Het mysterie van de olifantenpoepen.
Misverstanden kunnen lastig zijn, maar soms ook heel vermakelijk.
Ik ben een tijdje geboeid geweest door Feng Shui, de Chinese kunst om uw huis aangenaam en gezond te maken door watervallekes in de juiste hoeken te plaatsen, meubels op de "gelukkigste" plaats te zetten, en zo meer van die "onzin".
Volgens deze oude Chinese leer is 't ook goed om uw huis tegen kwade invloeden te beveiligen door op een bepaalde hoek van uw raam een draakje te plaatsen.
Dus staat er bij mij in mijn living zo'n piepklein plastc draakje dat ik ooit als kind eens uit nen "tuttefrutbak" (een kauwgomautomaat in beschaafd Vlaams) gehaald heb naar het oosten te kijken en mijn huis te "beschermen" tegen "kwade en zeer kwade geesten."
Hier ziet ge hem staan in zijn hoekske. 't Is een kleintje (4cm hoog) maar nen helen dappere! 
Dat onooglijk dingske staat in mijn living als een tang op een varken. Dus is dat ook al door talloze kuisvrouwen in de speelgoedmand van de katten terechtgekomen omdat ze dachten dat het daar hoorde.
Elke keer zette ik natuurlijk mijn trouwe bewaker terug op zijn plaats. Discreet achter 't gordijn.
Ge kent mij, tradities zijn er om volgehouden te worden
Op mijn vensterbank staan ook een rij olifantjes als versiering. De bedoeling is dat die met hun snuiten naar mijn eettafel gekeerd staan. Maar mijn vorige kuisvrouw zette die beesten altijd met hun poepeke richting living, en met hun slurf richting gevel. Dus tijdens 't eten zaten wij telkens op vier olifantenpoepen te kijken.
Ik dacht dat dat gewoon een slordigheid van mijn kuisvrouw was, dus gedurende de week, als mijn oog er eens op viel, draaide ik telkens de kudde terug met hun snoet in de goeie richting.
Maar ze bleef dat maar volhouden. Altijd weer stonden als ik thuis kwam die beesten met hun achterwerk naar binnen gericht.
(als ge goed kijkt ziet ge helemaal links op de foto mijn kleine groene bewaker zijn best doen)
Tot ik op een dag eens thuis was terwijl zij aan 't poetsen was en ik haar weer die beesten op die manier zag neerzetten. Ik sprak haar erover aan en zei : "Meiske, hoe komt dat toch dat ge die olifanten altijd met hun poepeke naar binnen neerzet als ge die afgestoft hebt? Vindt ge dat schoner ofzo?" Waarop ze heel serieus antwoordde : "Hoe? Maar uw draakske moet toch altijd met zijn snuit naar het oosten wijzen? Ik dacht dat uw olifanten de helpers van dat draakske waren en dat die dus ook naar buiten moesten kijken!"
Welja, binnenkort laat ik den teut van mijn theepot ook oostwaarts wijzen.
En het teuteke van mijn melkpotteke ook.
Ge ziet, soms kan eens praten over dingen, veel ophelderen nietwaar?...