Een nieuwe hobby : het nachttuinieren!
De beste uitvindingen gebeuren per toeval of uit noodzaak. Zo worden ook de nieuwste hobby's geboren. Mijn allernieuwste uitvinding van vorige maandag is het "nachttuinieren".
In 't begin van de week vertelde ik al dat "het project van de maandag", namelijk seringenstruiken gaan kopen en die netjes achteraan in de vogeltuin planten, doorkruist werd door mijn kleinste vis die eerst moest gered worden.
De vorige dag hadden we al vele bessenstruiken geplant om ons - en de talloze vogels die in onze klimop nestelen - te verwennen, maar enkele geurende struiken moesten het geheel af maken.
We hadden de smaak van het tuinieren weer even te pakken en dan moet ge daar gebruik van maken want die goesting kan even snel weer verdwijnen als ze opgekomen is...
Het "vogelwooncomplex" vanuit de vogeltuin gezien. Deze afdeling is verboden voor katten.
Hier kunnen jonge vogels ongestoord hun eerste vlieglessen krijgen.
In de winter hangen hier aan alle bomen en struiken zakjes met vogelvoer.
Het "vogeltjes-appartementsgebouw" vanuit de kattentuin bezien.
Hier is 't dus voor ma en pa mus oppassen geblazen. En moeten ze hun kroost goed in de gaten houden.
In deze dikke klimoplaag nestelen tientallen mussen.
In de vogeltuin staan alvast enkele braambessenstruikjes naast een lekkere frambozenstruik..
Lekker toekomstig snoepgoed voor de vogels en voor onszelf.
En de scheutjes van de frambozenstruik zijn uitgepland.
Dat we nu onder "moeder-frambozenstruik" allemaal gaten in 't gazon van de vogeltuin hebben is natuurlijk een ander paar mouwen. Maar zoals algemeen geweten kunt geen omelet bakken zonder eieren te breken.
Dus, na 't redden van de vis en 't verversen van 't aquarium, snelden we maandagavond in razende vaart naar het tuincentrum om seringenstruiken te gaan kopen. We kochten vanzelfsprekend weer véél meer planten dan we gepland hadden, circuleerden als twee figuranten uit een komische film door de gangen met een wisteria (blauwe regen) van haast vier meter hoog. Op een winkelkarretje dat daar echt niet voor voorzien was, onderweg alle reclameborden aan 't plafond rammend. Konden we ook nog amper met die kar manoevreren omdat er al drie reuze zakken potaarde, grondverbeteraar en meststof (ah ja, als ge iets doet moet ge goed doen) op de bodem van 't wagentje lagen. Kortom, het had weer iets van een oude stomme film, alleen dat hij niet zo "stom" was, het gevloek wanneer we weer ergens tegenaan reden en de seringenstruikjes en de reuze-wisteria dreigden te kapseizen waren goed hoorbaar. Een film die dan ook nog versneld afgespeeld werd.
Die lange zwiep van een wisteria in de auto krijgen was ook nog niet zo simpel. Planten kunt ge nu eenmaal niet opvouwen. Autostoelen gelukkig wel.
Thuisgekomen was het ondertussen al 7 uur en dan moesten we nog met al de werkzaamheden beginnen... Een stuk van de vogeltuin moest eerst "ontgind" worden, ontdaan van alle vreemde dingen die daar groeiden, maar niet roekeloos want sommige planten wou ik persé "redden". Ook onkruid kan in mijn ogen heel schoon zijn. Kortom er werd gegraven en uitgepeuterd en nog eens gegraven en verplant, iets met een rijf gedaan, maar toen bleek dat dat stukje grond toch omgespit moest worden want er bléven maar oude stronken uit de grond opdoemen. Paul pakte ras de verkeerde schop (bij gebrek aan een goeie) en begon te dabben. Het werd donkerder en donkerder. Ondertussen ontdekte ik ook nog een scheefgezakte conifeer van een meter of zes hoog die dreigde mijn andere boskes te vernielen dus begon ik daar alvast takken van te verwijderen om die klaar te maken voor "de slacht" (Een avontuur voor overmorgen als we iemand met een kettingzaag vinden.) Tuinieren is hier altijd een beetje chaos.
Mijn slap gevallen boomke. Bezweken onder de wintersneeuw.
Op de duur was het toekomstige seringenplekje eindelijk omgespit, had ik de seringenstruiken pro forma op gelijke afstanden op hun plaats gezet zodat de plantkuilen konden gedolven worden en we de goede aarde, de grondverbeteraar én de mest in die putjes onder mekaar konden mengen. De zon was al lang onder en onze vogeltuin staat vol struiken dus het werd stilaan aardedonker. Zowel de lucht als wijzelf. Wijzelf dan nog qua kleding zowel als qua humeur.
