Mooi verlicht dat wel, dus voor ons fotograafjes was het een heel tof en leerzame uitstap. Ondertussen hoorden we op sommige plaatsen het vocht door het plafond neerdroppelen en met wat fantasie kon je daarin het geluid van de miljarden centen herkennen die die project gekost heeft.
Hier enkele foto's van "De Wandeling van een paar Miljard".
Misschien kunnen we over 30 jaar een wandeling maken over de Lange Wapper brug? Dat gaat wel een beetje meer kosten. Maar ja, voor het zondagse entertainment van de bevolking moeten ze maar wat centen over hebben. Ik zou dan wel graag hebben dat ze halverwege de wandeling een drinkgelegenheid voorzien, want dat miste ik wel in de Pré-Metro. Ik was al tevreden geweest met een Pré-terraske...
In de koker van 25m diepte, achter de Stenen Brug net voorbij de Ring : de Pré-Trap.
De Pré-ingang.
Als de champignons er dan toch niet willen groeien zou ik 't ding als decor
voor science-fictionfilms trachten te verhuren...
(foto Jan)
Irma : "Ma? Waarom heeft uw statief drie poten en dat van die meneer naast u
maar éne?"
Laathi : "Dat moet nog groeien schat. Dat is nog maar een Pré-Statief."
De koker komt aan bij een perron.
Eén van de stations die nooit zullen gebruikt worden...
( foto Jan)
Irma : "Moeder please... ik wil terug naar boven... Ik krijg hier stoflong. En reuma...
Ik heb dorst. En ik moet plassen. Ik ben mottig gesjokkeld, ik ga moeten overgeven..."
Laathi : "Maar allez Irmake, kijk eens hoe boeiend het hier is!
Hier staat zelfs een tractor onder de grond!"
Irma : "Een echte of een pré-tractor?"
Druppeldedrup, daar sijpelen de centjes...
Het vocht zorgt wel voor heel aparte kunstwerken. Gratis.
Nog een station in de uitverkoop...
Het eindstation van Metro Inferno...
(foto Jan)
Laathi : "Amai, ze zijn weer niet echt goed. Zo donker. En niks dan pijpen...
Pffft, kunnen we niet ergens gaan fotograferen waar iets te beleven valt?..."
En er zál iets te beleven vallen. Maar of ik daar nu zo gelukkig mee ga zijn?...
Over enkele dagen de foto's van de hilarische "After-Party" van de zes "Pré-Metrogangers"...
Meer foto's over de onderaardse wandeling op mijn album :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/MetrotunnelAntwerpenBlog?authkey=Gv1sRgCODpjOG0rbbXOg#
