Berichten van 25 december 2008

Sommige van mijn viskes groeien als kool, anderen zijn lilliputters... Vreemd want ze komen toch allemaal uit één nest, zij het wel dat ze twee vaders hebben. Maar 't is natuurlijk niet omdat ze klein zijn dat ze niet kunnen spreken. Of zingen.



"Koontje mag ik u eens iets vragen?"



"Tuurlijk Rosse!"
"Maar wel discreet..."
"Kom fluister in mijn oor. Sorry, in mijn kieuw."



"Zeg Koontje eigenlijk worden we hier toch redelijk goed verzorgd hé? Warm water. Op tijd eten. Een deksel op onze doos zodat die hyperkinetische grijze kat ons niet kan opsouperen... Zouden we voor die rare madam eens geen liedje zingen? Beetje dankbaarheid tonen enzo. En misschien krijgen we dan wat extra brokken..."
"Ja Rosse, 't is te proberen. Kunt gij zingen?"



"Heu nee Koontje... Ik had gehoopt dat gij een sopraantje waart..."



"Ik? Nee Rosse? Wacht ik zal 't aan mijn kleine zus vragen!"
"Oh nee!! Ik durf niet zingen! Ik ben nog véél te klein!"
"'t Is al goed dames. Ik zal mijn plan wel trekken!"



"Jamaar wij zijn eventueel wel bereid om in 't achtergrondkoor te zingen..."



"OK. Laat ons dan allemaal op een rij gaan hangen."
"Gij zegt ' 1, 2, 3, start' hé Rosse?"



"Grhm, grhm, grhm."
"Is dat zingen Rosse?"
"Nee. Ik schraap mijn keel. Er zit nog wat zand in."



"Sti-i-i-i-ille na-a-a-acht! Heilige na-a-a-acht!..."
"Das vals Rosse."
"Kleine houd uw bek. Meezingen of zwijgen."



"En... heeft dat nu smakelijker korrels opgeleverd?... Maar nee!!! Gedroogde kalkoen... Dat kan nu niet... Niet te vreten!"



"Pftttt... Geen kerstboom. Geen hulst. Geen ballekes. Alleen waterpest en zand... Moet er geen zand zijn?..."



"Ja, dat is de wel de laatste keer dat ik gezongen heb hoor. Uit mij komt in 't vervolg alleen nog 'blub'."
"Groot gelijk. Geen kaas, geen theater."