Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 8 deel 2.
Hoofstuk 7
Deel 2 : Alle seizoenen op een paar uur tijd...
De tender werd geacht ons in rechte lijn naar het kleine keienstrand van Magdalenenfjord te brengen maar wegens perikelen met ’t aanleggen van de drijvende steiger moest er wat tijd gewonnen worden en kregen we als bonus een komplete rondvaart van de baai! We vaarden langs de blauwe gletsjers en de afbrokkelende ijsschotsen! We zagen zelfs een groepje tentjes staan, mensen van de universiteit van Gdansk die daar onderzoek aan ’t doen waren. Of dat nu zo leuk is weet ik wel niet goed… We deden er wel een vol uur over eer we langs het drijvend piertje aan land konden. Een héérlijke meevaller. Althans voor mij.
Een tender in de buurt van de gletsjer...
De muur van ijs die langzaam afbrokkelt...
Dichter in de buurt varen mag jammergenoeg niet.
Als er plots een groot stuk afbreekt ontstaat er een vloedgolfje...
En dat willen we bij nader inzien toch liever niet meemaken in deze frisse zee.
Een regenboog omspant de fjord.
Het weer verandert hier om de paar minuten.
Van bewolkt, over miezerige regen, flinke windstoten tot prachtige zonneschijn.
En dan weer heel 't gamma opnieuw... Telkens met andere belichtingen voor de foto's....
Ge ziet de ijsschotsen voor uw ogen in water veranderen... Fascinerend...
Het Magdalenenstrandje...
... met het houten vlondertje en het loopbrugje.
En flink wat bemanning om geen passagiers kwijt te spelen...
Hoewel heel deze reis voorzien is voor mensen met mobiliteitsproblemen en ze aan alle uitstappen tot hiertoe konden deelnemen - enorm vriendelijk geholpen door de bemanning – was hen voor deze ochtendtrip wel ten stelligste afgeraden mee aan land te gaan. Met looprekken, krukken en rolstoelen over een drijvend, wiebelend piertje en vervolgens over een loopbrugje van nog geen meter breed stappen is te gevaarlijk. Op een keienstrand kan je trouwens met looprekken nog weinig aanvangen. Uiteindelijk konden de minder mobiele mensen op de twee volgende haltes op Spitsbergen zonder problemen wel aan land gaan want daar wordt aangelegd aan vaste kades. Toch lapten veel mensen de dringende suggestie aan hun laars - of beter gezegd hun looprek - hoewel het panorama evengoed te zien was vanop het cruiseschip zelf. De landing werd hierdoor enorm vertraagd en ’t mag een mirakel heten dat er geen ongelukken gebeurd zijn. Die vertraging zorgde er natuurlijk wel voor dat de tenders veel langer moesten wachten om te kunnen aanleggen omdat het afladen van zo’n bootje nu wel heel veel tijd in beslag nam.
Ondertussen konden wij heerlijk zwalpend rondkijken en genieten en ijsbergjes van dichtbij fotograferen. Zo blauw als we ze op National Geographic zien zijn ze dus echt! Niet iedereen was even gelukkig met dat gedobber, want rond mij werd er wel een beetje gekleumd en voor mensen die gevoelig zijn aan zeeziekte is zoiets ook niet ideaal. Maar ondertussen werd er ook goed gelachen. Tussen al die sportief ingeduffelde mensen zat een Italiaanse vrouw met open schoentjes waarin ultrakorte sneakersokjes, met als mantel een wolven- of zeehondenpelsjas en een muts die ook ooit het vel van een of ander zeldzaam dier was geweest. Een Nederlander naast ons stelde zijn kleine dochtertje voor : “En? Zullen we deze hier naast ons ook maar gezellig doodknuppelen?” Het werd een hilarische toestand want de vrouw in kwestie snapte toch niks van onze gesprekken. Op de duur was ’t zo ver gekomen dat ik suggereerde in haar muts twee gaatjes te maken zodat ze een monokini had en we haar in de fjord konden dumpen. Ge kunt er wel mee lachen maar ’t is toch wel sick, naar zeehondjes komen kijken en ondertussen in hun voorouder zijn vel rondlopen.
Echt dè ideale kleding om aan deze excursie deel te nemen...
