De stommiteitenverzameling groeit aan....
Nog zes pareltjes voor "De Groote Stommiteitenverzameling"!
(Ik zal de nieuwe inzendingen telkens vooraan in dit bericht zetten dat leest makkelijker voor jullie.)
Ik denk hier nog juist aan een goeie die ik zelf ooit begaan heb!
Toen ik 18 jaar was was ik nogal avontuurlijk aangelegd. Ik wou alles eens proberen. De contactadvertenties in 't krantje "De Antwerpse Post" staken mijn ogen uit. Dus ik zou daar eens op antwoorden.
In de ene rubriek werden "relaties" gezocht en in een andere "reisgenoten". Ik besloot ineens maar op verschillende advertenties te antwoorden om toch zeker minstens 1 antwoord te krijgen.
Na een week kreeg ik twee dikke, grote, bruine enveloppen in de bus van "De Antwerpse Post" met allemaal brieven van mensen die gereageerd hadden. Uit die chaos viste ik er twee uit en sprak met die jongens af.
Op de eerste afspraak zat ik daar - stoer in mijn jeans en trui - maar door te ratelen tegen die jongen over verre landen en avontuurlijk reizen... Maar dat bleek een timide huismus, een laborant, die precies niet echt in 't ontdekken van de wereld geïnteresseerd was... Vreemd wel. De afspraak werd geen succes.
Maar geen nood, de volgende dag had ik al een afspraak met een andere, een héél schoon ventje. Ik dacht ik zal me deze keer maar wat inhouden over reizen en avonturen en rustig over mezelf vertellen en me wat vrouwelijker aankleden met een rokske en nylon kousen.
Maar dit manneke (een verpleger) was helemaal niet geïnteresseerd in mij, die wou persé zijn safari-uitrusting laten zien en foto's van zijn trektochten. Ik snapte er niks van. Vond die mij dan geen aantrekkelijk meiske? Wou die alleen maar bluffen als een macho over zijn reizen of hoe zat dat nu? Overbodig te vertellen dat ook die afspraak geen succes werd, ik voelde mij echt miskend in mijn vrouwelijkheid...
Later thuis bekeek ik die enveloppen nog eens en wat bleek... ik had de twee categoriëen verwisseld...
Die laborant zocht een braaf lief, en daar had ik me aan voorgesteld als de grote avonturier.
En die verpleger zocht een reisgenoot en daar had ik als een sjiek madammeke met een rokske gezeten...
Ge kunt u niet indenken hoe idioot ge u daarna voelt. De rest van de brieven heb ik maar niet meer beantwoord.
-------------------------------------------
Hier nog een recentere van mezelf!
Mijn kameraad moest opgenomen worden in het ziekenhuis en ik probeer toch altijd een leuke kant aan de dingen te zien. Dus ik zou een fotoreportage maken van zijn ziekenhuisperiode, gewoon voor ons privé-prikbord. Ik wil dus beginnen met een portret van ons samen bij aankomst in zijn kamer te maken.
Ik zet de camera (op automatische tijdsafdruk) op een tafeltje en kruip snel mee in bed. We wriemelen tot we allebei met ons achterste op het hoofdeinde zitten en leunen achterover tegen de muur, mooi glimlachend tegen dat het fotoapparaat automatisch gaat afdrukken.
En opeens, heel langzaam beginnen wij weg te zakken. Tot we met een doffe knal op de grond terechtkomen! Met bed en al! Alleen het achtereind van 't bed stak nog in de lucht. Op de foto stond niets op natuurlijk. Ah ja, wij waren ondertussen uit het beeldvlak verdwenen...
Daarom heb ik het later nog eens over gedaan maar dan met de patiënt alleen.
Ongelofelijk maar waar, er is niemand van 't ziekenhuispersoneel op die harde bonk op af gekomen....
