Berichten van 13 mei 2010

Deel 3 : Aankomst in het paradijs.

Met het poezengezin behaaglijk in hun draagmand op de achterbank reden we van Sint Niklaas naar Kruibeke. Van pure emotie reden we eerst nog eens flink verkeerd, maar uiteindelijk vonden we een, ons totaal onbekend, poezenparadijs : “Allemaal Poezen”.

De grote poort zwaaide langzaam open en ik kon mijn ogen amper geloven!...

Op het prachtige binnenerf van een gerestaureerde boerderij zaten, lagen, spinden, rolden,... overal poezen vredig in de avondzon! Rustige, volwassen, gezonde dieren die overduidelijk genoten van het leven. Ik begon ze te tellen maar dat moest ik al snel opgeven. Hoe meer ik rondkeek hoe meer ik er zag! In manden, bovenop krabpalen, naast een vijver, op banken, languit op het stenen binnenplein, rollend in ’t gras van de weide naast het huis, doezelend op kratten naast de schuur… Ik was zo overweldigd door al dat kattengeluk dat ik gewoon roerloos  in ’t midden van die binnenplaats bleef staan. “Van de hand Gods geslagen” noemen ze zoiets. Dit had ik totaal niet verwacht.

Van achter één van de schuren kwamen vier vrijwilligers ons tegemoet en begroetten ons heel hartelijk. Toen ze moederpoes en haar kroost in ’t mandje op de achterbank zagen werden ze helemaal enthousiast! “Zo’n prachtig dier!”, “En zo rustig!”, “Daar gaan we makkelijk een adoptiegezin voor vinden!”. Op dat moment viel er echt een pak van mijn hart : deze vijf dieren gingen gegarandeerd een goede toekomst tegemoet. En 't zou deze keer eens niet bij mij zijn.

Terwijl wij onderweg waren had Patricia al een opvangkooi voor haar klaargemaakt en ze troonde ons nu mee naar de plek achter de schuur. Ik verwachtte me aan 1 metalen bench met een mandje en een kattebak in, maar nee, ’t was nog veel beter!
Die zorgzame mensen hadden drie grote kooien in U-vorm aan mekaar bevestigd en het poezengezinnetje kreeg een drie-kamerappartement!!! Kompleet ingericht! Een grote doos als nest, een kattebak, een krabpaal met nog een gezellig holletje eronder, en dat geheel afgeschermd met plastic zeilen tegen wind en regen!

Moederpoes was snel van begrip, zo gauw de draagmand in haar appartement werd gezet stapte ze uit. Ik legde de kleintjes in de doos, samen met het oude vuile handdoekje dat ook in hun schapenvelnestje gelegen had zodat ze toch hun “huisgeur” nog in hun omgeving hadden.

 


Patricia en drie andere enthousiaste, lieve vrijwilligers
nemen moeder en kinderen in ontvangst!



Haar drie-kamer-suite!

Het dier was eerst onwennig, ze verkende alle drie haar kamers en ging dan in het doosje onder de krabpaal zitten. Niet bij haar kleintjes dus… Om haar meer privacy, rust en warmte te geven hebben we dan het geheel afgedekt met dekens zodat ze tijd kreeg om te wennen aan de nieuwe situatie.

Een van de mannen zou ’s avonds nog eens komen kijken of de moeder de kleintjes wel degelijk zoogde, anders zouden ze met de papfles worden grootgebracht. Wat een service! Ik was zo gelukkig dat ik, alweer met de hulp van mijn kameraden, de poezen naar deze wonderlijke plek had kunnen brengen!

Hoewel het tijd was voor de vrijwilligers om naar huis te gaan kregen we toch nog een hele rondleiding door hun project! Het was overduidelijk dat dit mensen waren die 100% in hun werk opgingen.



Alvast 1 foto als voorproefje van de rondleiding!

Méér in de volgende aflevering!

Zo snel ik straks weer een beetje energie over heb schrijf ik verder aan het poezenverhaal!
Maar dit is ook mooi om lezen.
Een hartverwarmend mailtje dat ik aankreeg, wat ik graag met mijn lezeressen wil delen :

Een jonge gehuwde vrouw was op bezoek bij haar moeder en zat met een glas gekoelde thee in haar hand op de sofa. Ze hadden het over het leven, het huwelijk, over de verantwoordelijkheden van het leven en de verplichtingen van de volwassenheid.  De moeder liet de ijsblokjes in haar glas zachtjes rinkelen terwijl ze nadacht en keek dan haar dochter aan met een heldere, nuchtere blik.

