Reisverhaal Cruise naar Noorwegen en Spitsbergen. Hoofdstuk 4. Deel 4.
Hoofdstuk 4.
Deel 4 : Het ideale plekje om je van een paar lemmingen te verlossen...
Door de file bij de wegenwerken reden we natuurlijk wel in een lange sliert touringcars die allemaal het uitkijkpunt naar Geiranger wilden bereiken. Daar werd het dan ook een drukte van jewelste. Gelukkig dat je de moderne camera’s niet meer hoort klikken of piepen of je zou gedacht hebben in de paarseizoen van een vogelkolonie terecht gekomen te zijn. Ik vond het echt een wonder dat in dat gedrum op die bergtop niemand naar beneden getotterd is. Ge zou trouwens wel lang onderwege zijn…
Diep beneden zagen we de Costa Luminosa liggen. Ons “nietig” bootje van 300 meter dat vanuit dit gezichtspunt meer op een grote sloep leek.
Op de top van de berg amuseerden de mensen zich met kleine torentjes van keien te maken. Zouden ze geluk moeten brengen of is het een manier om hun, gelukkig onschadelijke, stempel op deze plek achter te laten? Ondanks het tijdsgebrek heb ik door flink vooraan op de rotspunt te kruipen toch enkele berenfoto’s kunnen nemen zonder andere toeristen er op. Iets verder heb ik hen zelfs nog eens in een ijsveld kunnen fotograferen. Alles op topspeed, dus niet zo geweldig gelukt, maar toch beter dan niets. Deze foto’s waren nu net iets tè belangrijk voor mijn berenverhaal om ze te moeten missen.
Onderstaande foto's zijn snel-snel vanuit de rijdende bus getrokken...
Niet zo best dus, maar je krijgt wel een idee van de indrukwekkende setting...
Iedereen vond het jammer dat we overal zo snel weg moesten en vond dat ze in ’t vervolg die shopping in Stryn best konden weglaten. Natuurlijk hadden wij makkelijk spreken. Wij wandelden daar, zelfs op de top nog, rond in 15° en hadden een uizicht van 360°… De mensen die hier gisteren geweest waren hadden alleen maar wolken gezien en kou geleden en die zullen waarschijnlijk heel blij geweest zijn dat ze zich in de winkeltjes hadden kunnen gaan opwarmen. De laatste weken is hier een hittegolf geweest dus ik was al blij dat we toch nog zoveel sneeuwplekken te zien kregen. Harald vertelde dat de gazon achter zijn huis helemaal ros geworden was. En dan die rijpe frambozen van deze middag… Toch wel vreemd allemaal.
De afdaling van de Dalsnibba naar ons schip in de fjord was al even indrukwekkend als hij bochtig was. Alweer omringd door watervallen langs alle kanten. We zagen ook nog restanten van de oude postweg. Eens per week werd de post naar ’t noorden gebracht en de week daarop naar ’t zuiden. Een brief was dus wel even onderweg. 
Oude woonhuizen die nu als vakantiewoningen verhuurd worden.
Ze lijken wel een deel van de natuur te zijn...
We kregen jammergenoeg niet de kans om uitgebreid afscheid de nemen van de zalige Harrald want die moest zich reppen om zijn veerboot terug naar Hellesund te halen. Hij vertelde nog dat gisteren een cruiseboot een deel olie verloren had in de fjord, maar dat ze ze gelukkig snel hadden kunnen isoleren zodat er niet te veel schade aan de natuur was toegebracht. Ik kan ze geen ongelijk geven dat ze enorme bedragen vragen voor het liggeld van cruiseschepen want als hier een ernstig ongeval gebeurd dan kunnen ze hun toerisme wel opdoeken. Slimme jongens die Noren.
Vanaf het begin van de fjord was ook een loods aan boord gekomen, de kapitein mag in de fjorden niet zelf varen. Noorwegen probeert gelukkig echt wel zuinig te zijn op hun natuurlijke rijkdommen. (Als ze tenminste dat walvisjagen nu ook nog zouden willen afleren...) Maar 200 km in en uit die fjord varen met een loods zal ook wel veel kosten, alweer een reden waarom cruises hier zo duur zijn.
