Berichten van 18 december 2007

Van het Museum voor Schone Kunsten togen we op pad naar de vlakbij gelegen Tempel van Hare Krishna waar we getrakteerd werden op lekkere hete kruidenthee die meer dan welkom was op deze frisse avond.



Schoentjes uit... en dan mochten we het heiligdom betreden.



Een mooi klein tempeltje in een schitterend oud herenhuis op de Amerikalei.



Alle fotograferen nestelden zich behaaglijk op kussentjes...



De lieve priesteres gaf ons een uitgebreide uitleg en we mochten naar hartenlust foto's nemen.



Dit is het rijkversierde tempelschrijn.



De schelp waarop geblazen wordt bij het aanvangen van de eredienst.



Wat zit Wannes daar met ons Irma te doen op zo'n heilige plek?...

Irma : "Allez Wannes, hier toch niet! Met al die camera's in de buurt... Seffens eindigen we nog op 't blog!!!"
Wannes : "Maar schat dit is een plaats van liefde!!! De madam heeft het daarjuist zelf gezegd!!!"



Irma : "Tja, Tante Mare, ge hadt bij dat sjiek fotoapparaat in plaats van een handleiding ook precies beter ineens "een Nonkel François" bijgekregen hé maske... Enne... hou liever uw handtas wat in de gaten in plaats van alle aandacht op dat kodakske te richten..."







Een teder, geheim momentje onder meisjes...



Mijn twee favoriete broers : Nand en François.
OK, 't zijn niet mijn eigen broers want die heb ik niet, maar deze zijn meer waard dan als ik er wel echte zou gehad hebben. Zeker weten.



De uitleg van de priesteres was heel boeiend maar uitvoerig, ondertussen mochten we daar allemaal op onze kousenvoetjes op kussentjes in de tempelzaal liggen. Wat een heerlijke godsdienst! Ik zie ons in een katholieke kerk nog niet zo rap knus met zijn allen bij mekaar zitten. Of hangen.



Maar ge ziet... Ondanks zijn rust houdt Nand toch nog altijd een waakzaam oogje in 't zeil hé...
Let op dat heel klein spleetje van zijn rechteroog!



Deze tedere foto nam François ongemerkt van ons.



Nilleke. Ook al met zo'n serieus fotoapparaat... geduldig wachtend tot ze iets anders in haar handen kon nemen dat haar ook wel interesseerde...



De "tamtam" van de priesters! OK, het instrument zal beslist een andere naam hebben...



De mensen waren zo vriendelijk om voor ons een ceremonie uit te voeren die normaal alleen op zondagmiddagen uitgevoerd wordt. Iedereen is er 's zondags welkom om de dienst mee te maken en daarna een hapje mee te eten.
Iedereen mag er binnen wippen : vegetariërs, niet-vegetariërs, rokers, niet-rokers, alle soorten anders-gelovigen, alle rassen en kleuren...
Een godsdienst waar veel andere religies dusnog iets van kunnen opsteken qua tolerantie...



Na de uitleg speelden priester en priesteres betoverende Indische muziek.







Irma : "Ah zo! In deze godsdienst heeft elk dier een zieltje! Dat is pas een goeie religie! Die hebben het tenminste begrepen! Geen schapen slachten als offer... Geen koeien dood doen voor hun huid. Het vel van hun trommelke is zelfs van een koe die van ouderdom is mogen sterven! Zo hoort het."

Mijn "bezielde" Irma vond dat ze dan ook de harmonium wel eens mocht beroeren.
Dat is nu zo fijn aan deze godsdienst! Hier mag tenminste gelachen worden. Deze mensen hebben levensvreugde en zin voor humor. Héérlijk!



Irma : "Nee, een schrijntje moeten ze voor mij niet oprichten. Dan heb ik te weinig plaats voor beweging.. En als godsbeeld zou ik misschien ook mijn mond moeten houden. Nee, dan blijf ik toch liever menselijk, allez, schapelijk. Maar mèt een ziel natuurlijk!"



Aan de wand hing een schilderij waarop linksonder Hanuman staat afgebeeld, de apenkoning.
Ik vroeg de priester of ze het als godslastering aanvoelen dat ik mijn prachtige kater naar de apenkoning genoemd heb. Hij had er helemaal geen bezwaar tegen. Zolang iets of iemand een naam uit bewondering of eerbied voor een persoon draagt is er volgens hem niets mis mee. Integendeel zelfs.
Dus door de Krisha-beweging ga ik alvast niet in de gevangenis belanden omdat mijn lieve Hanuman genoemd is naar een mythologische figuur uit hun religie.





Mare en ik zitten koortsachtig te zoeken of met al ons zotte geode nu toch al tenminste 1 goed fotoke gemaakt hebben...



De priester vond Irma duidelijk een schatje want ze mocht zelfs de bel aan de ingang van de tempelzaal luiden.
"Irma als misdienaar". Ik had het me nooit kunnen indenken. Voor míj zou ze dat nooit gedaan hebben. Voor een charmante mannelijke priester wèl natuurlijk. Zo is ze nu eenmaal...



Wannes van Mare was duidelijk moe... En een beetje eenzaam, omdat de aandacht van zijn geliefde Irma de priester te beurt viel...
Ja Wannes, "Er zijn nu eenmaal martelaren en apostelen" zou mijn moeder vroeger gezegd hebben...
------------
In de volgende fotoreeks laat ik jullie het nieuwe justitiepaleis - bijgenaamd "de frietzakskes" - zien bij avondlicht.