De Lamme leidt den Blinde door Cocoon - Deel 1.
Deel 1.
Vrijdag was de eerste dag sinds héél lange tijd dat er eens geen dringende klussen moesten gebeuren. Ik veronderstel dat ze zoiets een rustdag noemen. Geen van mijn huurders had me nodig, er moest noch in de huurhuizen noch hier thuis een werkman over de vloer komen, ik had zelfs geen enkele hoogdringende afspraak… Ongelofelijk!
Het zou dus een dag worden die écht geen verhaal ging opleveren. Noch een triest dat ongeschikt zou zijn voor mijn blog, noch een plezant.
Waarom zit ik hier dan nu - een uur in de wind walmend naar Tijger Balsem en andere zalven - te typen?... Omdat deze dag toch onverwacht een geestig verhaal opleverde. ’t Begint misschien niet zo vrolijk, maar ge kent het motto waarmee ik me op moeilijke momenten altijd recht hou : “Hoe miserabel de toestand er momenteel ook uit ziet, ’t is ’t waard, want dit gaat later toch weer een heel geestig verhaal opleveren.”
Dus hier gaan we…
Ik strompel deze middag mijn trap af. Op sloefkes. In peignoir. Een zaligheid. Van puur genot, of onvoorzichtigheid, of door de gevaarlijke sloefkes, glijd ik uit en botter en bots een hele trap (een stenen dan nog wel) naar beneden. Echtgenoot rent de keuken uit, kijkt, ziet me daar hangen, met één hand geklemd rond een trapleuningstijltje en mijn tenen gehaakt achter een stijltje twee meter lager en roept : “Maar schat!!!!! Nu ben ik toch verschoten!!! Wat een hoop lawaai seg! Ik dacht dat heel de boekenkast naar beneden gevallen was!” Tja, van een kompliment gesproken…
Moe Boekenkast lag daar dus in de meest onmogelijke pose te creperen van de pijn. Elke seconde ontdekte ik weer een botje of spiertje waar ik ’t bestaan niet van wist en dat duidelijk gekneusd was. Het was echt een kettingreactie : rechterknie, linkerknie ook, enkel, heup, pols, andere pols ook, nek, verdorie rug ook, schedel, teen, nee niet teen, álle tenen van rechtervoet, elleboog, oew ja, vooral elleboog, scheenbeen? Hoe scheenbeen? Heb ik me tijdens mijn val dan nog gedraaid ook?! Moet dan wel. Amai, en staartbeentje… En dat bleef maar doorgaan. ’t Was precies of ik kreeg een spoedcursus anatomie. Echtgenoot haakte mijn voet los, raapte me bijeen en samen zaten we wat op de onderste trede (ah ja, want daar was ik toch al aanbeland) op adem te komen.
Na 10 minuten wist ik 1 ding zeker : als ik nu, in deze toestand, heel de dag achter mijn bureau ga zitten of in mijn bed kruip dan ben ik morgen zo stijf als een plank. Er moest in beweging gebleven worden, dat is de beste remedie tegen blauwe plekken en stramheid. Ondertussen ben ik stilaan ervaringsdeskundige in deze materie want vorige zondag werden mijn vingertoppen geklemd onder mijn enorm keukenschuifraam, waardoor ik bij ’t trachten ze los te trekken mijn nagels afgescheurd heb en mijn polsen en ellebogen verrokken. Woensdag ben ik met beide knieën op een ijzeren lat gevallen. En vandaag dus dit.
Kortom, ik ben momenteel precies van adel. Ge ziet werkelijk op alle plekken van mijn lijf dat ik blauw bloed bezit.
Om dat adellijke lijf in beweging te houden besloot ik ’t nuttige aan ’t aangename te paren : we zouden naar Cocoon - de life-style beurs op de Heizel te Brussel - rijden. Dan was ik wel verplicht om de rest van de dag in beweging te blijven want het was vanavond nocture en dan blijft de tentoonstelling open tot 23 uur. Eens ik daar ben vergeet ik toch de tijd én mijn pijn, ik ken mezelf op dat gebied.
Ik bedekte alles wat ook maar enigszins blauw zou gaan zien en vertrok in een lange broek, een trui met flink lange mouwen en een hoge rolkraag. De bluts op mijn kop is gelukkig bedekt door mijn haar.
Hoezeer ik zo’n beurzen ook haat, ’t was een nuttig doel want ik had een paar dingen nodig. Zaken die mijn grote huis een beetje “oude-mens-vriendelijker” zullen maken, zoals bijvoorbeeld handige metalen rekken om in half-benutte keukenkasten te monteren zodat ik mijn conservenvoorraad niet meer twee verdiepingen lager in de kelder moet bewaren (en van de trap kan totteren met mijn handen vol pottekes). Maar eigenlijk was mijn doel vooral informatie te vinden over geluiddichte ramen.
