Waar ben ik gebleven?
Anderhalve maand heb ik met "tandpijn" gezeten. Aangezien heel de rechterkant van mijn hoofd pijn deed, van mijn kin tot aan mijn oor, wist ik niet of het wel aan mijn tanden lag. Het leek wel of er iets mis was met heel mijn kaak. Het was al in de helft van mijn vakantie begonnen en het bleef maar duren.
Ik wist niet goed naar welke dokter ik voor zoiets raars moest gaan dus besloot ik maar af te wachten. (Ik durf met mijn gekke, lawaai-overgevoelige kop zomaar niet meer een hospitaal binnen stappen, want zelfs op die plekken weten ze niet hoe ze met een mens met hyperacusis moeten omgaan.)
Toen de pijn op de duur echt niet meer te harden was, besloot ik toch maar mijn tandarts te bellen. Voicemail. Maar ze belde me de volgende dag al terug... vanuit Amerika. Ze zou de eerste drie weken niet thuiskomen want ze was op studiereis. Pech. Dus nog maar wat geduld geoefend en op haar aanraden alvast ontstekingsremmers genomen.
Zo snel ze thuis was mocht ik komen. Op het eerste zicht was er niets te merken. Zelfs op de foto zag alles er nog goed uit. Uiteindelijk, na veel zoeken heeft ze toch de boosdoener gevonden en het is een bangelijke operatie geworden. Zelfs zij stond met het zweet in haar handjes.
Blijkt dat ik door de stress van die hyperacusis 's nachts nog harder tandenknars dan vroeger. Ik was stilaan een zenuw aan't vermoorden door de druk die ik onbewust op mijn tanden zet. Bovenop bleken de drie zenuwen dan ook nog onvindbaar omdat het binnenste van de tand verkalkt was door mijn geknars. Anderhalf uur heb met mijn bekske opengelegen eer de bangelijke klus geklaard was. Ook mijn tandarts was opgelucht dat ze deze akelige zaak tot een goed einde had kunnen brengen.
Ik ben er natuurlijk wel even van onder de voet geweest. Anderhalf uur boren in uw kopke... En ge kunt geen oordoppen insteken aangezien het lawaai toch door uw mond naar uw oren gaat. Dopjes zouden het er alleen nog maar erger op maken. Ge kunt moeilijk doppen langs de binnenkant van uw mond in uw oren gaan prutsen nietwaar?
Ondertussen ben ik eindelijk tandpijnvrij dankzij mijn geweldige tandarts! Maar het waren wel zes onvergetelijke weken... Ik was er echt een beetje door gedeprimeerd geraakt. Ik doe mijn hotmailbox al maar zelden open omdat hij tijdens mijn vakantie zo volgepropt zat met PPS-jes en "berichten dat er een stempel in mijn gastenboek is gezet" dat ik hem meestal al terug sluit voor ik alles nagekeken heb. Maar onlangs heb ik hem nog eens helemaal uitgepluisd. En ontdekte ik tussen een hoop zooi verschillende kleine berichtjes die vroegen hoe het met me ging, dat het zo stil was, of het wel goed ging, dat ze toch mijn verhaaltjes een beetje misten... Dat gaf me weer de push om nog eens aan mijn pc te gaan zitten. Uiteindelijk hebben jullie nog zoveel verhaaltjes tegoed... Al die Franse weekends van vorig jaar, met het vinden van Cadfaël...
Tussen al die mails ontdekte ik ook, tot mijn opperste verbazing, een brief van de TV-productiemaatschappij “Woestijnvis".!
Ze schreven dat ze mijn jeugdverhalen gelezen hadden (hoe ze daar terecht gekomen zijn mag Joost weten) en vroegen of ik wilde meewerken aan een nieuw onderdeel van “Man bijt hond”. Een item dat zou handelen over herinneringen van mensen die terug in hun ouderlijk huis komen na het tientallen jaren niet gezien te hebben. Ik heb moeten antwoorden dat ik niet zal kunnen meewerken, aangezien ik mijn pa zijn huis heb moeten laten afbreken, en dat ik het ouderlijke huis van ma, waar ik opgegroeid ben, nog maar een paar jaar geleden verkocht heb, dus dat laatste huis ligt nog te fris in mijn geheugen om in het concept van hun programma te passen.
Maar dat mailtje zorgde er wel voor dat ik terug aan de huizen van mijn kindertijd begon te denken... En dan komen natuurlijk de jeugdherinneringen boven...
Dus... morgen verschijnt er hier weer eentje!