Het avontuur van detective Zuster Kat Fael. Deel 2. Een risicovolle onderneming.
Deel 2 : Een risicovolle onderneming.
Na wat piekerend heen en weer gedrentel in het bos besloot ik dat het beste idee was dat we op zoek gingen naar het dichtstbijzijnde dorpje om een dierenzaak te zoeken en een kattendraagmand te gaan kopen. Ik wist ondertussen zeker dat het een huispoes was en dat ik er wel in zou slagen om haar in een mand te stoppen. Misschien niet zonder de nodige kwetsuren, maar dat had ik er best voor over.
Mijn kameraad ging onmiddellijk akkoord. Hij is ook degene die destijds de verloren lapjeskat in zijn straat eten gaf totdat we haar konden pakken en laten steriliseren… en ze uiteindelijk… mijn Serendipity werd... Het zevende lid van mijn Magnificent Seven.
Goddank heb ik vrienden waar ik op kan rekenen en die dezelfde filosofie aanhangen als ik.
Na wat rondrijden, en vaak de weg vragen aan inboorlingen, vonden we al snel een Tom & Co en kocht ik mijn mand. En dan vlug terug naar het natuurreservaat in de hoop de poes nog terug op dat plekje te vinden...
Grondig keuren want ze moet stevig zijn.
't Is voor een kroostrijk gezin nietwaar?!
De trotste bezitter van de zoveelste kattendraagmand. 
Hop, over een grachtje springen, over een bermpje klimmen...
Zo ben ik rapper terug in 't bos bij haar plekje!
Vol angst en spanning op weg...
Gaan we haar nog op haar plek terug vinden?...
Toen we terug in het bos aankwamen lag het dier gelukkig nog altijd met haar kleintjes op het schapevelletje. Ik was heel blij dat ze ondertussen niet door een hond op de vlucht gejaagd was.
Nu was het zaak om eerst de moederpoes te grijpen en op te sluiten, en me dan pas om de kleintjes te bekommeren. Een kattin van haar nestje scheiden kan erg agressieve reacties opleveren. Maar dat risico moest ik maar nemen. Vroegere ervaringen hadden me geleerd dat ik, eens ik haar vast had, haar onder geen beding meer mocht loslaten, zelfs indien ze zich in me vast zou bijten, want anders ging ze voorgoed op de loop en zou de zaak reddeloos verloren zijn. In de auto hadden we nog een paar werkhandschoenen gevonden, maar uiteindelijk dierf ik ze niet aandoen, bang om mijn grip op haar nekvel te verliezen. Het zou dus voor alle zekerheid met blote handen moeten gebeuren.
Ik ging naast de moederpoes op de grond zitten, stelde haar eerst langzaam gerust en liet haar aan me wennen. Ondertussen verschoof ik de draagmand discreet tot op een meter van haar nest. Dichterbij dierf ik niet om haar niet teveel te verontrusten. Uiteindelijk was het moment van actie aangebroken...
Ik greep haar nekvel stevig vast, ondersteunde haar achterlijfje en trachtte haar in de mand te duwen. Zoals te verwachten was spartelde ze tegen en moest ik mijn kameraad ter hulp roepen. Ik lag ondertussen plat bovenop de poes om haar in bedwang te houden. Mijn maat hield de draagmand stevig vast en zo kon ik haar er in wurmen. Binnen enkele (pijnlijke) seconden zat ze veilig in de kooi.
De laatste foto van de aktie want toen liep het mis :
moest ik me voluit op de poes werpen,
mijn maat zijn fotoapparaat dumpen,
en me vliegensvlug ter hulp snellen om haar niet te laten ontsnappen..
Voor haar baby’s had ik een grote plastic draagtas meegenomen. Ik stopte hen er vliegensvlug met kussen en al in. En daar liep ik dan, een zak met jonge poezen in de ene hand, een kooi met een woedende, angstige en klauwende moederpoes in de andere. Gelukkig waren we snel bij de baan.
Met mijn tedere last op weg naar de auto.
Eens veilig in de wagen deed ik de kooi open en schoof het kussen met haar kleintjes bij de bange moeder. De poes kalmeerde haast onmiddellijk. Na 10 minuten kon ik het deurtje van de kooi zelfs open laten staan en haar aaien. Het bleek een enorm lieve kat.
Moeder en kinderen herenigd!
Maar wat nu ?
Ondertussen was mijn kameraad van de dierenbescherming (die overal in Vlaanderen wilde katten gaat vangen om hen te laten steriliseren en ze terug uit te zetten) telefonisch druk bezig geweest een opvangadres te zoeken. Toen ik hem belde en vertelde dat ik de poes ondertussen zelf al had gevangen en ze reeds veilig in de auto zat was hij heel blij. Een dame in Sint Niklaas zou de dieren kunnen opvangen, maar die was momenteel onbereikbaar omdat ze ook op pad was om poezen te redden. Dus reden we alvast naar Sint Niklaas en wachtten geduldig met ons jonge gezin in de auto. Heerlijke momenten om zo’n moederpoes met haar kroost bezig te zien! En hoe hartverscheurend zou het weeral worden als ik dit lieve dier straks moest afgeven…
Na een half uurtje kwam het verlossend telefoontje, maar het eerste deel van het bericht was niet positief. De dame waarvan sprake kon onmogelijk nog vijf dieren extra opvangen want ze had er momenteel al 60 onder haar hoede… Maar mijn trouwe maatje had verder gezocht én een oplossing gevonden. Vrienden waarop ge kunt rekenen, ge weet wel.
We kregen de opdracht direct rechtsomkeer te maken en ons zo snel mogelijk naar Kruibeke te begeven. Daar zouden we met onze lieve last opgevangen worden door Patricia van de VZW “Allemaal Poezen”. Op voorwaarde dat ik kon garanderen dat het zéker een tamme poes was en geen wilde. Nu, daar wou ik echt wel mijn hand voor in het vuur steken (hoewel er na de vangst wel wat tandafdrukken in mijn hand stonden 
).
Het vangen was eventjes lastig geweest maar nu - amper een uur later - lag de poes me al te knuffelen, omringd door haar twee rosse en twee getijgerde kleintjes. Lief en tam was ze dus héél zeker. En bij nader inzien ook heel mooi. Haar pels bleek zowat alle kleurennuances te bezitten, was zijdezacht en half langharig. Om van haar prachtige ogen nog te zwijgen… Diegene die dit dier ooit zal adopteren gaat er heel gelukkig mee zijn. Haar kleintjes zijn ook prachtig van kleur en tekening, ook zij zullen prachtpoezen worden.
Maar kom, nu eerst op weg naar “Allemaal Poezen”.
Ik had nog niet het flauwste idee in wat voor een wondere wereld ik nu weer zou terecht gaan komen…
Morgen het vervolg!
