Berichten van 15 december 2008

Tot hiertoe alleen nog maar opgelost door Viva, dus zal ik maar ineens een veel groter stuk laten zien... Iets in mij zegt dat dat nodig gaat zijn.



Persoonlijk vind ik dit toch weer een zeer inspirerende foto, ge kunt er echt vanalles in zien.
En nee wees gerust, het heeft niks met doopvontschelpen te maken.

In de keuken binnenkomen na enkele uren afwezigheid is altijd plezant. Ge doet de deur open, hoort een sonoor geronk, maar ge ziet geen kat. Tot er opeens een paar suffe kopkes uit de "chauffe-chat" opduiken! Heerlijk! Onze oude Ming en de jonge Serendipity zijn ondertussen een goed koppeltje geworden. Ze liggen knus tegen mekaar aan.

Tussen Serendipity en de jongste tijger Mathurin verloopt het heel anders. Hun karakters zijn heel verschillend. Mathurin leeft aan 200 km per uur zonder na te denken, schrokt alles op wat hij tegenkomt, en is bij de minste aanraking aan 't spinnen. Hij is een pure onnadenkende levensgenieter. Serendipity is waarschijnlijk anderhalf jaar ouder en veel bezadigder. Zij denkt alvorens zij handelt, en ze zal haar liefde ook niet zomaar verkwanselen. Er moet éérst gestreeld worden voor er gespind wordt. Maar zij zal ook niet stelen of roekeloos over kasten rennen. Ze is daarentegen wel een dame die op haar stuk blijft staan. Nee is nee.

Wat voor Mathurin problemen en misverstanden schept... De kleine grijze tijger wil spelen, springt volle gas op Serendipity, wat zij vreselijk vindt. Zij rent weg, Mathurin denkt dat ze bedoelt dat ze vrolijk mee wil stoeien en stormt er achteraan om haar niet meer te lossen.
Met de andere poezen doet hij dat niet want als zijn gedrag hen niet aanstaat dat krijgt hij gewoon een zachte tik op zijn snuit en dan weet hij dat hij niet verder moet gaan. Maar omdat Serendipity op de loop gaat verstaat die kleine dat natuurlijk verkeerd... Dus hier ontstaan regelmatig misverstanden. Missen is menselijk. Maar missen is dus kattelijk ook.



Ming : "Zie hoe Mathurin weer heel de keuken op stelten aan 't zetten is... 'De jeugd' is toch iets schoons..."
Serendipity : "Ik vind in Mathurin zijn geval 'de jeugd' vooral iets heel ambetants."



Ming : "Maar allez Serendip! Zie nu met wat een gratie hij weeral een croissant uit de broodmand geroofd heeft! En hebt ge daarjuist gezien hoe hij die hesp weggegrist heeft van onze pa zijn bord? Zo vlug, zo efficiënt. Hoe snel hij er ook achteraan rende, onze pa heeft zijn toespijs niet meer kunnen redden hé?! Pure roofdier-elegantie... Van onze Mathurin bedoel ik hé. Niet van onze pa."

 

Serendipity : "Tja, van onze pa is de roofdier-elegantie een beetje tanende. Die doet me soms aan een ander dier uit de ZOO denken, waar ik nu niet van op de naam kan komen. En inderdaad onze Mathurin is wel een schoon tijgertje. En hij is ook handig, maar toch nog beetje spichtig vind ik... Hier en daar zit er ook nog zelfs wat baby-vet aan..."



Serendipity : "Maar gij hebt toch een heel ander postuur hé Ming? Veel bredere schouders. Om van uw borstkas nog te zwijgen..."
Ming : "Dat wel, dat wel."
Serendipity : "En aan uw levenservaring en uw wijsheid kan hij toch ook niet tippen vind ik..."



Ming : "Neenee, vanzelfsprekend niet. Mijn wijsheid is... is... is... ja, Chinees hé. De grootste wijsgeren kwamen uit die streken dus is 't logisch dat die wijsheid ook in míjn genen zit."
Serendipity : "En de leeftijd hé Ming! Uw 14 jaren zijn ook niet te onderschatten. Voor mij wordt een man boeiender naarmate hij ouder wordt."
Ming : "Ja, dat heeft ons ma ook altijd gedacht, maar daar is ze toch van aan 't terug komen de laatste jaren."
Serendipity : "Begrijpelijk hé Ming. Ons ma begint ook stillekesaan tot de jaren van verstand te komen."
Ming : "Pfff, wwwja, heel langzaam maar ze maakt inderdaad bescheiden vorderingskes. Maar volgens mij gaat ze toch nooit oud genoeg worden om echt wijs te worden... Mensen ziet ge niet zo rap 160 jaar worden. En die heeft ons ma volgens mij echt wel nodig om dat doel te bereiken. "