Berichten van 28 oktober 2010

Voor 't geval iemand zich zou afvragen waarom ik niet in blog-mood ben... Ziehier de reden...

De laatste dagen had ik mijn handen vol met het snoeien van de klimplanten en het verplaatsen van de potplanten op het terras omdat het vandaag vernieuwd zou worden. De werken zouden gemakkelijk in 1 dag kunnen gebeuren. Fijn.



Mathurin : "Toch zonde dat ge dat weg gaat doen... Maar kom, ik zal helpen afbreken. Ik wou hier al lang mijn nagels eens aan scherpen..."



Na al mijn snoeiwerk kon Paul de oude houten vlonder opbreken.
Geen makkelijk werkje want we hadden die constructie meer dan 20 jaar geleden zelf ineengeknutseld. Ze was dus ook voor de eeuwigheid gemaakt...






Vanochtend zag alles er heel rooskleurig uit, de werkmannen kwamen op tijd en de kunststofplaten zagen er heel goed uit. Het werk ging goed vooruit en er werd ons nogmaals gegarandeerd dat de klus zeker vanavond geklaard zou zijn. Maar dat was buiten de waard gerekend, zijnde in dit geval, hun zaagmachine. Die gaf na een uurtje al de geest. Een reserve hadden ze niet bij, en de onze vonden ze niet goed genoeg... Ze besloten er dan maar mee te stoppen.
Niet tot morgen. Nee! Ze zouden pas over een week terug komen!



Nog snel werd er een trapje geconstrueerd. Voor "de veiligheid".



Zoals duidelijk te merken is op deze foto... Echt superveilig. Voor vannacht.



En voor 't geval we dáár onze benen niet over zouden breken lieten ze hier en daar ook nog een lat uitsteken zodat we tenminste aan de volgende booby trap niet zouden ontsnappen...



s' Avonds uit mijn hobbithol komen is er weer een stukje riskanter op geworden.



Geef toe, de Vietnamezen hadden het destijds in de oorlog niet beter gekund...



Het grootste drama gebeurde op een onbewaakt ogenblik toen Paul het oude hout naar beneden sleurde en ik even ging kijken naar mijn atelier waar de poezen veiligheidshalve opgesloten zaten.
Net tijdens die vijf minuten hadden ze het gepresteerd om de randen van de brug bij te zagen en dreef mijn vijver vol "zagemeel". In grote paniek zijn we het er dan zo goed mogelijk met netten af beginnen te scheppen voor het kon zinken, en heb ik de vijver laten overlopen om het vuil te laten afvloeien. De mannen vonden dit allemaal overbodig want "onze producten bevatten geen lijm, alleen houtafval en polystereen".
Oh ja, aan minuscule plasticfrutseltjes gaan mijn vissen echt niet dood...
Dit verhaal heb ik al eens meegemaakt dus daar hebben ze mij niet meer mee liggen. Eén keer zijn onze vissen gestorven door het bruggetje door onvoorzichtige schilders te laten behandelen. Uiteraard met verf waarvan ze bij hoog en bij laag beweerden dat ze biologisch was en onschadelijk voor vissen... Onder meer om dit te voorkomen kozen we deze keer voor kunststof en dan leveren ze me dit.
Voor een firma waar in de naam het woord "Eco" voorkomt vind ik het wel een beetje vreemd.



Wat de zaken ook boeiend maakt is dat de planken van de vlonder dezelfde kleur hebben. Die van het bruggetje daarentegen zijn allemaal restjes en hebben verschillende tinten. Het lijkt wel of ik de kaart van alle verkrijgbare kleuren hier over mijn vijver heb liggen. Vanzelfsprekend is ook dat geen probleem : "Niet ongerust zijn madam. Als er maar genoeg regen op valt, en genoeg zon op schijnt, dan krijgen die op de duur allemaal dezelfde kleur."
OK. We zullen een seizoentje afwachten. 50 jaar garantie... Dus we hebben de tijd nietwaar?

De brugplanken rusten op twee balkjes waarvan de ene zo krom als een boog staat. Ook dat was geen probleem want we gingen dat toch niet zien.
"Hoezo niet zien? We gaan dat toch tussen de spleetjes zien?"
"Ah nee, want er komen geen spleetjes..."
"Jamaar,... mijn brug ging er toch uitzien zoals mijn oud exemplaar?!!



"Nee dat gaat niet. Alle planken worden bij ons tegen mekaar gelegd."
"Jamaar vijs de latten dan 3 cm uit mekaar! 't Maakt me niet uit dat ik vijzen zie! Als ik maar water tussen de latjes kan zien!"
"Nee dat doen we niet want dan kunnen we geen garantie meer op het totaalwerk geven."

Dus nu heb ik geen bruggetje over een niervormig vijvertje. Nu bezit ik een landingsbaan tussen twee poeltjes. 't Is zo eens iets anders.

Nog geen uur nadat de mannen spoorslags verdwenen waren belde hun baas al dat er twee niet voorziene balkjes gebruikt waren voor de brug en dat dat vanzelfsprekend extra kosten ging meebrengen. Hoe had die mens dan gedacht dat die latten gingen blijven liggen? Dat die gingen zweven? Of drijven misschien?
Twee maanden geleden is hij alles uitgebreid komen fotograferen zodat ze zich terdege konden voorbereiden op dit werk, en nu blijkt plots niets meer te kunnen. Zelfs de lichten die in de zijkanten van de traptreden ingebouwd gingen worden blijken nu niet te bestaan. Ze hebben alleen losliggende lampen... Dan mogen ze die voor mijn part los laten liggen in hun camion ook. Ik zal zelf wel voor licht zorgen.

De man die we op de beurs leerden kennen en die hier kwam opmeten en fotograferen blijkt nu plots ook niet meer de baas van de firma te zijn. Geen van beide gasten die hier kwamen werken was ook de baas... 't Is allemaal een beetje complex. Een baas die via de telefoon moppert over de prijs van twee balkjes (waarvan een kromme) maar die eigenlijk totaal niet weet wat voor job zijn mannen hier uitvoeren.
Onlangs hoorde ik nog iemand verwijtend zeggen : "Als ge met zwartwerkers werkt hebt ge altijd miserie. Dus die ellende doet ge u zelf aan!".
En met officiële aannemers hebt ge geen problemen zeker? Laat me niet lachen.
Enfin, dat kan ik op de moment toch niet meer.

Ondertussen heeft Paul heel de namiddag gewerkt om die laatste bloembak, die stilaan begon weg te zakken, te stutten. (Ah ja, wij moesten gisteren toch alles wegbreken omdat ze het werk zéker en vast op één dag gedaan gingen krijgen!!) Zijn we bij een garage een rolkrik moeten gaan halen, hebben uren in de regen gelegen om alles ondersteund te krijgen, en ben ik in de duisternis over de oude brug gevallen die ze pardoes voor een deur "weggelegd" hadden.



Er zijn prettigere manieren om uw avond door te brengen dan met uw neus in de goot...
(Ondertussen hadden we die griezel van een latpunt ook al maar zelf afgezaagd...)

Er is geen vezel in ons lijf die geen pijn doet. Vandaag kan ik er echt niet mee lachen.
Morgen zal ik de katten hun visie geven. Misschien bekijken die het op een andere manier?...

PS. Overbodig te zeggen dat hun radio (het eerste "werk"-materiaal dat bouwvakkers tegenwoordig uit hun vrachtwagen laden) níet kapot is gegaan.

Wordt vervolgd... Hopelijk volgende donderdag...