‘Vergeet je zusters niet' was haar raad terwijl ze de theeblaadjes op de bodem van haar glas ronddraaide. ‘ Hoe ouder je wordt, hoe belangrijker dat ze voor jou gaan zijn. Hoeveel je ook van je man houdt, hoeveel je van je kinderen gaat houden wanneer je ze krijgt, je gaat altijd behoefte hebben aan zusters. Vergeet niet om af en toe met hen weg te gaan, dingen met hen te doen. En vergeet ook niet dat ALLE vrouwen ‘zusters' zijn... jouw vriendinnen, jouw dochters en alle andere vrouwen in de familie ook. Je gaat vrouwen nodig hebben. Vrouwen hebben altijd vrouwen nodig.'

‘Dat is wel de gekste raad die ik heb gekregen!' dacht de jonge vrouw. ‘Ik ben toch nog maar pas getrouwd? Ik ben net een deel geworden van de wereld van koppeltjes toch? Ik ben nu een gehuwde vrouw om ‘s hemels wil! Een volwassen persoon! Mijn man en de familie die wij samen gaan stichten gaan toch zeker voldoende zijn om mijn leven een zin te geven!'

Maar ze luisterde naar de raad van haar moeder. Ze hield contact met haar zusters en sloot elk jaar nieuwe vriendschappen met vrouwen. De jaren rolden voorbij en langzaam begon ze te begrijpen dat haar moeder wist waarover ze sprak. Terwijl de tijd en de natuur het pad van een vrouw vormen met veranderingen en geheimen zijn haar ‘zusters' de enige vaste waarde in haar leven.

Dit is wat ik heb geleerd na meer dan 50 leven op deze aarde:

DIT ZEGT ALLES: 

De tijd gaat voorbij.

Het leven gaat zijn gangetje.

Afstanden scheiden ons.

Kinderen worden groot.

Jobs komen en gaan.

Liefde groeit en neemt dan weer af.

Mannen doen niet wat van hen wordt verwacht.

Harten worden gebroken.

Ouders sterven.

Kollega's vergeten bewezen gunsten.

Loopbanen komen tot een eind.

MAAR........

Hoeveel tijd of hoeveel kilometers ook tussen jullie liggen, zusters zijn er altijd. Een vriendin is nooit buiten het bereik van jouw uitgestrekte hand als je haar nodig hebt. Als je op je eentje door die eenzame vallei moet lopen staan de vrouwen in je leven aan de randen van de vallei, vrolijken je op, bidden voor je, ondersteunen je, doen een goed woordje voor je en wachten met open armen aan het einde van de vallei. Soms breken ze zelfs alle regels en lopen naast jou, met je mee... of komen naar je toe en dragen je eruit.

Vriendinnen, dochters, kleindochters, schoondochters, zusters, schonzusters, moeders, grootmoeders, tantes, nichten en de uitgebreide familie: allen zijn een zegen in ons leven!

Zonder vrouwen zouden noch de wereld noch ik hetzelfde zijn.

Toen we in dit avontuur stapten van het ‘vrouw zijn', hadden we geen idee welke ongelofelijke vreugde of pijn voor ons lag. Evenmin wisten we hoezeer we mekaar zouden nodig hebben. We hebben mekaar nog steeds nodig, iedere dag. Laat dit weten aan alle vrouwen die jou leven zinvoller hebben gemaakt. Ik heb het net gedaan.

Wegens te druk en te moe heb ik de mails van diegenen die het al juist geraden hebben eens niet persoonlijk beantwoord. De anderen heb ik natuurlijk wél een beetje verder "van de kant in de gracht geholpen".



Reeds opgelost door Dolfijn, Rita,  Klaproosje, Tineke, Lou, Marleen, Mieke, Wim, Geert, Steven, Opapat, Redpoppy, Chrisje, Ron, Renee, Nicole, Kaatje, Kathleen, Rudy, Yvette, Maria en Ann!