Dus als ge zoiets wil doen denk er dan aan dat de achterste poten van een ziekenhuisbed niet helemaal achteraan staan zoals bij een gewoon bed. Die stomme poten staan ongeveer in 't midden!! En daarom raakt zo'n ding dus uit zijn evenwicht als ge er ongewone kunstjes op probeert te doen.
Ge zou door zo'n stommiteit nog in 't ziekenhuis belanden verdorie 
-------------------------------------------
En nu laat ik de collega's weer even aan 't woord. Anoniem vanzelfsprekend, of ze moeten nadrukkelijk vermeld hebben dat ik hun naam erbij mag zetten :
Kan natuurlijk niet achterblijven voor je reeks stommiteiten hé. Alhoewel een stommiteit zou ik het niet noemen.
Tijdens vrijpartij met vriend, trek ik in groot genot nogal hard aan zijn duim.
Een verschrikkelijke schreeuw van hem! Leuk, denk ik, hij heeft het ook fijn...
Maar nee, in mijn enthousiasme heb ik zijn duim uit het gelid getrokken.
Hij schreeuwde van de pijn!!
Het duurde even voor dat tot mij doordrong en dus blééf ik maar trekken, nog steeds aan die duim, wel te verstaan ;-)
Enneu, een enkel keertje vrijen we nog wel, héél voorzichtig.
-------------------------------------------
Op reis in 2002. In de transmongolië-expres koop ik een fles echte Russische wodka als cadeautje voor een vriend.
De fles overleeft een reis van bijna twee maanden doorheen Mongolië en China.
Op de dag dat ik hem wil geven, zet ik hem in een plastic zak, die aan de auto uit mijn hand glipt. Straatstenen zijn harder dan de fles, dus die ligt in brokken...
Ben dan snel in de Delhaize een fles Russische wodka gaan kopen, want ik had mijn kameraad in mijn enthousiasme natuurlijk al verteld over die fles die als cadeautje voor hem nog thuis stond...
Vergeet ik in mijn haast toch zeker het prijsetiket van die fles te trekken.!!!..
Ik geef dus af : Een echt Russische fles wodka uit Mongolië... met een etiketje van de Delhaize...
Ja, en toen moest ik noodgedwongen mijn onhandigheid opbiechten! Tranen gelachen!
(Verhaal ingezonden door Meermin)
-------------------------------------------
Liliane, ik kan over mijn stommiteiten alléén al een blog schrijven!
Ik had mijn man zijn regenjas, die toen de modekleur ecru had, net van de droogkuis afgehaald. Alles goed nagezien, de etiquetjes die er aan geniet waren eraf gedaan, en mijn man vertrok naar zijn werk. Tuurlijk was het een regendag en als vertegenwoordiger van een firma moet je er deftig bij lopen nietwaar. En het bleef maar regenen, zodus telkens hij bij een klant binnenkwam had hij zijn regenjas aan. Nu is het zo dat vertegenwoordigers altijd moeten wachten want de klanten in een winkel gaan voor.
Mijn man stond dus rond 15 uur in een winkel aan te schuiven en ineens klopt er een dame op zijn schouder en zegt : "Excuseer meneer maar daar hangt een papiertje op uwe rug en we zijn niet de 1ste april...???"
De vriendelijke dame vroeg of ze het er af mocht halen en ze gaf het aan mijn man....
Liliane... hij kreeg een hevig roze papiertje (genre een grote post-it) in zijn handen gedrukt dat al heel de dag met een speldje vastgemaakt midden op zijn rug had gezeten...
Op dat briefje stond klaar en duidelijk vermeld : ”Deze plek kan niet verwijderd worden.”
Wel, als hij thuis is gekomen (want er waren toen nog geen gsm’s) heb ik heel veel rare woorden moeten aanhoren en daarna is 't een stille avond geworden. Amaai, was die vies gezind op mij! En het ergste was nog dat ik de slappe lach had.
-----------------------------------------
Komaan collega's, mail de stommiteitenverhalen maar door! We kunnen er beter samen om lachen, dan er alleen droevig om zitten wezen! 