Jullie denken allemaal dat ik heel mijn leven op mijn blog zet. Niets is minder waar. Ik ben nog met zoveel meer bezig. Maar de meeste van die zaken hou ik voor een heel beperkt vriendenkringetje van mensen die ik lang en heel goed ken. Het internet is daar te onpersoonlijk voor.
Onverwacht is nu vandaag het moment gekomen om nog een tipje van de Laathi-sluier op te lichten : ja, ik schrijf ook gedichtjes... Slechte gedichtjes. Waar ik wat beschaamd over ben. Want ik kan wel een beetje schrijven maar helemaal niet dichten. Maar aangezien ik het wel eens graag doe, laat ik mijn gedichtjes zogezegd schrijven door mijn beertje. Dan kan 't geen kwaad als 't niet echt goed is, het aan alle kanten rammelt, het ritme verkeerd zit, de rijmwoorden niet kloppen, en er dt-fouten in staan. Dan is 't tenminste mijn beer die zich moet schamen en niet ikzelf
Er zijn maar een 15-tal mensen die weten dat ik gedichten schrijf - enfin, dat mijn beer, Haricot, gedichten schrijft.
Als ik 's nachts weer zo eens een gedrochtje gefabriceerd heb dan stuur ik het mijn vrienden soms toe onder de strenge belofte het nooit aan iemand anders te laten lezen.
Jammergenoeg is er nu toch blijkbaar een gedichtje "verloren gelopen" - erger nog - zelfs gepubliceerd geworden in een tijdschriftje...
Toen ik het vanmiddag plots in een boekje zag staan heb ik er enkele bittere tranen om gelaten. Want het was nu ook nog net een gedichtje dat me nauw aan 't hart ligt...
Maar kom, laten we niet te lang treuren, de film van 't leven kunnen we toch niet terug draaien, dus maken we hier ook maar weer 't beste van.
Als het nu toch gepubliceerd is kan ik 't al evengoed op mijn blog zetten. Want hier hoort dit gedicht véél meer thuis dan in dat tijdschrift.
Ik schreef het gedicht in maart van dit jaar toen ik mijn eerste lentenachten in mijn hobbithol beleefde. Ik zat hier - zoals elke nacht - in mijn eigen paradijs te luisteren naar de stilte, het geklater van mijn vijverke, en omringd door mijn poezen... En dit verscheen op mijn blad.
Euh... sorry, mijn beer Haricot schreef dit voor zijn ma Laathi. 
Mijn beertje Haricot poseert in een aangespoelde kokosnootdop in Sri Lanka.
De titel van de foto is : "De vroedvrouw van Haricot"
Het goddeloze goddelijke uur.
In het stilste uur van de nacht ma,
Waarin spinnepoten temperamentvol trappelen
De katten vol-continu spinnen en dabbelen
Genietend van warme dekens en ritselende lakens
Waarnaar ze overdag verlangden als bakens
Als uw ogen schitteren en uw gedachten flitsen
En feilloos uw dagelijks cocon openritsen…
In dat fluwelen uur ma,
Wanneer een blad op de vijverspiegel niet geruisloos uitglijdt
Waarin het uitspansel nog verder dan eindeloos uitdijt
Wanneer gij u alleen op de wereld waant, avontuurlijk op reis
Als heel de aarde uw tuin is, uw kamer uw paleis
Waar uw ventilator wiegend zwiepend draait
En uw bekommernissen naar buiten waait…
In dat geluidloze uur ma,
Met de muziek van de alle-nachtelijke dingen
Als zelfs een manestraal lijkt te zingen
Uw aansteker en kaarsvlam knettert
Uw fantasie als een jonge papegaai tettert
In nanoseconden waarin een sprookje ontstaat
Of een sprankelend verfrissend ideetje ontwaakt…
In dat magische uur ma,
Waarin elke regendruppel uiteenpetst en over glasdals tinkelt
Waarin een lepel in uw theetas rinkelt
Waar ge alleen zijt met het geluid van uw organen
Uw bloed door uw oren scheurt als tropische orkanen
Het razende gezang van een mug de lucht vult
De stormwind door de plataan zijn takken brult…
In dat bovenaardse uur ma,
Vindt gij een rust vol leven en beweging
Een avontuur van stilte in een enige omgeving
Uw tederste, allesomhullende, verzachtende, trouwe nacht
Die wegsluit wat buiten hoort en koestert wat ge acht
In die geluksmomenten overvol creatie
Opstijgend uit de kanten wieg van uw inspiratie…
In dat nachtblauwe uur ma,
Dan hoor ik uw dromen want dan zingen uw gedachten
Dan breken ze uit na een daglang van wachten
Uw verbeelding vertolkt haar solo voor een leeg lijkend theater
Uw kop en ziel ontdoen zich van hun dagelijkse kater
Een potlood bekrast papier, de schriftbladeren kraken,
Er moet nog veel gezegd aleer d’ anderen ontwaken
In dat vruchtbare uur ma,
Het uur van slapend waken, wakend slapen
Als uw ideëen zomaar liggen voor ‘t rapen
In de tijd van ’t gloedvol leven in zijn zuiverste essentie
Zonder de dagelijkse pretentie - in zijn ware dimensie
Op dit gouden ogenblik van de warmzwarte lieflijke nacht
Is enkel en alleen uw verbeelding aan de macht
In dat betoverende uur ma,
Zie ik mijn pure moeder, zoals niemand ze ooit ziet
Ontdek ik hoe ze toch van het leven echt geniet
Het uur van uw ongeboren kind, het uur van uw geboren beer
In welk ik me bewust word van de diepte van uw rimpelloos lijkend meer
Het geboorteuur van de blauwdruk van elk gedicht.
In dat uur ma, zie ik uw ware gezicht.
Haricot, 15 maart 2007.
----------------
Het stripje van Irma op de Car Tuning Beurs verschuif ik dus maar naar morgen.