Ik zat nijdig te grommelen en die aarde te mengen in de putten die Paul ondertussen al had laten vollopen met teveel water ("Die grond is hier toch wel heel droog, ik zal die alvast eens goed gieten..."). Ik zag niet wat ik deed dus ik grabbelde maar wat uit de ene zak en dan wat uit de andere en ik bleef maar mengen en kneden, af en toe het haar uit mijn bezwete gezicht strijkend en mijn bril besmeurend. Stilaan kreeg ik de indruk dat ik een modderbad aan 't nemen was. En maar briesen "dat dat nu toch écht geen manier van werken was en dat we weer véél te laat begonnen waren en dat het resultaat op niks ging trekken en-..." tot ik opeens bedacht hoe ik er ondertussen wel moest uitzien en ik me plat om mijn achterste liet vallen en begon te schateren om de hilariteit van de situatie. Ter plekke, zittende te midden van het natte, vette, modderige gras, deed ik de geweldige uitvinding van een nieuwe hobby : het nachttuinieren! En ineens werd alles leuker!
Hoe boeiend, origineel en organisch zou ons tuintje er morgen bij daglicht uitzien?! Het zou een komplete verrassing worden! Zelfs voor ons, de scheppers van de momenteel nog onzichtbare creatie. Dankzij dit inzicht modderde ik vrolijk verder en dabte rond de planten, op de tast, mooie aarden walletjes om het gietwater niet direkt naar de omringende droge zandgrond te laten wegkronkelen. Als een kind zo gelukkig zat ik fortjes te bouwen rond mijn seringen.
Op dat ogenblik kwam onze poespasser op bezoek (die heeft goddank een sleutel, anders had de deurklink, de sleutel, en mijn zak waar die inzat ook nog onder de modder gezeten...). De mens trachtte te ontwaren wat we daar eigenlijk in de duisternis aan 't doen waren en hij bleef zwijgend op een veilige afstand staan. Waarom niet trouwens, er was toch niks te zien, enkel te horen hoe een paar mensen in de pikkendonkere in modder zaten te soppen. En plots vroeg hij : "Hebben jullie eigenlijk geen halogeenlamp op een statiefke?..." Maar nóg sputterde ik tegen : "Neenee, das niet nodig, we zijn nu al zo ver en bij de volgende putjes hebben we een beetje indirect schijnsel van een straatlantaarn. Laat ons nu maar efkes snel doorwerken en geen tijd verliezen." Overbodig te zeggen dat onze Paul ondertussen al verdwenen was om die lamp en een heel lange verlengdraad uit het magazijn te halen.
Tijdens al dat "tijdverlies" ploeterde ik dapper verder als een zwijn dat een truffel geroken had.
En toen was er plots licht... Oh.
Ik zag mijn drie fortgordeltjes rond mijn seringenplanten en kwam tot de onstellende ontdekking dat plant 1 en 2 zich op nog geen halve meter afstand van mekaar bevonden en plant 3 wel anderhalve meter verder stond. Mijn weegschaal-gevoel voor harmonie kreeg bijna een beroerte! "En nu staan mijn planten verkeerd! En dat is allemaal omdat we te laat begonnen zijn! Moet ge dat zien! Dat trekt op niks! Heel de verhouding is naar den bliksem! Nu moeten we die allemaal terug gaan opgraven en dan gaan we die beschadigen en-"
Waarop Paul heel vinnig opmerkte : "Maar gij hebt geen fortje gebouwd rond die eerste seringenplant! Gij hebt begot uw omwalling gemaakt rond dat stuk onkruid dat ge persé wou laten staan!"
En inderdaad. In de duisternis had ik me van plant vergist en was ik een bestaand plantje beginnen omgorden met mijn atlantik-wall... 't Kon er maar goed mee zijn.
De drie seringenstruikjes met de vreemde eend in de bijt. Maar wel netjes omwald.
Ter lering ende besluit : niks zo lollig als "nachttuinieren". Het heeft geen belang hoe vuil ge u maakt, ge ziet het toch niet. Ge moogt lelijke gezichten trekken als 't niet meevalt en eens goed grommelen want ge kunt mekaar toch niet direkt terugvinden in de duisternis. Ge kunt, en zult, helemaal onder de modder komen te zitten, maar bedenk wat een bezuiniging dat is! Een modderbad in een kuuroord is niet goedkoop. Maar bovenal : het resultaat dat ge 's ochtends te zien krijgt is veel speelser en organischer dan bij "dagtuinieren".
Echt waar, 't is 't proberen waard. Maar ge moet natuurlijk niet flauw doen en deze hobby gaan beoefenen bij volle maan! Nee, ge moet wachten op nieuwe maan, en bij voorkeur op een zeer bewolkte dag.
De volgende les is waarschijnlijk : "Nachttuinieren bij regen." Maar dat is de volgende les. Die voor gevorderden. 
