De jongens van Tsjip staan in de krant van vandaag... En ook hier hoort weer een verhaal bij... En ja, ik schrijf het op want ik ben er behoorlijk kattig over.
Eergisteren kwam er een professionele fotografe de groep fotograferen. Ze had een ultra zwaar professioneel apparaat bij. Zo'n geval van 2 kilo. Ik sprak met de vrouw, bewonderde haar toestel en zei dat ik ook droomde van zo'n model maar dat ik dat door mijn nekpijn jammer genoeg niet kon dragen en dat ik daarom veroordeeld was om met zo'n klein amateuristisch Lumix-ke te werken. Ik vroeg haar ook beleefd of het haar stoorde - nu de groep toch samen was - of ik ook enkele foto's van de mannen nam omdat ze enkele foto's voor hun website nodig hadden. Ze maakte geen bezwaar.
Eerst nam zij haar reeks foto's en later mocht ik er enkele nemen met mijn kleine Lumix. Ik zag haar tijdens haar sessie op de grond hurken en dacht : "Oeps dat gaat mis. Die krijgt die TL-lamp - die in dat half rond glas van die jukebox hangt - in haar lens, en dat gaat een grote overbelichte vlek geven." Maar ik dierf niks zeggen natuurlijk en liet haar maar doen. Uiteindelijk is zij de professional nietwaar... Zij werkte met een zeer geavanceerde flash waarvan het licht naar boven gericht kon worden dus ik dacht misschien valt het nog wel mee. Toen was het mijn beurt, ik bukte me vanzelfsprekend niet - om die halfronde TL uit mijn lens te houden - en nam rap drie fotokes. Maar aangezien mijn Lumix een klein vast flashke heeft dat ik niet kan richten, kreeg ik natuurlijk reflecties in 't glas van één van die kadertjes aan de muur. Ik mompelde : "Och dat is niet erg, die schittering werk ik later wel rap weg met Photoshop". Waarop ze schamper tegen de jongens opmerkte : "Tja, met een fotoapparaat kan ze niet werken, maar met Photoshop dan blijkbaar wel..." Het was een pijl recht door mijn ziel. Hoe kunt ge nu iemand zo veroordelen als ge nooit gezien hebt welke foto's die mens maakt en als ge ook al weet dat die persoon wegens gezondheidsredenen niet met zo'n supermachien kan rondlopen? Enfin, de jongens zwegen en ik zweeg, kwestie van de zaak vlot en snel te laten verlopen.
Hierbij dus het professionele resultaat. Een jukebox als een lichtbak waarmee ge gegarandeerd moeiteloos op konijnen kunt gaan jagen. 
Wat probeert ge met deze foto trouwens aan de man te brengen? Die muzikanten, die kaderkes aan de muur, of die juke-box? Alhoewel ge er volgens mij zelfs die laatste niet mee verkocht zou krijgen.
Hieronder 't fotoke van 't amateurke met haar Lumix-ke...
Ik beweer in geen geval dat mijn foto goed is. Ik weet wel beter. Maar ze is zeker niet slechter dan de professionele.
Normaal zou ik hier niet eens woorden aan vuil maken, maar ten eerste de waarheid mag geschreven worden (zéker na wat de Nederlandse blogster met haar artikel over minister De Crem heeft meegemaakt), en ten tweede : ik ben het zo kotskotskots-beu om uitgelachen te worden met mijn klein apparaatje door mensen met van die knoerten van camera's rond hun nek. Ze mogen verdomme blij zijn dat ze zo'n (dikke?) stevige nek hebben om die te kunnen dragen en de centen om een ding van een 10.000 euro te kunnen betalen. Dan moet ge u toch niet jaloers gedragen tegenover iemand met een dingske van 400 gram rond zijn nek dat ocharme 400 euro kost? Trouwens in Antwerpen zeggen ze : "Liever ne kleine plezante, dan ne groten ambetante."
Dus laat het ook een troost wezen voor mensen met kleine goedkope camera's : ook daar kunt ge toffe dingen mee maken. Het apparaat is zeer zeker belangrijk, maar 't manneke of 't meiske achter 't toestel evenzeer. Enneuh... 't model doet ook wel veel natuurlijk.
Deze foto nam ik van Hadise op de Havenfeesten van Antwerpen in juli. Wil je meer foto's van deze schitterende zangeres zien klik dan maar eens op mijn fotoalbum. Daar zie je haar van alle kanten...
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/HavendagAvond?authkey=2XA3HARNyBU#
Voilà, dit moest me toch weer even van 't hart. Dingen die pijn doen kunt ge beter uitspuwen dan ze op te kroppen. We moeten al genoeg slikken. En misschien zijn andere bezitters van kleine fotoapparaten met dit schrijfsel ook ineens getroost. De naam van de fotografe van de krant heb ik onleesbaar gemaakt. Een kwestie van "respect".
Hier is trouwens nog zo'n staaltje van iets wat ik vaak meemaak : "Den dikste heeft voorrang". Deze foto wou ik op de veiling van de Elephant Parada maken. Axel Daeseleiere en zijn maten poseerden bij hun olifant. Plots kreeg ik een duw van een schouder met een groot machien en dit is wat op mijn foto stond... Inderdaad de artiesten maar in de linkerhoek de hand en de camera van "den dikste"...
Een keuze aan prijsjes voor de 200.000-sten!