Overbodig te vermelden dat ik mijn doel kompleet voorbij geschoten ben want er waren geen stands met ramen en er stonden wel enkele volledige keukens maar geen enkele stand met van die handige uittrekrekjes en kastindelers waar ik naar op zoek was. Zoals te verwachten en te voorzien was, natuurlijk.
Het allereerste wat ik bij aankomst tegenkwam was een salon. Een salon waar ge echt álles in kon doen. Ook zitten. Het ding dat bij ons thuis voor salon moet doorgaan is zelfs het stadium van bejaarde al voorbij, dat wacht enkel nog op zijn crematie, maar we zijn er zo gek op omdat het zo’n lekker hoge rugleuningen heeft met kopsteuntjes die je naar believen naar achter kan wegklappen. Jammer genoeg ben ik hetzelfde model in de loop der jaren nooit meer tegen gekomen. Alles moest het laatste decenium zo lofty-laag-van-rug zijn. Zo juist hoog genoeg om uw drie onderste wervels te ondersteunen en de rest moest ge zelf maar rechtop zien te houden. Sorry, niks voor mij dus. Een zetel dient niet om in te poseren, in een zetel moet ge u knus kunnen opkrullen en tot rust komen. Ook in ongezonde houdingen. Als ze maar plezant zijn.
En dit is nog maar 1 van zijn standjes!
Dit salon had hoge ruggen die traploos in de meest zalige standen konden worden geduwd. Ideaal voor iemand die tv wil kijken met een dubbelzicht-bril. In dit ding zou een mens eindelijk nog eens ondertitels kunnen lezen zonder er een stijve nek aan over te houden. Haast elk onderdeel was in- en uitklapbaar. Het geval groeide in verschillende stadia van een chaise-longue voor een kroostrijk gezin tot een heus lekker breed éénpersoonsbed. Boeiend. Echt. Maar het was in leder. Dat vond ik dus zeker niet geschikt voor mijn poezenbende. Althans niet voor hun klauwen. Maar ik had nog wel meer vragen over poezengedrag en het betreffende meubel.
Ik ga hier niet heiliger dan de paus zijn : in een gezin met 2 kattinnen en 5 katers, waaronder enige senioren, gebeuren vanzelfsprekend al eens “ongelukjes”. Maar dat kunt ge toch zo maar niet tegen zo’n dure meubelverkoper gaan uitleggen?... Dus zoekt ge een excuus…
Ik schiep dus ter plaatse een kleinkind. Een kotsend kleinkind dan nog. Dat bleek niet voldoende want het antwoord was : “Oh maar als de baby overgeeft, dat is inderdaad wel zuur, maar dat vreet niet in de bekleding, uiteindelijk kuist ge dat toch onmiddellijk op hé madam?!” Tja, dat was eigenlijk toch niet echt wat ik te weten wou komen. Dus vond ik instant een dementerende, incontinente bomma uit. En ja, op die manier kwam ik tot resultaten! Bleek dat de man daarvoor een speciale soort bekleding in voorraad had die ook in rusthuizen gebruikt werd en die bestand was tegen alle soorten “ongelukjes”. Yes! Jammer genoeg had hij die stof niet bij… Ik wou natuurlijk heel graag zien of het een aantrekkelijke krab-stof zou zijn of dat het iets was dat voor poezennagels teleurstellend glad zou blijken. Lastige situatie want het wordt nog wel een stuk delicater als ge dan de vraag zou stellen of uw "arme demente incontinente bomma" die stof zou kunnen beginnen kapot te krabben… Dat wordt pas pijnlijk want wat moet die man dan over mijn niet-bestaande bomma denken? Maar vooral wat gaat die over mij denken?!! Ik die mijn bomma zo koleirig krijg dat die aan de zetels zou beginnen te klauwen... Op zo’n moment zijt ge wel tot overgave gedwongen à la… “en buiten die kotsende baby en die lekkende bomma hebben we ook nog een poezeke…”
Op dat moment brak de man zijn strakke gezicht in twee en verscheen een kamerbrede smile. “Oh hebt u ook een poes? Wij ook, en nog twee honden ook!”
De rest van het gesprek ging dan nog voornamelijk over onze respectievelijke huisdieren en wat die allemaal niet of wel met salons uitspookten en hoe dat tegen te gaan. Heerlijk. De toffe man had niet de bedoeling iets te verkopen op de beurs, hij nodigde ons gewoon uit om later eens in zijn showroom binnen te wippen om alle zetelmodellen, en vooral dan die speciale “lekkende bomma”-stofjes, te komen bekijken. Nog geen kwartier op de beurs en al zó’n nuttige info verzameld! Van een goed begin gesproken.
Als je naar deze site gaat en daar op foto Moule 1 klikt zie je de zetel zich helemaal ontvouwen...
http://www.q-design-bruhl.be/qdesign/index.php?option=com_phocagallery&view=category&id=72:moule&Itemid=11
