Naar de inhoud

Miauw!

Natuurfoto's en verhalen
seniorennet.beseniorennet.be

Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!

Berichten van 9 oktober 2009

Bedankt!

Bedankt voor jullie lieve wensen voor mijn 92ste verjaardag.
Ik ben heel slecht met cijferkes, maar nee dit is toch geen typfout. Ik voel me echt meer 92 geworden dan 52. Laten we dit jaar en deze dag maar snel vergeten. Maar toch ben ik geroerd door de mooie verjaardagskaarten en buttons die jullie zo persoonlijk en creatief voor mij ontworpen hebben.
Toch fijn te zien dat ik zo'n creatieve lezers heb! :-D Bedankt en dikke kus!
En nu, hop, naar een hopelijk ietwat beter jaar...

Geschreven door Laathi om 18:43 2 reacties Reageer op dit bericht

Fotoraadsel 207 - foto 6

De foto van de laatste kans...

fotoraadsel20745206.jpg

De oplossers tot hiertoe...
Luk, Ron, Nand, Marleen, Redpoppy, Ritje, Yvette, Kathleen, Shajongen, Ingrid, Opapat, Lilith, Klaproosje, Lange Lou, Tineke, Veveke, Mieke, Kaatje, Wim, Andromeda, Geert, Rikavensis, Dolfijn, Nadine, Nilleke, Steven, Rita, Sus, Jan, Fernanda en Moederke Melanie!

Geschreven door Laathi om 18:43 Reageer op dit bericht

De evolutie van een kerkhof - deel 1.

Dit weekend was het "Open Bedrijven"-dag in Vlaanderen. Totaal onverwacht kwam ik op de opendeurdag van een crematorium terecht. Heel boeiend maar ik had uit respect mijn camera in de wagen laten liggen. Jammer, en waarschijnlijk overbodig, want die mensen zouden zeker geen bezwaar gemaakt hebben tegen enkele foto's. Ze lieten ons zo trots, buiten de publieke plaatsen, ook alle technische ruimtes zien en ik heb heel veel bijgeleerd. Ook hier moeten zeer strenge vervuilingsnormen nageleefd worden dus de zuiveringsinstallaties van de rook zijn erg uitgebreid en enorm verfijnd. Allemaal zeer interessant om te bekijken.

Ik dacht altijd dat zowel de as van de houten kist als de as van de overledene in één pot terecht kwam. Niets is minder waar. De kist wordt in een gloeiende stenen oven van rond de 1000° geschoven. Door de hitte schiet het hout spontaan in brand. Er komt geen vuur van buitenaf aan te pas.  (Helemaal geen Aziatische toestanden dus waar men tewerk gaat met benzine, gasbranders, oude autobanden en wat ze nog allemaal kunnen opstoken om de brandstapel in gang te houden. Toch wel jammer dat ik van al die reizen geen digitale foto's heb... Misschien maar beter want niet iedereen houdt van dat soort fotoreportages... :wink: )

Na de verbranding worden de stoffelijke resten zo snel mogelijk gekoeld en vervolgens worden de beenderen - die nu een fijne broze structuur, vergelijkbaar met krijt, hebben -  verzameld. Enkel de beenderen, aangezien dat het enige is dat overblijft van een lichaam, worden dan vermalen en in een urn gegoten.
Die asse kan dan uitgestrooid of begraven worden. Althans vroeger. Nu zijn er veel meer mogelijkheden. Tegenwoordig mag je zelfs de asse - geheel of gedeeltelijk - meenemen, om er een juweel van te laten maken, ze in een sierurn bij je thuis te zetten, of de asse uitstrooien op de lievelingsplek van je overledene.

Op de terugweg wandelde ik eens over 't kerkhof. Niet direct een van mijn favoriete plaatsen omdat ik nu eenmaal niet veel geef om graven, mijn dierbare geliefden zitten in mijn hart en daar zitten ze goed. Maar sommige mensen vinden een graf wél belangrijk, en daar heb ik alle begrip voor.
Vandaar dat ik 't ook altijd zo triest vond dat zelfs op een begraafplaats alles zo overgereglementeerd was. Er was geen plaats voor persoonlijkheid of creativiteit. Op sommige kerkhoven was het zelfs al zo ver gekomen dat een horizontale deksteen verboden was en dat de vertikale steen enkel nog mocht gekozen worden uit vier modellen of een kruisvorm. Helemáál triest. Dan werd uw geliefde overledene zo helemaal een serieproduct...

Maar zie, ik wandelde daar rond en kon mijn ogen niet geloven... Welke enorme veranderingen zijn er de laatste jaren gebeurd in onze begraaf-cultuur! Echt héél tof! Wat betreft onze omgang met afscheid, euthanasie, crematie,... is er misschien nog wel een lange weg te gaan maar hij wordt de laatste jaren wel met reuze schreden afgelegd.

Zeven jaar geleden werd de asse van mijn ma gewoon op een strooiweide uitgestrooid. OK, een graf of een urn hoefde voor mij echt niet, maar als dat toen al zou gemogen hebben dan had ik mijn ma haar stoffelijke resten wel ergens op een veel toffere plek gaan verstrooien. En ik had het zélf gedaan, op een persoonlijke manier, en het niet door een onbekende man in zwarte jas laten doen. Maar ja, toen mocht dat nog allemaal niet. Dus we maken vorderingen. Al maar goed.

Ik heb over de evolutie van een kerkhof een fotoreportage gemaakt. Ergens op een begraafplaats in Vlaanderen. Ik heb getracht dat zo discreet mogelijk te doen. Op vele foto's heb ik de naam vervaagd of geprobeerd hem weg te laten. Bij andere foto's was dat niet mogelijk omdat anders ik het doel van de foto kompleet miste.

In dit eerste deel van de reportage bekijken we het "oude" deel van het kerkhof... In 't volgende deel zullen jullie merken naar wat een mooie en creatieve grafmonumenten en herdenkingswijzen we momenteel aan 't evolueren zijn.

dsc04395copy.jpg

Allemaal op een rij...

dsc04397copy.jpg

Zo triest, zo stram, zo kleurloos...

dsc04398copy.jpg

Geen creativiteit toegelaten... Zelfs dat werd de nabestaanden nog afgenomen.

dsc04405copyu.jpg

Daarna begon de tijd van de crematies en de urnes... En zo mogelijk werd alles toen nóg triester...

dsc04410copy.jpg

Graven als brievenbussen in een muur...

dsc04483copy.jpg

Met als enige toegift een vaasje waar hooguit een plastic bloem in kon gedijen...

dsc04501copy.jpg

Maar de mensen willen méér dan dat stomme vaasje. Zij en hun kinderen willen op een creatieve manier hun liefde en verdriet tonen.

dsc04480copy.jpg

Maar deze droeve muren hebben nu een véél toffere, creatievere en vooral emotioneel warmere opvolging gekregen...
Dat zien jullie in deel 2!

Geschreven door Laathi om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Miauw!

↑ Terug naar de berichten